lunedì 28 dicembre 2009

Χωρίς λόγια (εωθινά εορτινά)

Natale a Gialova, Peloponneso (Foto: Silio D'Aprile, 25/12/2009)
Μετά τη μακρύτερη νύχτα της χρονιάς, το σύμβολο της αγάπης, ο εορτασμός της Θείας Γέννησης είναι η επόμενη σημείωση στο καλεντάριο >>> Επεται η παιδική ανάμνηση του δέους για τους καλλικαντζάρους, αυτούς τους τραγόμορφους επαναστάτες των ημερών που έμπαιναν -γιατί δεν μπαίνουν πια, δεν υπάρχουν- από την καμινάδα της θείας στην Αιγιάλεια >>> Τα Χριστούγεννα γιορτάζονται αναλόγως: με ώρες εμπρός από τη φωτιά, με στίχους και ήχους του Σορόκου, με βόλτες στην αμμουδιά >>> Κάποιες λίγες νότες-κάλαντα από το Corigliano D'Otranto φθάνουν ίσαμε εδώ, στις παρυφές του Ιονίου: Irtame na sas ferme tin astrina / coriliana pu ti mate se tolo / e na mas doki presto ma to prima / oria pune ta spiddia fabricata / orie tes porte mola ta klidia / kai i patruna pu ne mia fata / irtame na sas ferme tin astrina... / για να υπενθυμίζουν την παλιά αθωότητα...

mercoledì 23 dicembre 2009

NATALE GRECO-SALENTINO A CALIMERA‏!

Traùdia 'u Kristù Canti per il Natale
Una proposta del circolo GHETONIA, dell'associazione GRIKA MILUME-I SPITTA e del gruppo MALA AGAPI che si inserisce nella rassegna "ATTRAVERSANDO IL GRIKO". Un ciclo di appuntamenti con l'antica lingua greca del Salento avendo l'obiettivo di determinare opportunità di ascolto nei luoghi in cui la lingua stessa ha vissuto la sua storia. Si è scelta la cornice barocca della Chiesa Matrice di Calimera (Lecce) caratterizzata dalla presenza prevalente di persone parlanti la lingua greca del Salento. Verrà proposta un'antologia di canti e versi poetici, antichi e moderni, attorno al tema del Natale, recitati e cantati assieme ad alcuni testi di altre culture.
Domenica 27 dicembre 2009 alle ore 19.15 Presso la Chiesa Matrice del Comune di Calimera, nella Grecìa Salentina, in provincia di Lecce. Con il sostegno della Regione Puglia – Assessorato al Mediterraneo

martedì 22 dicembre 2009

Το έτος-τέλος του Γιάννη Ρίτσου...

Η Λέσχη Ανάγνωσης Ποίησης (.poema..) συναντιέται σήμερα [Αναβάλλεται, τελικά, για μετά τις γιορτές] στον φιλόξενο χώρο του βιβλιοπωλείου "Λεμόνι" με πρόσημο την ποίηση του Γιάννη Ρίτσου. Τελευταία συνάντηση του έτους για τα μέλη, με διερεύνηση της ποιητικής του Μονεμβασιώτη ποιητή. Η αποψινή συνάντηση θα αποφέρει ως καρπό μια άτυπη ανθολογία από το σύνολο του έργου του, η οποία θα δημοσιευτεί άμεσα στις ηλεκτρονικές σελίδες του περιοδικού.
Το λεγόμενο "Ετος Ρίτσου 2009" ατύχησε συνολικά: οι εκδηλώσεις μνήμης, οι διαλέξεις, τα αφιερώματα φαντάζουν τόσο μα τόσο βαρετά κι ανούσια, που στην περίπτωση Ρίτσου θυμίζουν αναλογίες -τύπου δεκαετίας 1980- ως προς την έκφραση θαυμασμού στο πρόσωπο του ποιητή εν ζωή.
Εάν ο ποιητής είναι σημαντικός, μέλλει να κριθεί στο μέλλον. Κι αν ήδη ακούγονται "φωνές" για την υπερτίμησή του, είναι φαινόμενο αναμενόμενο και φιλολογικά υγιές. Οι ίδιοι οι ποιητές τον έχουν τοποθετήσει στη θέση που του αρμόζει, τον εκτιμούν στην πραγματική του διάσταση - εκείνοι που θα καταθέσουν το πόρισμά τους είναι οι κατοπινοί, εξάλλου.
Το πιο ωραίο στην υπόθεση Ρίτσου είναι να διαβάζει κανείς ποιήματα με τρόπο απολαυστικό. Να ανακαλύπτει τη γοητεία των στίχων του (διάσπαρτα ίσως...), να συμβιώνει μαζί του τη συγκίνηση που απορρέει. Διότι αυτή είναι η "λειτουργία" της ποίησης...
***
Επίπεδα διάρκειας
Θεμέλια κάτω απ' τα θεμέλια. Οι εκκλησιές κάτω απ' τα σπίτια. Καμπαναριά πάνω απ' τα σπίτια. Σε ποιο βάθος του βράχου κρατιέται η ρίζα της συκιάς; Σε ποιο κλαδί του αγέρα κρατιέται ο χρυσοφτέρουγος Αρχάγγελος; Θ' ανεβούμε πάνω στηριγμένοι στους ώμους των νεκρών, με το χώμα στο στήθος, σε μια πομπή ερειπίων, κι οι φραγκοσυκιές παραταγμένες κατά μήκος του χρόνου, βουβές, ανανταπόκριτες, με τα φαρδιά τους χέρια να στομώνουν τη βοή της θαμμένης καμπάνας.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

lunedì 21 dicembre 2009

Η απώλεια του Γιάννη Μόραλη είναι δεδομένη. Κλείνει μία ακόμη σελίδα ενός ξεχασμένου πλέον κεφαλαίου της ελληνικής τέχνης - καθοριστική ωστόσο, επισκιαστική τουλάχιστον για τη σύγχρονη μη παραγωγή πολιτισμού στα ελληνικά γεωγραφικά όρια...
Για μια περισσότερο σοβαρή και ουσιώδη διατύπωση αναρωτήσεων για τη λειψή παρουσία "δασκάλων" μεταξύ των δημιουργών στην αντιφατική, αποπροσανατολιστική και αποκαρδιωτική Ελλήνων πραγματικότητα. Για τον έλεγχο της ασυδοσίας, για τους κλεψίτυπους διευθύνοντες και τους κούφιους προεξάρχοντες σε εικαστικά, ποίηση, πεζογραφία, μουσική, θέατρο, δοκίμιο, φιλοσοφία, όρχηση. Ή μήπως όχι;

Οχι άλλο χιόνι τα Χριστούγεννα!...

Εδώ είναι Μεσόγειος... >>> Η κατάνυξη των "Τριών Μάγων με τα δώρα" στο βρέφος εν τη φάτνη δεν έγινε εν μέσω χιονοθύελλας, στη Βηθλεέμ της Παλαιστίνης >>> ...Είδαν την τριαστρία (το Αστέρι των χριστιανών) σε πεντακάθαρο ουρανό >>> Η Παναγία κι ο Ιωσήφ δεν φορούσαν χιονοδρομικά πέδιλα ούτε ήταν ντυμένοι σαν εσκιμώοι >>> Η μεσογειακή πανίδα διαθέτει κριάρια, γίδες, αγριοκάτσικα, άντε και ελάφια, πάντως όχι ταράνδους >>> Ενώ ο ήλιος -εδώ κάτω- λιώνει εύκολα τα χιόνια, όταν κι αν χιονίσει...

giovedì 17 dicembre 2009

Versi o' parole prevedibili...

L'equilibrio delle cose, la sofferenza, il senso indietro, la luce... >>> Talvolta, le strade sono pericolose, uguali... >>> Chissa', quando gira il tempo di nascere ed evitare la postfazione d'un imbarbarimento della vita >>> Feroce e precisa >>> meno prevedibile ma fascinante secondo i poeti dell'orizzonte conosciuto e stabilito tra parole e versi, sussuri e gridi >>> Cerco della canzone giusta della nuova era personale, individuale, ancora come si fa'... >>> Non rispetto il profluvio d'ogni tipo, specialmente nei sentimenti >>> Finche', esplode il trionfo della verita'... >>> Qualche poesia importante, d'eternita' forse, come la piazza di Martano, mi suppongo, piu' deserta che la pregghiera alla Santa Maria... >>> Ecco.

lunedì 14 dicembre 2009

Αγωνίες και ειδήσεις, βλεφαρίσματα

Βιβλιοπωλείο "Λεμόνι", Θησείο / Λέσχη Ανάγνωσης Ποίησης του (.poema..)
Οι δρόμοι γεμίζουν φόβους >>> Τα μάτια κοιτάζονται αμήχανα είτε επιθετικά >>> Στο ραδιόφωνο ακούγεται η μαεστρία των πλήκτρων με τη φαντασία του Bill Evans και τη φθινοπωρινή αίσθηση >>> Παλιότερα άνοιγα τις σελίδες των εφημερίδων με τη βουλιμία της γνωριμίας - αυτός ο κόσμος των τεχνών γεννούσε προσδοκίες και ενατενίσεις για κοινωνική ανάταση, πνευματική διέγερση, ψήγματα δημοκρατικής ευμάρειας >>> Εις μάτην; >>> Κάθε σελίδα (για τον δημοσιογραφικό κόσμο που αναπνέω ακόμη) περιέχει μηδενικά απλωμένα σε μαύρα σημάδια στο χαρτί >>> Στους κινηματογράφους κυριαρχεί, όπως ανέκαθεν άλλωστε, η ευπάθεια της εικόνας >>> Ανάλογα με τους βιβλιοπώλες και εκείνους τους τυχαίους που ονοματίστηκαν συγγραφείς για να κάνουν δηλώσεις και αυτοπροβολή στα μίντια περιφέροντας την άγνοια και την επικίνδυνη μελαγχολία της ανικανότητάς τους >>> (Οπως και μια ντουζίνα ποιητάδες που μαζεύτηκαν για τον "Μαραθώνιο ποίησης" το περασμένο Σάββατο στη Στοά του Βιβλίου, ρυτιδιάζοντας τον νου με τη φλύαρη ανοησία τους ανάμεσα σε δήθεν στίχους και σε περισπούδαστες βιβλιογραφικές-φιλολογίζουσες αφηγήσεις περί σπουδαιότητας της ποίησης του τάδε ή του δείνα...) >>> Η αρχιτεκτονική δεν ανεγείρεται εκεί που δεν υπάρχουν βλέμματα συγκινημένα >>> Ούτε και οι ζωγραφιές που αντιγράφουν -επιτέλους ανοιχτά- την τεχνοτροπία του Pat Andrea >>> Κι όμως, μερικές σελίδες αξίζουν να γραφούν, να διαβαστούν, να γίνουν σταγόνες στην παλέττα και ψίθυρος σε μίμηση πράξεως σπουδαίας και τελείας... >>> "Εάν θελήσεις ν' αγαπήσεις, πέταξε στα σκουπίδια το Facebook", σκέφτηκα να γράψω σ' έναν τοίχο - μα τότε θα με αποκαλούσαν αντιεξουσιαστή οι όποιοι μεγιστάνες του Διαδικτύου... >>> Οπως τις προάλλες, στην κάποτε νεοκλασική πλατεία Εξαρχείων και Νεαπόλεως, ο νεαρός "ειδικός φρουρός" εξεπλάγη από την ευγένεια της ερώτησής μου για τις μολότωφ που ακούγονταν να σκάνε στο παρακάτω τετράγωνο (φορούσα κοστούμι, άραγε για τούτο;) >>> Ξεφυλλίζω τώρα το βιβλίο του Γιώργου Κοροπούλη "Αντιύλη" >>> (Μα τι μπορεί να λέει πια αυτός ο άνθρωπος; η πρώτη, πρόδηλη σκέψη... Κι όμως, αποτυπώνει την αγωνία του συνυπάρχειν στ' αφτιά, στα μάτια, στον νου, στα αισθητήρια - ψάξτε το για να τον βρίζετε: εκδόσεις Υψιλον, 2009) >>> Το δε κατεστημένο περιφέρεται από έντυπο σε επιφυλλίδα και τούμπαλιν... Με ή χωρίς προφυλάξεις εξευτελισμού >>> Εκπληξη: μια Λέσχη Ανάγνωσης για την ποίηση μπορεί να κάνει τη διαφορά... Κάθε φορά και περισσότερο, κάπου εκεί στο Θησείο, ανάμεσα σε γνώριμες φιγούρες και οικείες, αγαστές προθέσεις... >>> Σαν το νέο τεύχος που σχεδόν ετοιμάστηκε, σαν τα χρήματα που δεν θα φτάσουν ποτέ στο τέλος του μήνα >>> Εμαθα για έναν σπουδαίο πιτσιρικά Βούλγαρο σκηνοθέτη, θέλω να δω την ταινία του Λάνθιμου - θυμήθηκα πάραυτα τον συνομήλικό μου Michael Winterbottom με τις άνισες ευκαιρίες καλλιτεχνίας μεταξύ μας >>> αλλά και εκείνη τη σπουδαία, ομότιτλη μπαλάντα του Elvis Costello που λέει, σιγανά και πειστικά, έτσι για τον δρόμο που δεν φοβίζει τίποτε: "oh baby I want you, so you scare me to death"...

lunedì 7 dicembre 2009

Imesta Griki!

Ντοκιμαντέρ για τους Ελληνόφωνους της Νότιας Ιταλίας
Η οργάνωση φιλελλήνων της Λωζάννης «Association des Amities greco-suisses» διοργάνωσε χθες το βράδυ εκδήλωση, στην οποία προβλήθηκε το ντοκιμαντέρ των Salvatore Bevilacqua και Mirko Bischofberger «Imesta Griki» (Είμαστε Έλληνες) για τις ελληνόφωνες κοινότητες της νότιας Ιταλίας.
Οι δύο παραγωγοί του ντοκιμαντέρ, επισκέφθηκαν το Salento και το Aspromonte σε αναζήτηση της πολιτιστικής ταυτότητας των ιστορικών ελληνόφωνων μικρών κοινοτήτων που μιλούν ακόμα και σήμερα μία γλώσσα, που έχει τις ρίζες της στον Όμηρο, σύμφωνα με μερικούς γλωσσολόγους.
Εντοπίζοντας τους λιγοστούς Ελληνόφωνους σε αγροτικές περιοχές, κυρίως του Salento, ανακαλύπτουν την διάλεκτο griko ή grecanico, που διατηρείται ανά τους αιώνες με την προφορική παράδοση, αναμεμιγμένη με τοπικές νεολατινικές διαλέκτους.
Το ντοκιμαντέρ, εκτός της γλώσσας, καταγράφει και άλλες πολιτιστικές εκδηλώσεις ποίησης, χορού και μουσικής από τους ελληνόφωνους της περιοχής αλλά και την υπερηφάνειά τους για τις ελληνικές τους ρίζες ανά τους αιώνες.

mercoledì 2 dicembre 2009

Για να μην ξεχνιούνται: Ε.Χ. Γονατάς (10)

Capo di Coron, veduta dalla collina, ieri
[...] Μη ζητάτε ρολόι, δεν υπάρχει, γιατί όπως σας εξήγησα βρισκόμαστε σε μια βαθιά σπηλιά. Υπάρχει όμως το μεγάλο εκείνο μάτι μέσα στο πλεχτό κλουβί, υπάρχει και η καρδιά μου που σημαίνει τις ώρες και σας οδηγεί ανάμεσα στο σκοτάδι [...]

sabato 21 novembre 2009

Χωρίς λόγια

Foto di Silio D'Aprile
Τι άλλο είναι το περιβάλλον: το βλέμμα που σκάβει στο χώμα για τον θησαυρό, η αντανάκλαση του καλοκαιριού στα παιδικά πρόσωπα, η σκιά της ελιάς και το σκίρτημα της λαμπηδόνας, ο ήχος της σιωπής, η αναμονή της χαρμόσυνης βροχής, το ιλαρό πέταγμα των πουλιών, η πλησμονή στον ορίζοντα και οι ξανθόμαλλες γοργόνες, οι προσκυνητές στην κορυφή του κόκκινου βράχου, τα κύματα που σβήνουν πάνω σε κίονες, οι καμπάνες της νέας ισημερίας, η γεύση της σταγόνας και το μέλι των γκρεμών, τα ψιθυρίσματα της ελάτης, οι αλμυρές λέξεις, οι παλιές φράσεις, ο θαυμασμός της ζωής όσο τα ποιήματα ανθίζουν...
::: Συμμετοχή στο αφιέρωμα του "πράσινου" τεύχους του περιοδικού (δέ)κατα

venerdì 20 novembre 2009

Μικρό ανθολόγιο μιας γενιάς (3) - Δημήτρης Αγγελής

Είναι μερικοί από τους νέους ποιητές, γεννημένοι στη δεκαετία μεταξύ 1969-1979 περίπου, οι οποίοι έχουν εμφανιστεί με αξιώσεις στον στίβο της σύγχρονης ελληνικής ποίησης' μερικοί άλλοι έπονται, για τους οποίους μένει ν' αναδυθούν στην επιφάνεια. Κάποιοι από αυτούς γράφουν περισσότερο ή λιγότερο, δεν έχει σημασία ετούτο, κάποιοι μεταφράζουν, κάποιοι μελετούν και όλοι δοκιμάζονται σε ποικίλες φόρμες, διατυπώνοντας την ανάγκη για διαφοροποίηση, για το νέο διαμέσου του παλιού ίσως, για αναδιάταξη των σημείων του "χάρτη"...
Ο Δημήτρης Αγγελής γεννήθηκε στην Αθήνα το 1973. Εχει εκδώσει τέσσερις ποιητικές συλλογές ("Φιλομήλα", 1998 - "Ενας ακόμη θάνατος", 2000 - "Μυθικά νερά", 2003 - "Επέτειος", 2008).
:::
Ο ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΤΑΞΙΔΙΩΤΗΣ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ
Και να 'ναι ώρα θεριεμένης μοναξιάς, ν' αντιπαλεύεις
μόνιμο σκοτάδι.
Στα δάση' με τις αρκούδες συντροφιά' βράδυ βροχής
που ακούς φωνές απ' το πηγάδι.
Κι αν είχες πίστη άλλοτε που έσερνε βουνά,
τώρα κανείς και τίποτα κοντά σου. Απ' τη φωλιά σου
αγναντεύεις χαμηλά
τα αναμμένα φώτα. Οτι σε κύκλωσαν
ωσεί κύνες πολλοί.
Κι η επαρχία σου τρυφερό κορμί
με νόημα φονικού.
[...]

mercoledì 18 novembre 2009

(Χωρίς λόγια / μιας φωτογραφίας)

Αυτή η φωτογραφία σηματοδοτεί ένα κομμάτι του μέλλοντος >>> Μερικοί μήνες πια, μετά τη σεπτεμβριανή ήττα στον Σαγγάριο ποταμό >>> Ανάμεσα σε εξαθλιωμένους στρατιώτες, αλαφιασμένους, πεινασμένους, με τον φόβο σχηματισμένο στα χείλη και τα αδύναμα πόδια τους >>> Είχε γνωρίσει, ήδη στα 28 του χρόνια, τη δίνη της ζωής και του θανάτου χωρίς να έχει κάποιον άλλον λόγο να σκέφτεται από την αυριανή επιβίωση >>> Τι έκαναν οι Γάλλοι και οι Ιταλοί με τους ανθρώπους του Ατατούρκ; Γιατί συμμάχησαν οι Σοβιετικοί μαζί τους; Ποιος θα μας δώσει δάνεια για νέο οπλισμό; Θα έχει επιστρέψει έως τα Χριστούγεννα στο Αίγιο; Ποτέ δεν πήρε άδεια, σχεδόν 11 χρόνια πολεμώντας στη Μακεδονία, την Ουκρανία, την Ιωνία... >>> Το χειρότερο όλων: οι ανώτεροι αξιωματικοί, ο βασιλιάς, η διχόνοια στην Αθήνα ανάμεσα στους πολιτικούς >>> Το τελευταίο σφυροκόπημα από τον κεμαλικό στρατό ήταν προτιμότερο από τη δίψα στην έρημο, τα ψοφίμια και την ψείρα ώσπου να φθάσει το τάγμα έως τα περίχωρα της Αγκυρας >>> Ο τρόμος αυτός οδηγεί στην αυτοκτονία. Είναι παραζάλη της ύπαρξης >>> Κι ύστερα, η αιχμαλωσία, οι ατελείωτες ώρες της αναμονής για μια συνέχεια - εκτελεστικό απόσπασμα ή επιστροφή στην πατρίδα; >>> Το πλοιάριο από τον Τσεσμέ, τα χειροκροτήματα των αγνώστων φθάνοντας στο λιμάνι του Πειραιά >>> Τα πρώτα χαμόγελα λίγο μετά τη Ροδοδάφνη, στον δρόμο προς το Βερίνο >>> Ετούτη η φωτογραφία θα παραμείνει μάρτυρας ξεχασμένος, όχι τοτινός...

Μερικοί στίχοι, στραφτάλισμα κι αγγίγματα νερού

Castello nuovo, Napoli di Romagna - l'altro ieri (Silio D'Aprile)

[...]

ήθελα να κάνω κάτι διαφορετικό ήθελα να μην έρθω

δεν μπορώ να κάνω τίποτα διαφορετικό μπορώ μόνο να έρχομαι

Ζήτω

αυτή η ζωή

που δεν ζω

Και-Με-Ζει

[...]

ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΑΝΔΡΙΤΣΑΝΟΥ, ποιητική συλλογή "Καλές γυναίκες, κακές γυναίκες",
εκδόσεις ΑΓΡΑ 2008

mercoledì 11 novembre 2009

Dionisio Solomos / Διονύσιος Σολωμός

«Τutto il poema esprima il concetto a mondo per se matematicamente graduato, ricco e profondo. Gli e’ in quest’orma soltanto che e’ lecito nelle invenzioni consecutive portare I piu’ grandi effetti e terribili...».

«Ολο το ποίημα εκφράζει το νόημα αυτού καθ’ εαυτού του κόσμου, διαβαθμισμένου μαθηματικά, πλήρους και εμπλουτισμένου. Μόνον με αυτή την προοπτική επιτρέπεται να προκληθούν, χάρις σε διαδοχικές επινοήσεις, οι πιο δυνατές και τρομακτικές εντυπώσεις…».

DIONISIO SOLOMOS / ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ, VI, AE 424

(trad.: Silio D'Aprile/μτφρ.: Βασίλης Ρούβαλης)

lunedì 9 novembre 2009

(Χωρίς λόγια / Εσωτερικού χώρου)

Αυτά τα χρυσαφικά δεν ταιριάζουν στον χώρο >>> Εδώ μέσα υπάρχουν ακόμη τα χνώτα από ανθρώπους που έζησαν εκείνη την εποχή >>> Οι βομβαρδισμοί στον Πειραιά ακούγονταν δυνατά μέσα στη νύχτα >>> Κάποια στιγμή τρόμαξες από τον γδούπο στην εξώπορτα >>> Νομίσαμε ότι κάποιο σώμα έπεσε πάνω στην πόρτα >>> Υστερα, το σύρσιμο στο πλατύσκαλο >>> Εκλαψες >>> Ακολούθησε η σιωπή >>> Ενας πυροβολισμός ήταν το τρίτο κουδούνι >>> Αναρωτήθηκα γιατί δεν τελείωνε το σκοτάδι >>> Από τότε θυμάμαι αυτόν τον φόβο >>> Ολοι οι πεθαμένοι μου έρχονται κοντά, μου τακτοποιούν τα σεντόνια στον ανήσυχο ύπνο, μου μιλούν σιγανά >>> Δεν τα θέλω αυτά τα χρυσαφικά >>> Δεν μου ταιριάζουν >>> Πήρα μερικές λέξεις για να τις σπάσω σαν πέτρα: μολ, υβ, ι, χαρ, τι, λ, εξ, η, φ, ωνή, πισ, τη, φυ, γη, φ, ω, ς, μ, ελ, ο, ς, δι, αδρ, ομ, η, τ, ελ, ος >>> Εχω θυμό, απογοήτευση μέσα μου, καμία φρόνηση >>> Δεν θα στο μαρτυρήσω ποτέ >>> Είναι ο πιο βασανιστικός θάνατος >>> Σ' αυτό το τελευταίο γράμμα αναπολώ τις πιο πολύχρωμες ημέρες των παιδικών μας χρόνων...

giovedì 5 novembre 2009

Mala Agapi - συναυλία Notte Bianca

SABATO 7 NOVEMBRE 2009
Mala Agapi
ore 8.30 per la
NOTTE BIANCA di VIA NAZARIO SAURO
Bologna
ore 23.00 presso l' Associazione Culturale
FARM Via dello Scalo/Via Berti (ex Bestial Market)
MALA AGAPI in greco significa grande amore, mentre "mala" letto in latino lascia intendere il cattivo amore. Una ambiguità che identifica il repertorio di questo gruppo fatto di ballate e canti, originali e della tradizione, composti esclusivamente nell'antica lingua greca del Salento.
I ritmi, le sonorità e le melodie si ispirano liberamente alle suggestioni del Mediterraneo, dai Balcani al medio-oriente dal sud Italia alla Grecia.
LUIGI GARRISI voce e chitarra
FRANCESCA LATEANA voce
DAVID SARNELLI fisarmonica
GIACOMO CIRILLO baglama e chitarra
SALVATORE MANFREDI clarinetto
NICOLA SPARASCI percussioni
:::
Salve Luigi, tutto va bene, zitta per il scorso... Abbraccio e saluti a Grecia Salentina da Silio D'Aprile!

venerdì 30 ottobre 2009

Με ή χωρίς τη Βίβλο (μας;)...

Κυκλοφορεί το νέο βιβλίο του νομπελίστα Πορτογάλου συγγραφέα Ζοζέ Σαραμάγκου, "Κάιν" (οσονούπω και στα ελληνικά από τις εκδόσεις Καστανιώτη) προκαλώντας αίσθηση για μία ακόμη φορά >>> Ο γηραιός πεζογράφος διευρύνει τους ορίζοντες της σύγχρονης σκέψης και της αντιδραστικότητας στην καθεστηκυία τάξη πράγματων >>> Επιβεβλημένη η οξυμένη ματιά ενός σύγχρονου λογοτέχνη; Απαραίτητη η δημοσιότητα που πρέπει να εκλάβει μιντιακά; >>> Μια εκ των ων ουκ άνευ επίθεση στην Εκκλησία (για τον Σαραμάγκου, άμεσα: την Παπική) δύναται να στρεβλωθεί >>> Διότι, η βιομηχανία των εκδόσεων -η οποία στα καθ' ημάς παραμένει σε πρωτογονική και εμπορικά φαιδρή διάσταση- προαπαιτεί την πρόκληση, τη μεγιστοποίηση της παρουσίας στα ΜΜΕ, την ανάλγητη επιδίωξη προβολής και μόνον >>> Ωστόσο, ο 86χρονος Σαραμάγκου, αυτοεξόριστος στα Κανάρια Νησιά και εμφανώς καθόλου ενδιαφερόμενος για την πρόσκαιρη δόξα, κάνει για δεύτερη φορά την ίδια κίνηση - η Εκκλησία βασανίζει τον άνθρωπο, επιβάλλει ένα πλέγμα ανελευθερίας, μια ηθική υποχρέωση απόλυτα ανήθικη εν τέλει... >>> Σύμφωνα με δημοσιεύματα στον Τύπο, ο συγγραφέας δηλώνει ευθαρσώς ότι η "Βίβλος είναι ένα εγχειρίδιο κακών ηθών", ήτοι οι σελίδες της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης εμφανίζουν έναν Θεό ανυπόφορο και εμπαθή, προσβλητικό όταν επιθυμεί και φιλεύσπλαχνο όταν αυτοπεριορίζεται... >>> Εάν η Παπική Εκκλησία κατατρύχεται από τα διάφορα, από αιώνων, πάθη της, η Ορθόδοξη Εκκλησία ορρωδεί σε κάθε υπενθύμιση -από όποιον πνευματικό άνθρωπο- ότι είναι ένας οργανισμός όπως όλοι οι άλλοι οι χρηματιστηριακοί και ότι η επιβολή της σε επίπεδο κοινωνικό, συλλογικό κι ατομικό, δεν είναι επιθυμητέα και απαραίτητη >>> Σωστά ο Σαραμάγκου υποστηρίζει ότι οι θρησκείες δεν υφίστανται για το καλό του ανθρώπου, ενώ, παράλληλα, η έννοια του Θεού για τον καθένα ξεχωριστά πρέπει να είναι ιδιαίτατη, κατά το δοκούν τους καθενός >>> Η συνέχεια επί των σελίδων...

lunedì 26 ottobre 2009

Ποιος δεν θέλει την ιστορική μνήμη;...

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ
(δημοσίευμα στην εφημερίδα "Τα Νέα" - 26/10/2009)
Σημείωση: Οσο κι αν διαφωνεί κανείς με τη συνολική στάση του Μ.Θεοδωράκη στα πολιτικά δρώμενα αλλά και στις καλλιτεχνικές επιταγές του, η φωνή του ακούγεται ανακουφιστική μέσα στην περιρρέουσα νεοελληνική άγνοια και βλακεία...
Με αφορμή την ταινία του Παντελή Βούλγαρη «Ψυχή βαθιά» για τον Εμφύλιο, ο Μίκης Θεοδωράκης θυμάται όσα ένωναν και χώρισαν τις δύο πλευρές
*
Η Ελλάδα απελευθερώθηκε τον Οκτώβριο του 1944. Με τις Συμφωνίες στον Λίβανο σχηματίσθηκε Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου, που λίγο μετά την αποχώρηση των Γερμανών ήρθε στην Αθήνα. Ο λαός μας, που ήδη γιόρταζε τη νεογέννητη Ελευθερία του, την υποδέχθηκε με ενθουσιασμό, όπως με την ίδια συγκίνηση και χαρά χειροκροτούσε και ζητωκραύγαζε τα πρώτα αγγλικά στρατεύματα, καθώς προχωρούσαν στη Λεωφόρο Συγγρού. Μια νέα ηλιόλουστη εποχή πιστεύαμε όλοι ότι ξεκινούσε για την πατρίδα μας, που θα την ξαναχτίζαμε όλοι μαζί ενωμένοι. Ώσπου οι Άγγλοι άρχισαν λίγο λίγο να ροκανίζουνε τις Συμφωνίες και να μας οδηγούν στην εμφύλια διαίρεση. Όποιος λέει ότι την αρχή την κάνανε οι Εαμίτες με τα Δεκεμβριανά, γιατί τάχα θέλανε να κατακτήσουν την Αθήνα, είναι είτε άσχετοι με τα γεγονότα είτε φανατικοί προβοκάτορες, διαστρεβλωτές της Ιστορίας και όργανα της αγγλικής πολιτικής που από τότε πέταξε το προσωπείο της και έδειξε καθαρά ότι δεν ήθελε μόνο απλά να μας βάλει στη γωνία της εθνικής ζωής αλλά να μας εξοντώσει όλους, άντρες και γυναίκες του ΕΑΜ, μέχρις ενός.

Πρώτον, γιατί έτσι κι αλλιώς στην Αθήνα και στον Πειραιά κυριαρχούσε το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ. Το μόνο που κατείχαν οι Άγγλοι και η Κυβέρνηση ήταν το ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετανία». Δεύτερον, γιατί το ΕΑΜ δεν είχε ούτε πολιτική ούτε σχέδιο ούτε καν πρόθεση για κατάληψη της εξουσίας. Και τρίτον αν είχε και ήθελε να χτυπήσει τα ανεπαρκή για την περίσταση αγγλικά στρατεύματα, τότε γιατί δεν επέτρεψε στον τακτικό στρατό του μόνιμου ΕΛΑΣ να μπει στην Αθήνα και να ξεκαθαρίσει την κατάσταση μέσα σε δυο-τρεις μέρες το πολύ, παρά άφησε τον εφεδρικό ΕΛΑΣ της Αθήνας «με τα παιδάκια και τα λιανοντούφεκα», όπως είπε ο Σαράφης, να γίνουν εύκολη λεία, με χιλιάδες θύματα μπροστά σ΄ έναν σύγχρονο στρατό με αεροπλάνα και τανκς, που εν τούτοις άντεξαν σ΄ αυτή την άνιση μάχη επί 33 ολόκληρα μερόνυχτα;

Όποιος έζησε τα γεγονότα απ΄ την αρχή ώς το τέλος όπως εγώ, μπορεί να αποδείξει με στοιχεία ατράνταχτα την αλήθεια των όσων λέω. Κι αν ξέφυγα από τον θάνατο, αυτό οφείλεται μόνο στην τύχη. Αλλά αν δεν με θανάτωσαν, μου κάνανε τόσο κακό στο σώμα και στην ψυχή, που είναι σαν να με σκότωσαν. Την ίδια τύχη με μένα είχαν εκατοντάδες χιλιάδες νέοι και νέες στα βουνά, στις συνοικίες, στις φυλακές, στις εξορίες, στα ξερονήσια και στα εκτελεστικά αποσπάσματα. Το σχέδιο του Τσώρτσιλ εφαρμόστηκε κατά γράμμα από τον Δεκέμβρη του 1944, όταν διέταξε τους στρατηγούς και τους στρατιώτες της Αυτού Μεγαλειότητος «Φερθείτε σαν να βρίσκεστε σε εχθρική χώρα». Και ποιος ήταν ο εχθρός; Εμείς οι Έλληνες μέλη του ΚΚΕ, του ΕΑΜ, της ΕΠΟΝ, του ΕΛΑΣ είτε απλά συμπαθούντες, που τότε ξεπερνούσαμε τα 2 εκατομμύρια ψυχές και μόλις βγήκαμε από τον σκληρό αγώνα που κάναμε κατά των Γερμανών κατακτητών και των συνεργατών τους.

Και φτάνω στον Δημοκρατικό Στρατό και τις μάχες στα βουνά με αντίπαλο τον Εθνικό Στρατό. Χωρίς να μπω σε λεπτομέρειες και ιδεολογικοπολιτικές αναλύσεις, θα προσπαθήσω να δω την ψυχολογία του ενός και του άλλου. Από απόψεως ηλικίας στη μεγάλη τους πλειοψηφία ήσαν όλοι έφηβοι-παιδιά. Πάντως το γεγονός είναι ένα: Ότι οι πρώτοι εξαναγκάστηκαν να πάρουν τα βουνά μπροστά στο όργιο των διώξεων (ειδικά στην ύπαιθρο), που είχαν αναλάβει 150 περίπου συμμορίες συνεργατών, ταγματαλητών και ληστών του κοινού ποινικού δικαίου με την άμεση καθοδήγηση των Άγγλων. Μπαίνανε στα χωριά, καίγανε τα σπίτια, σφάζανε τους άντρες, βιάζανε τις γυναίκες κι αυτό καθημερινά από το 1945 ώς το 1946, ώσπου όσοι κατόρθωσαν να ξεφύγουν, παίρνανε τα βουνά. Όταν έγιναν πολλοί και οργανώθηκαν, δημιούργησαν τέλος τον Δημοκρατικό Στρατό. Τότε οι Εγγλέζοι, πάντοτε με μια χούφτα Έλληνες πολιτικούς, άρχισαν να επιστρατεύουν χωρίς να ρωτούν τι πιστεύει ο ένας και τι σκέφτεται ο άλλος. Όμως όταν μπεις σε Λόχους, Τάγματα και Συντάγματα με την κατάλληλη εκπαίδευση μεταβάλλεσαι σε Νούμερο. Και τελικά κάνεις ό,τι σου πουν. Και τους είπαν: Τώρα θα πάτε στα βουνά να σκοτώσετε τα αδέλφια σας. Φυσικά δεν χρησιμοποίησαν ακριβώς τη λέξη «αδέλφια», αλλά άλλες περισσότερο εύηχες και αποτελεσματικές: Προδότες, κατσαπλιάδες, Βούλγαρους, όργανα των ξένων και εχθρούς της Πατρίδας. Όσοι ζήσανε στα Τάγματα Μακρονήσου ξέρουν ακριβώς τις μεθόδους με τις οποίες ένας «Βούλγαρος» μεταβάλλεται σε Έλληνα έτοιμο να κατασπαράξει τους προδότες.

Τελικά, τι ήσαν όλοι αυτοί παρά θύματα; Θύματα του φόβου οι μεν, θύματα της πλύσης εγκεφάλου οι δε. Όμως δεν έπαψαν και οι μεν και οι δε να είναι στο βάθος αθώα παιδιά, Έλληνες αναγκασμένοι να σκοτώνουν Έλληνες. Αδελφός τον Αδελφό!

"Αν ξέφυγα από τον θάνατο, αυτό οφείλεται μόνο στην τύχη. Αλλά αν δεν με θανάτωσαν, μου κάνανε τόσο κακό στο σώμα και στην ψυχή, που είναι σαν να με σκότωσαν"

Το κλάμα του βασανιστή
Εμένα, στο Πρώτο Τάγμα Μακρονήσου, ένας θηριώδης στραγγαλιστής μού ξερίζωσε το πόδι, γιατί του είπαν πως είμαι «Βούλγαρος». Με πήγαν στο 401 Στρατιωτικό Νοσοκομείο κι όταν γύρισα, κυκλοφορούσα με πατερίτσες. Κάποιο απόγευμα καθυστέρησα να γυρίσω στη σκηνή μου όταν σάλπισε το σιωπητήριο και με πιάσανε για να με χτυπήσουν. Επικεφαλής ήταν ο στραγγαλιστής μου, που πρόλαβαν να τον κάνουν «Έλληνα». Μου λέει: «Θα μείνεις κουτσός;». Εγώ δεν φοβήθηκα και με θάρρος του είπα «Φυσικά όχι», μήπως και θυμώσει. Τότε αυτός γυρίζει στους άλλους και τους διατάζει να μας αφήσουν μόνους. Με ρωτά «Θέλεις να σε κεράσω ένα γιαούρτι;». Μπήκαμε στη μεγάλη σκηνή των βασανιστών και καθήσαμε σε μια γωνία.
Με κοίταζε καλά-καλά και δεν μιλούσε. Τέλος φτάσανε τα γιαούρτια. Πριν προλάβω όμως να φάω μια κουταλιά, τον είδα ξαφνικά να αναστενάζει, να λέει «Δεν μπορώ άλλο» και να κλαίει.
Πήγα και τον αγκάλιασα λέγοντάς του «Μην κάνεις έτσι. Κάποτε θα περάσει...».

Σας διηγήθηκα μια ακραία περίπτωση που την έζησα για να δείξω ότι αυτή η πλύση εγκεφάλου, που δεν κατασκευάζει μόνο φανατικούς στρατιώτες αλλά και θηριώδεις βασανιστές, δεν ήταν ικανή να καταστρέψει τον άνθρωπο που έκλεινε ο καθείς μέσα του.

Γι΄ αυτό κι εγώ στα 1962, στο τέλος του «Νεκρού Αδελφού», βγάζω όλους τους σκοτωμένουςζωντανούς εχθρούς πιασμένους χέρι-χέρι να τραγουδούν «Ενωθείτε βράχια-βράχια, Ενωθείτε χέρια-χέρια», μιας και πιστεύω ακράδαντα ότι οι Έλληνες παραμείναμε στη συντριπτική μας πλειοψηφία ενωμένοι. Πάντοτε. Από τα 1940 έως σήμερα. Και όλα τα σύνορα που βάζουν κατά καιρούς ανάμεσά μας είναι φτιαχτά. Είναι πονηρά, δηλητηριώδη και κακόβουλα και εξυπηρετούν ξένους σκοπούς, ξένα συμφέροντα εχθρικά, εναντίον όλων των Ελλήνων, όλου του Λαού και της Πατρίδας.
Δεν είχαν τίποτα να μοιράσουν
Με άλλα λόγια, κάτω από την επιφάνεια των ιδεολογικών και των πολιτικών σκοπιμοτήτων υπήρχε η μάζα των αθώων παιδιών, τυλιγμένων στα γρανάζια του χειρότερου πολέμου, του Εμφυλίου, αναγκασμένων να σκοτώσουν για να μην σκοτωθούν, μιας και στην πραγματικότητα δεν είχαν τίποτα να μοιράσουν μεταξύ τους. Ούτε ταξικό μίσος ούτε καν μίσος, μιας και οι πιο πολλοί ζούσαν στα ίδια περίπου χωριά, στην ίδια μίζερη ζωή και όλοι κι απ΄ τις δυο πλευρές ονειρεύονταν μια καλύτερη ζωή με ειρήνη, ομόνοια, κοινωνική δικαιοσύνη και προκοπή για τον ίδιο λαό, τον ελληνικό.

domenica 25 ottobre 2009

Ο σκηνοθετημένος Ελληνικός Εμφύλιος Πόλεμος...

Ο Παντελής Βούλγαρης σκηνοθέτησε την ταινία "Ψυχή βαθιά" έχοντας στο βιογραφικό του μια έξοχη προηγούμενη, τα "Πέτρινα χρόνια". Τη σκηνοθέτησε, σημειωτέον, σε εποχή επανόδου της Δεξιάς στην Ελλάδα, διατηρώντας άριστες σχέσεις με το Μέγαρο Μαξίμο έως πρότινος, ενώ, παράλληλα, παραμένει το άρωμα "αριστεράς" στα γραφόμενα του ιδίου και της συζύγου του, συγγραφέα και σεναριόγραφου Ιωάννας Καρυστιάνη.
Η ταινία επιτρέπει στον θεατή της, όποιας ηλικίας κι αν είναι, να κάνει μια σειρά από συνειρμούς σε έκταση οικογενειακών εμπειριών και ανάλογης μεταφοράς αυτών με διάσπαρτο προφορικό λόγο κατά περίσταση. Λιγότερο, οι θεατές γνωρίζουν τα καθέκαστα με συνετή πληρότητα, συνδυασμένη με τα μελετήματα που δημοσιεύονται τα τελευταία χρόνια από ιστορικούς-ερευνητές.
Πέφτοντας η αυλαία μένει η αίσθηση ενός αμήχανου 70χρονου σκηνοθέτη, ο οποίος βγαίνει "μπαρουτοκαπνισμένος", όπως και όλη η γενιά του, μέσα από τη σκιά του Εμφυλίου. Κι αν στην καλλιτεχνική διαδρομή του υπήρξε σχεδόν συνεπής με τα πολιτικά ένστικτά του, δείχνει εδώ πλέον ότι η ευκινησία με την κάμερα (επιτέλους) είναι δεδομένη, όπως και η ευπρεπής παραγωγή της ταινίας, αλλά δεν είναι τα στοιχεία που αρκούν, φευ, για να θρέψουν τη φήμη και την υστεροφημία του. Για να εξηγούμαι, ο Βούλγαρης δοκίμασε να κάνει ένα μωσαϊκό από στιγμές που πάλλουν: το δράμα του αδελφοκτόνου σπαραγμού, οι νύξεις για τους ξένους δάκτυλους, οι μετεμφυλιακές ώρες και δεκαετίες.
Ο σκηνοθέτης ωστόσο αποφασίζει -απόλυτα συνειδητά- να μην πάρει καμία θέση απέναντι στο εμφύλιο φαινόμενο συγκεκριμένα. Είναι η πιο απολιτική ταινία του, ίσως και η πιο επικίνδυνη: εάν οι Αριστεροί μαχητές σκιαγραφούνται ως καρικατούρες (που πολεμούν στα βουνά χωρίς ιδεολογική στάση και υποστήριξη, χάνουν τα λογικά τους, κάνουν το κακό και το καλό κατά βούληση), οι στρατιώτες του Εθνικού Στρατού είναι φιλεύσπλαχνοι σχεδόν, διαθέτουν μια ιδιότυπη τρυφερότητα με τους αντίπαλους συμπολεμιστές τους. Κι αν ο σκηνοθέτης επιδιώκει να δείξει περισσότερο εκ του σύνεγγυς τους άνδρες και τις γυναίκες του εξαθλιωμένου Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδος, το κάνει για να αποφύγει τα "δυσάρεστα" της άλλης πλευράς, δηλαδή την αγριότητα, τον φανατισμό, τη μισαλλοδοξία όσο και την εκδικητικότητα που διήρκεσε αρκετές δεκαετίες κατόπιν...
Απορίας άξιον όλο ετούτο το σχήμα. Οπως και η πλήρης διαφοροποίηση σε επίπεδο κινηματογραφικό: το σενάριο πάσχει επικίνδυνα από κενά κι αφελείς πλατιασμούς σε πλάνα ενώ, το κυριότερο, δεν διαθέτει ένα focus στην αφήγηση της ιστορίας. Η σχέση των δύο αδελφών, μοιρασμένων στα δύο στρατόπεδα (κάτι τόσο σύνηθες, τουλάχιστον εν γνώσει του υπογράφοντος από τον Εμφύλιο όπως αυτός εξελίχθηκε στον Μοριά), είναι μια σπουδαία ιδέα. Αναλώθηκε παρά ταύτα ανάμεσα σε πολεμικά πλάνα, σε ηθοποιούς που παλινδρομούσαν ανάμεσα στις ερμηνείες της δουλειάς του Κεν Λόουτς στο "Γη και Ελευθερία", σε ανεκμετάλλευτες συγκινησιακά στιχομυθίες των πολεμιστών στον Γράμμο-Βίτσι.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η Βικτώρια Χαραλαμπίδου "γράφει" πολύ ωραία ως αντάρτισσα (μολονότι δεν αξιοποιήθηκε τόσο το ταλέντο της όσο και συγκινησιακά τα άμεσα βιώματά της από τις συνέπειες του Εμφυλίου...), όπως βεβαίως και οι δύο νεαροί που ενσαρκώνουν τους βασικούς ήρωες. Μια παρατήρηση: μήπως ήρθε η ώρα να μπουν στο εγχώριο κινηματογραφικό παιχνίδι οι νεότεροι σκηνοθέτες, να δουν με τη δική τους, πιο ψύχραιμη ματιά, την ιστορία αυτή;!... (Ο νοών νοείτο.... Μήπως κιόλας τα χρήματα του Κέντρου Κινηματογράφου, εφόσον προβλεφθούν από το υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού, διανεμηθούν σε φρέσκες ματιές ούτως ώστε ωθηθεί η ελληνική ταινία στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι;).
Τα ερωτήματα όμως "πέφτουν βροχή". Τι θέλησε να επισημάνει ο σκηνοθέτης, τι κέρδισε το κοινό βγαίνοντας από την αίθουσα, ποια η διδαχή για τούτο το ανομολόγητο κεφάλαιο της σύγχρονης κοινωνικής και πολιτικής μας πραγματικότητας; (Είναι όλα όσα δεν έγραψαν στις φυλλάδες οι συνάδελφοι δημοσιογράφοι-ρεπόρτερ κινηματογράφου...).
Εξερχόμενος από την αίθουσα, ανακάλεσα τις αφηγήσεις του θείου του Αντρέα ("Περικλής") από το δεύτερο αντάρτικο στο Παναχαϊκό και τα άλλα βουνά της Πελοποννήσου, τις εικονικές εκτελέσεις του (5 φορές εις θάνατον από τα στρατοδικεία), τις διαδρομές στα Μακρονήσια, τους εφιάλτες που ακόμη φέρει στο βλέμμα και τα χείλη του... Και πίσω απ' αυτά κρύβονται ο ψυχισμός που επηρεάζεται ανεπανόρθωτα από τα παιδικά χρόνια, η αναπόληση ενός πιο συγκεκριμένου, παράλογου ή μη παράλογου, εχθρού, ο προβληματισμός για τη συγκαιρινή απουσία ταύτισης με τα πρόσωπα και τα πράγματα τριγύρω.
Τις προάλλες το έγραφε με μεγάλα μαύρα γράμματα στο πρωτοσέλιδό της η εφημερίδα "Αυγή", ξεκάθαρα: "Η Αριστερά είναι ανάγκη". Οπως και η ηρωίδα του Βούλγαρη, στην τελευταία σεκάνς, λέει ξεκάθαρα την αλήθεια: "Αραγε, εμείς είμαστε που νικήσαμε;"...

giovedì 22 ottobre 2009

Για ποιητές επί σκηνής...

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Η πρώτη αθηναϊκή διοργάνωση για ποιητές επί σκηνής…
Athens Poetry Slam (2, 3, 4 Νοεμβρίου 2009)
:::
Τα περιοδικά (.poema..), Book Press, (δε)κατα, Index και Poetix προτείνουν στο αναγνωστικό κοινό μια διαφορετική προσέγγιση του ποιητικού λόγου.
Ο διαγωνισμός ποιητών που ανεβαίνουν στη σκηνή για να προτείνουν τους στίχους τους με τρόπο θεατρικό, λαμβάνει χώρα για πρώτη φορά στην Ελλάδα.
Στις 2 Νοεμβρίου (Barbara's Food Company - οδός Μπενάκη & Μεταξά), στις 3 Νοεμβρίου (Café Dasein - οδός Σολωμού 12) και στις 4 Νοεμβρίου (Café Floral-Books+Coffee - οδός Θεμιστοκλέους 80) θα συμμετέχουν υποψήφιοι που θα επιδιώξουν να κερδίσουν με μοναδικό όπλο τα ποιήματά τους αλλά και την ευφάνταστη εκφορά λόγου, κίνησης, εκφραστικότητας.
*
Στην πρώτη φάση θα διαγωνιστούν 6-8 ποιητές/ποιήτριες στον κάθε χώρο και οι παραστάσεις θα είναι τρίλεπτες. Οι δύο ποιητικές παραστάσεις (που θα επιλεγούν την κάθε βραδιά ως καλύτερες από την τριμελή κριτική επιτροπή στον κάθε χώρο διεξαγωγής του διαγωνισμού) θα περάσουν στον μεγάλο τελικό, ο οποίος θα διεξαχθεί σε μεγάλο δημόσιο χώρο της Αθήνας και η ημερομηνία του αναμένεται να ανακοινωθεί σύντομα.
Το «Poetry Slam», όπως έχει επικρατήσει ο αγγλικός όρος, είναι μια απλή παρουσίαση ή, καλύτερα, μια ευκαιρία προσέγγισης με το ευρύτερο κοινό που δεν διαθέτει απαραιτήτως εμπειρία του ποιητικού λόγου ή προσδοκά στην ποίηση μια διαφορετική, εξωστρεφή έκφανση.
Άλλος, καινός τρόπος απαγγελίας θυμίζοντας και υπενθυμίζοντας τους αρχαίους Ελληνες ραψωδούς; Παιχνίδι λόγου και κίνησης; Ή, ακόμη, μια αλλοιωμένη αντίληψη των μεσαιωνικών carmina burana; Ιδού μερικά από τα ερωτήματα που θα διαπιστώσουν, θα απαντήσουν και θα κρίνουν οι παρευρισκόμενοι στις τρεις βραδιές…
Η συντακτική ομάδα του (.poema..)

sabato 17 ottobre 2009

Χωρίς λόγια (στη Βαρσοβία)

Warszawa (foto: Silio D'Aprile)
Οι πρώτες φθινοπωρινές νότες του Νίκου Σκαλκώτα αντηχούν ωσάν κελάηδισμα >>> Ο παφλασμός της θάλασσας δυναμώνει από τις Σειρήνες του, αλλά και οι επερχόμενες παύσεις, τα largo και τα allegro, από τα δελφίνια και τον φαντασμαγορικό χορό αναστατώνουν την πρωινή σιωπή >>> Κι αν οι μαγυάρικες φωνές επιμένουν να θυμίζουν το σύντομο, κοντινό παρελθόν μέσα από τις Die sieben letzen Worte unseres Erlosers am Kreuze και τη φιλότιμη αγωνία του Joseph Haydn, οι πατημασιές στον μικρό κύκλο της Βαρσοβίας δεν είναι ελαφριές- βαραίνουν τη σκέψη κρατώντας ακόμη το ανάβλεμμα στις ρίζες των σπιτιών >>> Εδώ τα παλάτια χάθηκαν οριστικά, όπως το χαμόγελο στα χείλη των νέων γυναικών >>> Τα ξημερώματα, η βροχή στην Krakowskie Przed Miescie αναπνέει με αέρα της καταστροφής, της ανοικοδόμησης, της συγκρατημένης πίστης σ' ό,τι οι Δυτικοί φιλόσοφοι αλλά και οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών ονόμασαν μέλλον >>> Στα στενά Swietojanska και Piwna με τις καθολικές εκκλησίες, καθόλου χαρωπές και καθόλου προσιτές, αλλά και τα καλαίσθητα τουριστικά μαγαζιά (άγνωστο τι άλλο άραγε να πωλούν σε δεκάδες αμερικανοεβραίους τουρίστες παρά μόνο αγνωσία) εμφιλοχωρεί η εξωστρέφεια >>> Οσο κι αν στους δρόμους δεν συναντάς παιδιά, τα παιχνίδια απαγορεύονται όπως και η παρόρμηση για ένα φιλί στο στόμα >>> Κι όποιος θελήσει να αποφύγει τα διάφορα σύμβολα, όπως του Jana Pawla II, εκ του όντος εθνικός ήρωας, ακολουθεί τη μεγάλη γκριζωπή λεωφόρο Mickiewicza για να φθάσει στα παζάρια των φτωχών, της πλειονότητας των Πολωνών, που μεταπωλούν παλιές αντίκες, αντικείμενα του οικογενειακού τους κόσμου, χαλασμένες συσκευές από την κομμουνιστική εποχή, ενώ κάπου κάπου ελπίζουν να εμφανιστεί κάνας Ευρωπαίος για να του πουλήσουν σε εξωφρενική τιμή -και σε ευρώ- τις παλιατσαρίες τους >>> Η Πολωνία ζει ανάμεσα στους εφιάλτες της >>> Το διπρόσωπο παρελθόν είν' αταίριαστο με το παρόν της ευνουχισμένης αντιπυραυλικής-αντιρωσικής ζώνης, των δίδυμων πολιτικάντηδων που φορούν καουμπόικα καπέλα, των ανύπαρκτων μισθών αλλά και των φιλόδοξων νεότερων γενεών >>> Ερχονται στο μυαλό οι λίγοι γνωστοί στίχοι του Ιούλιου Σλοβάτσκι O! jak daleko brzmi ta harfa złota / Której mi tylko echo wieczne słychać!... >>> ενώ, στη στοά που φθάνει σ' ένα οικοδομικό τετράγωνο με κλειστά μαγαζιά, ακούγεται από το υπόγειο μπαρ, αναριγώντας, ο μελαγχολικός, νέος ρυθμός "Splitting The Atom" των Massive Attack...

martedì 13 ottobre 2009

Athens Poetry Slam ::: www.e-poema.eu

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Πρόσκληση ενδιαφερομένων για την
1η διοργάνωση του Athens Poetry Slam
(2, 3, 4 Νοεμβρίου 2009)
:::
Η πρώτη διοργάνωση του Athens Poetry Slam παίρνει σάρκα και οστά με τη συνεργασία του (.poema..) και των εντύπων Book Press, (δε)κατα, Index και Poetix.
Ο διαγωνισμός θα πραγματοποιηθεί στο Barbara's Food Company (οδός Μπενάκη & Μεταξά), στο Café Dasein (οδός Σολωμού 12) και στο Café Floral-Books+Coffee (οδός Θεμιστοκλέους 80), από τις 2 έως τις 4 Νοεμβρίου.
*
Στην πρώτη φάση θα διαγωνιστούν 6-8 ποιητές/ποιήτριες στον κάθε χώρο και οι παραστάσεις θα είναι τρίλεπτες. Οι δύο ποιητικές παραστάσεις (που θα επιλεγούν την κάθε βραδιά ως καλύτερες από την τριμελή κριτική επιτροπή) θα περάσουν στον μεγάλο τελικό, ο οποίος θα διεξαχθεί σε μεγάλο δημόσιο χώρο της Αθήνας και η ημερομηνία του αναμένεται να ανακοινωθεί σύντομα.
Το Poetry Slam είναι ένας διαγωνισμός ποίησης, στον οποίο οι συμμετέχοντες απαγγέλλουν την πρωτότυπη δουλειά τους, δραματοποιώντας την ταυτόχρονα. Η παράσταση αυτή του ποιητή-ηθοποιού είναι περιορισμένης διάρκειας και λαμβάνει χώρα ενώπιον κριτικής επιτροπής, αλλά και του ίδιου του κοινού. Στον διαγωνισμό αντιπροσωπεύεται μια μεγάλη ποικιλία ποιητικών φωνών, παραδόσεων, υφών και προσεγγίσεων.
Πατέρας αυτών των ποιητικών παραστάσεων είναι ο Mark Smith, ο οποίος ξεκίνησε το 1984 μια σειρά δραματοποιημένων ποιητικών αναγνώσεων στο μπαρ Get Me High Lounge του Σικάγο. Εκτοτε, αυτό το νέο ποιητικό φαινόμενο εξαπλώθηκε παντού στην Αμερική, και σταδιακά έχει κατακτήσει και τον ευρωπαϊκό χώρο.
Οι ενδιαφερόμενοι να συμμετάσχουν θα πρέπει άμεσα να έρθουν σ' επαφή με το περιοδικό, στέλλοντας τα στοιχεία τους (ονοματεπώνυμο, τηλέφωνο) στην ηλ. διεύθυνση: info@e-poema.eu

mercoledì 7 ottobre 2009

Ο εθνικός ποιητής μας για τη Ν.Δ. των ημερών....

..."Ετότε τους είδα να πισωπλατίσουν όλους, σπρώχνοντας ο ένας τον άλλον ποιος να πρωτοφύγει, και εροβολούσαν τες σκάλες με μια ταραχή όπου μου φάνηκε πως οι περσότεροι εγκρεμιζόντανε".
(επίλογος) από τη "Γυναίκα της Ζάκυθος", ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

martedì 6 ottobre 2009

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Αφιέρωμα στο Συμπόσιο Ποίησης της Πάρου 2009 στο (.poema..)
Το Συμπόσιο Ποίησης της Πάρου ξεκίνησε τις εργασίες του με σκοπό την προώθηση της συνεργασίας μεταξύ Αμερικανών και Ελλήνων ποιητών και μεταφραστών,, και τον διάλογό τους μέσα από την ποίηση και την ποιητική τους.

Διοργανώνεται μία φορά τον χρόνο, με την ευγενική χορηγία του Ευρωπαϊκού Κέντρου Μετάφρασης Λογοτεχνίας (ΕΚΕΜΕΛ), στο Σπίτι της Λογοτεχνίας, στο χωριό Λεύκες της Πάρου, και περιλαμβάνει την οργάνωση καθημερινών μεταφραστικών εργαστηρίων, συζητήσεων και ποιητικών βραδιών.

Το αποτέλεσμα της φετινής συνάντησης έχει αναρτηθεί στο 9ο τεύχος του περιοδικού (.poema..), στην ενότητα "Ποίηση", κάτω από τον γενικό τίτλο «Συμπόσιο Ποίησης Πάρου 2009», όπου μπορούν οι αναγνώστες να διαβάσουν τόσο τα πρωτότυπα, ανέκδοτα πολλές φορές, ποιήματα στη γλώσσα που γράφτηκαν (αγγλική, ελληνική) όσο και τις μεταφράσεις τους στη γλώσσα-στόχο. Παράλληλα, με μια επίσκεψη στην ιστοσελίδα του Συμποσίου http://www.parossymposium.com/ μπορεί ο αναγνώστης να ακούσει απαγγελίες ποιημάτων από τους συμμετέχοντες ποιητές.

Η συντακτική ομάδα του (.poema..)

Οι "Μεταφορές" των εκδόσεων Γαβριηλίδης

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Παρουσίαση της δίγλωσσης λογοτεχνικής σειράς «Μεταφορές», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ, την Τρίτη 6 Οκτωβρίου 2009, στις 18.00, στο café του Βιβλιοπωλείου IANOS (Σταδίου 24).
Η δίγλωσση λογοτεχνική σειρά «μεταφορές», που υπάρχει εδώ και δέκα χρόνια στον χώρο του βιβλίου, δημιουργήθηκε για να στεγάσει κείμενα αποκλειστικά από την ξενόγλωσση παραγωγή. Από τον Brines έως τον Γκότφριντ Κέλλερ, δηλαδή από το πρώτο έως το δέκατο τέταρτο βιβλίο της σειράς, ο στόχος παραμένει ίδιος και απαράλλαχτος: τα κείμενα αφενός να διατηρούν το αυθεντικό τους άρωμα και αφετέρου να ταξιδεύουν άνετα στη σύγχρονη ελληνική γλωσσική πραγματικότητα.

Θα μιλήσουν ο επιμελητής-διορθωτής κειμένων, υπεύθυνος της σειράς «μεταφορές» Δημήτρης Αλεξάκης, ο συγγραφέας-δημοσιογράφος Βασίλης Ρούβαλης, η μεταφράστρια-δραματολόγος Δήμητρα Κονδυλάκη, ο στιχουργός Ισαάκ Σούσης, η μεταφράστρια Εύη Μαυρομμάτη, ο ηθοποιός Μάνος Καρατζογιάννης και η λέκτορας Συγκριτικής Φιλολογίας ΑΠΘ-μεταφράστρια Λητώ Ιωακειμίδου.

Είσοδος ελεύθερη

Από τη σειρά «μεταφορές» κυκλοφορούν: Francisco Brines, Ποιήματα της παλιάς ζωής, μτφρ. Τάσος Δενέγρης/ Marcel Proust, Ζαν Σαντέιγ, μτφρ. Λητώ Ιωακειμίδου/ Edward Gibbon, Η παρακμή και η πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, μτφρ. Αφροδίτη Θεοδωρακάκου/ Λέων Τολστόη, Γιατί;, μτφρ. Ελένη Μπακοπούλου/ Julian of Norwich, Αποκαλύψεις θείου έρωτος, μτφρ. Βασίλης Αδραχτάς/ Κομπαγιάσι Ίσα, Μύγες και Βούδες, μτφρ. Γιώργος Μπλάνας/ George Oppen, Περί πληθείναι, μτφρ. Ιωνάθαν Μπεργκ/ Ανώνυμος, Ερωτικοί διάλογοι, μτφρ. Βαγγέλης Κάσσος/ Γκυστάβ Φλωμπέρ, Απομνημονεύματα ενός τρελού, μτφρ. Λητώ Ιωακειμίδου/ / Φραντς Κάφκα, Γράμματα στη Φελίτσε, μτφρ. Στέλλα Κουνδουράκη/ Μαρίνα Τσβετάγεβα, Γράμματα στον Ελικώνα, μτφρ. Δήμητρα Κονδυλάκη/ Ζυλ Λαφόργκ, Θρυλικές ιστορίες με ηθικό δίδαγμα, μτφρ. Λητώ Ιωακειμίδου/ Έλζε Λάσκερ-Σούλερ, Εβραϊκές μπαλάντες, μτφρ. Εύη Μαυρομμάτη/ Γκότφριντ Κέλλερ, Τα ρούχα δεν κάνουν τον άνθρωπο, Εύη Μαυρομμάτη

lunedì 28 settembre 2009

Οι "Φωνές" σε αγγλικό τόνο...

Egon Schiele
Στο τρέχον τεύχος του Απηλιώτη δημοσιεύεται η μετάφραση ενός αποσπάσματος από την ποιητική συλλογή του υπογράφοντος, με τίτλο "Φωνές" (στις εκδόσεις Κέδρος, την άνοιξη του 2010), με την υπογραφή του νεοελληνιστή David Connoly: http://www.apiliotis.gr/ArticlesList.aspx?C=156&A=92
Πρόκειται για το ηλεκτρονικό περιοδικό του Ευρωπαϊκού Κέντρου Μετάφρασης – Λογοτεχνία και Επιστήμες του Ανθρώπου (ΕΚΕΜΕΛ) που φιλοξενεί στις ηλεκτρονικές σελίδες του μεταφράσεις έργων Ελλήνων ποιητών και πεζογράφων, προδημοσιεύσεις μεταφρασμένων λογοτεχνικών έργων, κείμενα για τη μετάφραση, σχόλια για τον χώρο του βιβλίου και της μετάφρασης.

martedì 22 settembre 2009

Διαδικτυακό ραδιόφωνο στο (.poema..)

Το διαδικτυακό ραδιόφωνο http://www.radiophone.gr/ και το ηλεκτρονικό περιοδικό για την ποίηση http://www.e-poema.eu/ προσφέρουν τη δυνατότητα ακρόασης μουσικών εκπομπών σ' όλη τη διάρκεια του 24ώρου, για όλους όσοι αγαπούν και χαίρονται -πάραλληλα- τη μουσική και τη λογοτεχνία.
Σύντομα, το πρόγραμμα αναμένεται να εμπλουτιστεί με ζωντανές εκπομπές από παραγωγούς-μέλη της συντακτικής ομάδας του περιοδικού.
Το ραδιόφωνο λειτουργεί άμεσα, με σχετική ένδειξη στην αρχική σελίδα του περιοδικού.
Η συντακτική ομάδα του (.poema..)

giovedì 17 settembre 2009

Η ελληνική ποίηση στη δισκογραφία

Το ηλεκτρονικό περιοδικό για την ποίηση (.poema..) έχει ξεκινήσει ήδη, από το 8ο τεύχος του, την παρουσίαση ενός μακροσκελούς καταλόγου δίσκων με μελοποιημένη ποίηση Ελλήνων δημιουργών.
Την επίπονη διαδικασία αναζήτησης, επεξεργασίας και παρουσίασης του υλικού υπογράφει ο Αντώνης Περιβολάκης, συνεργάτης του (.poema..) καθώς και αρθρογράφος του περιοδικού "Δίφωνο".
Απώτερος στόχος είναι η έκδοση τόμου με συγκεντρωμένη -στο σύνολό της- την καταλογογράφηση της δισκογραφίας, ως χρήσιμο εργαλείο αναφοράς για ερευνητές, δημιουργούς, μουσικόφιλους.
Αναλυτικότερα για τη στήλη και τις προεκτάσεις της στο πλαίσιο του περιοδικού, οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να απευθυνθούν στη σχετική σελίδα κάνοντας κλικ εδώ
Η συντακτική ομάδα του (.poema..)

domenica 13 settembre 2009

Συνέντευξη στην ποιήτρια Κλεοπάτρα Λυμπέρη...

(...για το ηλεκτρονικό περιοδικό poeticanet)

Τι είναι ποίηση… Το ερώτημα εξελίσσεται αντί άλλης απάντησης σε διστακτικές φράσεις, ανεπαρκείς εξηγήσεις ή απροσδιόριστες παλιλλογίες. Το ενδιαφέρον είναι ότι μύστες, μυημένοι, γνώστες και μη γνώστες, τέλος πάντων οι δημιουργοί όσο και οι αναγνώστες, συμφωνούν πως η ποίηση είναι «το τελευταίο μας άλλοθι». Τη φράση την κλέβω -φανερά- από την Παυλίνα Παμπούδη. Ετσι, επειδή την ποίηση δεν καταφέρνει κανείς να την αντιγράφει ή να την προσεταιρίζεται… Κι ακόμη, η ποίηση είναι, αλληγορικά, ο ήλιος που κανένας Ικαρος δεν θα προσεγγίσει γιατί οι φτερούγες του θα λιώνουν αναπόφευκτα καθώς πλησιάζει. Είναι πεφρασμένη νοητική λειτουργία. Είναι, γιατί όχι, ένα μεταφυσικής υπόστασης δράμα με θεατές, πρωταγωνιστές και κομπάρσους που εναλλάσσονται στο κοίλον και τη σκηνή.

Οι επιδράσεις μου… Είναι αντικατοπτρισμοί των προσδοκιών μου. Ήτοι, κάθε ποιητής διαβάζει εκλεκτικά ομοτέχνους του. Συνήθως κάποιοι, οι περισσότεροι μάλλον, αναφέρουν ως επιδραστικούς τους ποιητές που διάβασαν αρχικά ή δοκίμασαν να δημιουργήσουν ακολουθώντας τον ποιητικό τρόπο, τη «φωνή» τους. Ωστόσο, οι επιδράσεις για τον ποιητή αναδύονται κι αναδεύονται από κάθε διάβασμα, λέξη, ανάσα ή απορρέουσα συγκίνηση ανάμεσα σε στίχους. Είναι μια διαρκής διαδικασία. Εάν ο Eugenio Montale ή ο Octavio Paz με προσελκύουν στην περιπέτεια της ποίησής τους, κι εάν ήδη θεωρώ «πατέρες» μου τον Κορνάρο, τον Σολωμό, τον Ελύτη, άλλο τόσο θαυμάζω την κρυστάλλινη, χαμηλότονη ποίηση του Σταμάτη Πολενάκη, την πειθαρχημένη λακωνικότητα της Δάφνης Νικήτα, την ορμητικότητα του φίλου μου Γιάννη Αντιόχου, την επάρκεια βιώματος του Γιάννη Ευθυμιάδη.

Βιβλίο-σταθμός… Μου αρέσει η «Αμοργός» του Νίκου Γκάτσου. Ολοκληρωμένη συλλογή, βρίθουσα συμβολισμούς, εικόνες και τέρατα της ελληνικής εμπειρίας. Ζηλεύω. Θα ήθελα να την είχα εμπνευστεί τη δική του Αμοργό. Όπως επίσης μου αρέσει η ποιητική ηθική του κυρ Νίκου: δεν εξέδωσε άλλο βιβλίο κατόπιν. Είχε πει όλα όσα χρειαζόταν ο ίδιος να πει. Χωρίς περιττά, χωρίς παλινωδίες. Ετούτο σπανίζει, όντως...

Ποίηση=τροφοδοσία… Η ποιητική δημιουργία και η ευαισθησία είναι έννοιες συνυφασμένες. Ο ποιητής γεννιέται και (συνειδητοποιεί σύντομα πως) τρέφεται με το όραμα της γραφής, της περιγραφής και της σύνθεσης. Η αλληλένδετη σχέση αποδίδει – βεβαίως, δεν ξέρω σε ποιον βαθμό για τον κάθε άνθρωπο, ποιητή ή μη ποιητή. Πάντως, στην περίπτωσή μου, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, η συγγραφική διαδικασία είναι ερωτική πράξη, μεθυστική και τελεολογική.

Η σύγχρονη γραφή ποίησης… Τη βιώνουμε όλοι, ο καθένας ξεχωριστά και όλοι από κοινού. Θα συμφωνήσουν όλοι με την άποψη πως η ποίηση, ως πνευματικό corpus της σήμερον, ενδυναμώνει, αποκτά ενδιαφέρον και σίγουρα δημιουργεί προσδοκίες. Η συγχρονία συνεπάγεται τη διαχρονία, ωστόσο: κάποιοι θα επιβάλλουν τομές, μερικές τάσεις θα αποδειχθούν ισχνές ή αδιέξοδες, κάθε τι που συζητιέται σήμερα θα αποτελέσει αντικείμενο φιλολογικής, ενδελεχούς εξέτασης στο εγγύς μέλλον.

Το Διαδίκτυο στη ζωή των ποιητών… Εάν ο Γουτεμβέργιος ζούσε σήμερα, είναι σίγουρο ότι θα επέλεγε να γράφει στην τελευταία έκδοση του Word και να στέλνει συνεργασίες σε ηλεκτρονικά περιοδικά. Αλίμονο, το χαρτί παραμένει στη συνείδηση του δημιουργού όσο και του αναγνώστη. Σε κάθε περίπτωση, το καλό ποιητικό κείμενο θα διαδοθεί, θα κριθεί και θα τοποθετηθεί στη βαθμίδα που του αρμόζει. Είναι αστείο ν’ ακούς απόψεις εσχάτως -και δη από υποτιθέμενους έγκυρους συγγραφείς- όπως ότι το Διαδίκτυο αποτελεί θάνατο της λογοτεχνίας ή, ακόμη, την επιμονή κάποιων να αρνούνται οποιαδήποτε τεχνολογική εξέλιξη εφόσον, πασιφανώς, προϋποτίθεται αξιωματικά ότι προάγεται η επικοινωνία, η διάδοση και η προβολή της συγγραφής. Το Διαδίκτυο είναι ήδη εδώ. Οσοι δεν το αντιλαμβάνονται, χαμηλώνουν στα όρια της γραφικότητας.

Τα ηλεκτρονικά περιοδικά εν γένει… Όπως τα έντυπα, αναλόγως τα ηλεκτρονικά περιοδικά, εξυπηρετούν την ανάγκη διάδοσης, αξιολόγησης, προβολής και προώθησης της λογοτεχνίας. Πρόκειται για διαφορετικά δεδομένα, δηλαδή το τυπωμένο χαρτί έναντι των εκατομμυρίων pixel σε μια οθόνη, που ωστόσο αλληλοσυμπληρώνονται. Τα μειονεκτήματα, εκατέρωθεν, δεν μειώνουν την αξία και την προσδοκιμότητα της κάθε φόρμας.
Το (.poema..) ειδικότερα… Το περιοδικό δημιουργήθηκε από την ανάγκη θέσης και πρότασης ως προς τη σύγχρονη ποιητική δημιουργία. Είναι ακόμη η ανάγκη αντικατοπτρισμού των αισθητικών επιλογών της ομάδας που υπογράφει αυτή τη συλλογική προσπάθεια. Οι φιλοδοξίες της συντακτικής ομάδας είναι πολλές, ενίοτε προκλητικές μα και υλοποιήσιμες. Ολοι συμμετέχουν με την ιδιότητά τους (ποιητές, μεταφραστές, πανεπιστημιακοί, κριτικοί) και με μοναδικό γνώμονα την ανιδιοτελή σχέση τους με την ποιητική δημιουργία. Φυσικά, το περιοδικό επικεντρώνεται στους νεότερους δημιουργούς, «λοξοκοιτάζει» ωφέλιμα προς τις προηγούμενες γενιές, επιδιώκει να συνάπτει σχέσεις μεταξύ παρελθόντος-παρόντος. Εννοείται πως ο υπογράφων έχει τον τελικό έλεγχο για το τι και το πώς στις ηλεκτρονικές σελίδες του (.poema..), μα όλοι ανεξαιρέτως στη συντακτική ομάδα δρουν ξεχωριστά και με διαφορετικές αρμοδιότητες ο καθένας. Σημειωτέον ότι η συντακτική ομάδα δεν έχει συναντηθεί εν συνόλω ούτε μία φορά, σ’ αυτά τα τρία χρόνια. Λογικό είναι, αφού τα μέλη της ζουν σε διαφορετικά σημεία του ορίζοντα. Εξάλλου, το περιοδικό μεν δηλώνει ευρωπαϊκό ήδη με την κατάληξη της ηλεκτρονικής του ταυτότητας (.eu), υπογράφεται δε με κυρίαρχη την ελληνική γλώσσα και, όντως, κυκλοφορεί στο Διαδίκτυο μέσω Ολλανδίας…
Βιογραφικό σημείωμα: Ο Βασίλης Ρούβαλης γεννήθηκε στην Αθήνα (1969). Ποιητής, δημοσιογράφος, μεταφραστής. Σπούδασε Βυζαντινή Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Κρήτης. Είναι εκδότης του ηλεκτρονικού περιοδικού για την ποίηση «poema» (www.e-poema.eu) καθώς και του ομότιτλου εκδοτικού οίκου. Στο έργο του συμπεριλαμβάνονται ποιήματα και διηγήματα, άρθρα, μεταφράσεις, βιβλιοκρισίες σε διάφορα λογοτεχνικά έντυπα και εφημερίδες.
Δείγμα γραφής:

(Ιντερμέδιο)

Τέτοιον Μάρτιο δεν θα ξαναζήσω.

Φυσούσε όταν περνούσα τον τόπο. Εξω από τον μικρό ναό υπήρχαν υπολείμματα φωτιάς. Ο αέρας εισχωρούσε από παντού. Το φως μαλάκωνε την αίσθηση της εγκατάλειψης. Οι άγιοι στους τοίχους, έτοιμοι για την αναμέτρηση.

Το ωραίο είναι δυνατότητa˙ παραμένει στο άπειρο, συνεχές κι ευδόκιμο. Εσκυψα για να δω καλύτερα μέσα από το σπασμένο παράθυρο. Η πόρτα έτριξε στο πέρασμά σου.

Είσαι ό,τι δεν φανταζόμουν πως υπάρχει μέσα μου. Ακούγοντας τις φωνές, τις φωνές, τις φωνές, ορίζω ξανά την αλήθεια - αυτήν που πίστευα μόνο με τα δάχτυλα και τον νου.

Η αγωνία ταιριάζει στην επιθυμία. Απ’ αυτό το μονοπάτι δεν είχα περάσει άλλοτε. Επιστρέφω με άμμο και κλωνάρια στα χέρια.

venerdì 11 settembre 2009

Pessoa-Καβάφης: η ταινία του Στέλιου Χαραλαμπόπουλου

Η πολυβραβευμένη ταινία τεκμηρίωσης του Στέλιου Χαραλαμπόπουλου, "Τη νύχτα που ο Φερνάντο Πεσσόα συνάντησε τον Κωνσταντίνο Καβάφη", κυκλοφορεί πλέον σε dvd από τις εκδόσεις "Μεταίχμιο".
Η ταινία παίχθηκε στις κινηματογραφικές αίθουσες για αρκετές εβδομάδες. Απόσπασμα της ταινίας προβάλλεται στις σελίδες του ηλεκτρονικού περιοδικού για την ποίηση (.poema..), αρ. τ. 8, καθώς και σχετική συνέντευξη που παραχώρησε ο σκηνοθέτης.
Βλέπετε εδώ
Η συντακτική ομάδα του (.poema..)

venerdì 4 settembre 2009

Το "Ποίημα της εβδομάδας" από το (.poema..)

Εάν επιθυμείτε να λαμβάνετε το "Ποίημα της Εβδομάδας" ή θέλετε να το κάνετε δώρο σε κάποιο φιλικό σας πρόσωπο, μπορείτε να υποβάλλετε την εγγραφή σας πατώντας εδώ.
Το (.poema..) προσφέρει αυτή τη δυνατότητα σε χρήστες του Διαδικτύου (απολύτως δωρεάν) επιλέγοντας ποιήματα από την ελληνική και παγκόσμια λογοτεχνία, στο πλαίσιο της δημιουργίας μιας ευρείας ανθολογίας ποίησης στον διαδικτυακό χώρο.

lunedì 31 agosto 2009

Σύντομο ημερολόγιο Αυγούστου Χ

Gustave Doré
Ο κεραυνός που ασήμισε την ίσαλο γραμμή είναι αφετηρία τέλους >>> Οι πρώτες σταγόνες βροχής αψηφούν την επιθυμία για παράταση: σήμερα ή αύριο, δεν θυμάμαι πια, το θερινό ηλιοστάσιο θα εξοριστεί στα υπόγεια >>> Οι ενοχές περιβάλλουν τούτο τον μικρόκοσμο: >>> τα καΐκια χάνουν την ήρεμη αυταρέσκειά τους στα βραδινά φώτα >>> η φρυκτωρία καίγεται >>> Οι ελαιώνες ξερνούν τις μαυρισμένες ρίζες τους, όπως οι μελλοθάνατοι την ελπίδα πίνοντας τις τελευταίες γουλιές κρασί >>> Γλίστρημα στην αγάπη, σε κοντινά αστέρια, στην κωμωδία των ονομάτων >>> Χωρίς ακροστιχίδα, χωρίς ρούχα >>> Τα σεντούκια περιέχουν τις άλλες ζωές >>> Οι ξύλινες δοκοί γίνονται κουπιά είτε άγκυρες >>> Κάθε τι αναπνέει πριν από το θαύμα >>> Χάραξα λοιπόν έναν σταυρό στην πέτρα >>> για να γίνει αέρας που φύσηξε >>> Γέμισα με άμμο τις ημέρες και τις νύχτες μου >>> Δεν ξέχασα τον εαυτό σου, επέστρεψα για σένα >>> Κι αυτή η παρατεταμένη συνήθεια διαρκεί σαν αυγουστιάτικη αυταπάτη...

sabato 29 agosto 2009

Σύντομο ημερολόγιο Αυγούστου IX

Gustave Doré
Ζω σημαίνει σκέφτομαι >>> Βλέπω τ' απέραντο φως ν' αναλώνεται >>> Ακούω τις σειρήνες αφύλαχτος σ' αυτό το παιχνίδι των ορίων >>> Η χαρά απέναντι στη λύπη, η κόκκινη ρωγμή στα στόματα, ο θαυμασμός για το κορμί και την απλότητά του, η μνήμη σαν σπίθα για τις επόμενες γενεές, η εντύπωση πως δεν επέστρεψα ποτέ από τα βάθη της θάλασσας >>> Αφουγκράζομαι τον ποιητή: tornan d'i nostri visi le postille debili si', che perla in bianca fronte, non vien men forte a le nostre pupille... >>> Οι δικοί μου περασμένοι άνθρωποι -άνδρες και γυναίκες, που υπήρξαν εδώ αφήνοντάς μου σημάδια στο πρόσωπο, την επιδερμίδα, τους μυώνες, τα αισθητήρια- τριγυρίζουν σαν θύμησες στα ίδια χώματα >>> Τα φώτα έχουν πια λιγοστέψει στην καστρόπολη >>> Σε κάθε βήμα η απογύμνωση ενός μύθου που συνέβη >>> και ο μυστικός ρυθμός που χορεύεται ζευγαρωτά, από σπασμένα κεραμίδια, γλυπτές γυναικείες γάμπες και πετρόμυλους >>> Στέκομαι ακίνητος >>> Τα κατάρτια γέρνουν προτού βυθιστούν >>> Ο αμπελώνας θροΐζει από μακριά, μπερδεύοντας τα χαμηλά κύματα >>> Η παρηγορία σαν ιδέα, η αψίδα για τους άπλειστους, η σύγκρουση για θύτες και θύματα >>> Η θνητή υπόσταση της λάμψης σου, με παρασύρει >>> Οι βοκαμβίλιες σχηματίζουν χειμάρρους σκορπισμένους στ' ανηφορικά καντούνια >>> Το σήμαντρο χτυπάει ασταμάτητα: ζω κραυγάζοντας >>> Σήμανε ο καιρός για να μάθει ο ένας τον άλλον...

giovedì 27 agosto 2009

Σύντομο ημερολόγιο Αυγούστου VIII

Gustave Doré
Τα πανιά παραμένουν φουσκωμένα μπαίνοντας στο λιμάνι >>> Διατηρούν ακόμη την αγέρωχη, στιλπνή τους χάρη, τον μεσοπέλαγο κομπασμό τους >>> Μερικά γλαροπούλια αψιμαχούν για κομμάτια ψωμιού που τυχαία έπεσαν μέσα από τις βάρκες >>> Η άφιξη του άγνωρου βαποριού αναστατώνει τον μώλο >>> παρόμοια με τον παροξυσμό που προκαλεί η κάθε απόπειρα λογοτεχνίας, το τραγικό αδιέξοδο του δημιουργού απέναντι στο έργο το οποίο τάσσεται να ολοκληρώσει, η ευθύνη του πνεύματος, η αγωνία για τη διατύπωση των αιώνιων ερωτημάτων >>> Πλησιάζει σ' απόσταση αναπνοής >>> μυρίζει έντονα η ξύλινη καρίνα >>> ποιος ξέρει την ανελέητη δοκιμή, το έσχατο σημείο που έφθασε >>> (Θυσιάζεται κανείς, άραγε, για το φάσμα του παρόντος του;) >>> Η αληθινή σιωπή είναι καταφύγιο >>> Το άγνωστο αγγίζει την ηδύτητα >>> Γίνεται μυστικός προορισμός >>> αποκάλυψη >>> Σε λίγο ακολουθούν οι αποκρίσεις και οι ανθρώπινες αδυναμίες >>> Αυτό το πρωινό διαγράφεται, έστω κι αν νοερά, η αντίστροφη κίνηση προς τη λύση των συνειρμών μου >>> επιμένοντας ότι ο χωρισμός από το σώμα μετουσιώνεται σε λόγο, σοφία, ζωτικότητα >>> ό,τι αντιλαμβάνονται οι ποιητές μόνον, αποκαλώντας "ψυχή της ποίησης" την πνευματική ώθηση... >>> Οσα υπονοεί ο Dante, και μετέρχεται ιδανικά στο τρίτο κεφάλαιο του Paradiso...

mercoledì 26 agosto 2009

Σύντομο ημερολόγιο Αυγούστου VII

Gustave Doré
Ρότα με κατευόδιο στον ορίζοντα >>> επάνω σε σύννεφα και με καλπασμούς λευκών θαλασσινών αλόγων >>> Ο φόβος του γνώριμου και η συγκίνηση του αγνώστου >>> Ετούτη η διπλή φωνή στον άνεμο ζαλίζει το πλήρωμα >>> Λίγο παραέξω, μόλις μερικά μέτρα πιο βαθιά, ο παφλασμός του φωσφορικού, δηλώνοντας ατέρμονα τη μοναδική τροφή του πνεύματος: τη συνείδηση και την πράξη >>> Δεν είναι το παράλογο αλλά η αναζήτηση >>> λέν' οι φιλόσοφοι ποιητές >>> Un sogno pieno d'intensa vita mi offerse, nel suo etere misterioso, una Figura la quale, benché velata, si manifestava divina in tutto... >>> και όλοι εκείνοι οι γνώριμοι που συνεχίζουν να γράφουν αλλ' αυτενεργώς δεν θα γράψουν ποτέ >>> Ακινησία, αφούγκρασμα: οι ρυτίδες γύρω από τα μάτια της μικρής πολιτείας, ένα μαρμάρινο τάμα στις χούφτες μου, η έξαψη των πουλιών, η μάταιη επιθυμία για κυριαρχία, ο αδόκητος ναρκισσισμός >>> Το κάμα αυτής της ώρας είναι απερίγραπτο, σαν παραλήρημα ερωτευμένων νέων >>> Τα παράθυρα ανοίγουν διάπλατα, οι χαιρετισμοί και οι καλημέρες εναλλάσσονται υποτονικά στα στόματα, οι σταγόνες δροσίζουν στιγμιαία την άμμο >>> Διστάζω να ερωτήσω για την αθωότητα >>> Υποχωρώ στο σκίασμα ενός στενόμακρου μεταλλικού μπαλκονιού >>> Γονατίζω >>> Ο φετινός Εκατομβαιώνας, πρωταγωνιστής και κομπάρσος, έχει παραλύσει κάθε άλλον στοχασμό...

domenica 23 agosto 2009

Σύντομο ημερολόγιο Αυγούστου VI

Gustave Doré
Τον άκουσα προσεκτικά: οι φλόγινες αιχμές ξεπερνούν τις αποστάσεις του ματιού >>> Είναι το παραλήρημα της αυγουστιάτικης άπνοιας, σχεδόν, όπως η σιωπηλή τρέλα της ημέρας στην άλλη πλευρά της οροσειράς >>> H αύρα από το Ιόνιο νοτίζει τα προσωπεία: ανίκανα να ξεγελάσουν την ανάγκη, να την αποκρύψουν >>> Τα λαδοφάναρα ωστόσο άναψαν >>> κρεμασμένα στον πέτρινο τοίχο, σαν αρωγοί στην αργόσυρτη ανάγνωση του παρόντος >>> Ποιος ήμουν και πώς θα οδεύσω στο αύριο; >>> Οι πατημασιές του απογεύματος παραμένουν αχνές στην ανώμαλη απόληξη του ακρωτηρίου >>> εδώ κουρνιάζουν πουλιά του νόστου, με ορθάνοιχτα μάτια και φτερούγες, τσιρίζοντας εκκωφαντικά για τους αιώνες >>> εδώ η επερχόμενη, φθινοπωρινή βροχή δεν θα βρέξει τις πέτρες για ν' αλλάξουν χρωματισμούς >>> εδώ κρύβονται μόνον θρύλοι και σκυλεύματα >>> Το νεφέλωμα του Μαγγελάνου έχει πια αλλάξει: ακολουθεί μια διαφορετική πορεία ενορχηστρώνοντας το τίποτε και τη σιγή >>> Σκύβω χαμηλά με το μπράτσο γυμνό στις πηγές της ευτυχίας >>> Το άναρχο ρίγος με παρασύρει >>> Θυμάμαι τους σηματωρούς και τις λεπίδες >>> τη συνήθεια της ύλης και τις εμμονές >>> Παύση στιγμιαία, ψευδαισθήσεις, στα όρια του αισθητού κόσμου >>> Οι επινοημένες διαφυγές δεν θ' αρκέσουν ποτέ >>> Επιζητώ την ευδαιμονία...

venerdì 21 agosto 2009

Σύντομο ημερολόγιο Αυγούστου V

Gustave Doré
Ενας παλιός κάτοικος μιλούσε για τα κυπαρίσσια, την ηρεμία τους στο άστατο τοπίο, τον μύθο που τα συνδέει με σκαιές μορφές και νότες σταλμένες από κάποιον ουρανό >>> Θέλω να τον πιστέψω, να ξαναζήσω αυτή την πίστη >>> Ο άνθρωπος γεννήθηκε για να λέει ιστορίες, να δικαιολογήσει την ύπαρξή του >>> στα μάτια της μαυριδερής Παναγίας με το βρέφος >>> στο ψέλλισμα της ρασοφόρου που κεντούσε τ' απόγευμα ανάμεσα στις γαζίες και τις ξέπλεκες βοκαμβίλιες του περίβολου >>> στις υποσχέσεις που εξατμίστηκαν για να γίνουν ακάθαρτο αλάτι σε κομμένα ξερά καλάμια >>> στις πράξεις θεάτρου χωρίς άλλο σκηνικό πέρα από μερικά υφάσματα, τον από μηχανής θεό και την αγωνία ενός σύντομου εμείς >>> Σε κάθε δρασκελισμό ή χαραγμένη νερογραμμή έξω από το πόρτο >>> ο ιδρώτας ποταμός, το έρμαιο κορμί, οι ευχές και οι κατάρες άκυρες >>> σαν ποίημα >>> τόσο μακριά >>> ταξιδεύοντας στον ορίζοντα >>> σπαράγματα από Δύσεις και Ανατολές >>> Αναρωτιέμαι γι’ αυτό το ελάχιστο σημαντικό >>> τους δημιουργούς της κάθε ημέρας >>> Ανάμεσα στα χρώματα η πρόσκαιρη ευδία >>> η αυταπάτη των αντανακλάσεων >>> η ελαία τε και η άμπελος εισί >>> Οι φλέβες καθώς σφίγγουν >>> Το τραγούδι που ξεχάστηκε, οι αλλόμορφες γυναίκες, η πλησμονή >>> Πρέπει να ζήσω αυτή τη μοίρα για να κρίνω >>> Το παιχνίδι με τις ανάσες, τις παροξύτονες >>> τις σημειώσεις από τη διαδρομή στην ενδοχώρα >>> Υστερα ο φωτερός λόγος, το χαμόγελο, η δοκιμή της γεύσης...

venerdì 14 agosto 2009

Σύντομο ημερολόγιο Αυγούστου IV

Gustave Doré
Οι παλάμες ζαρώνουν >>> Η αργή κίνηση του κορμιού είναι αφορμή αναστοχασμού >>> η ισορροπία στο νερό, η φενάκη της γαλαζωπής πραγματικότητας, ο αντικατοπτρισμός άγνωστων πλασμάτων ή ένας απλός ονειρικός σχηματισμός, το αλάτι που διαβρώνει τα φαινόμενα, η σωτηρία της αφής >>> Τα πρόσωπα δεν αναγνωρίζονται παρά μόνον από ιριδισμούς της συγκίνησης, τις στιγμιαίες εκλάμψεις τους... >>> Ελεημονώ τη χάρη σου, σε πιστεύω, δώσε μου έν' αντάλλαγμα χωρίς ανταλλάγματα >>> Τα στήθη μαυρίζουν, ιδρώνουν, συρρικνούνται >>> Οι σταλμένες λέξεις με παραλήπτη τη μία γυναίκα, την άξαφνη, την απροσδόκητη, την καθοριστική, είναι επαναφορά στην αλήθεια του έρωτα >>> ποτέ δεν εξαργυρώνονται, δεν ακυρώνονται >>> Η αναμονή, η αναμονή >>> Ομοια με τη βουτιά που φέρνει εξαντλημένη την ύπαρξη στην αμμουδιά της Σαπιέντζας >>> Οι άγγελοι ψαλμωδούν με ύμνους προς τον ουράνιο θόλο >>> Η αισιοδοξία κρεμασμένη στην πλώρη, νυχτερινή, σαν εσένα >>> Οι εκδιωγμένοι το γνωρίζουν, οι αδαείς δέονται, οι τολμηροί λογίζονται τις συντεταγμένες >>> Ενώ, χθες, την ίδια ώρα, το γκρίζο σύννεφο ξέπλυνε τους βενετσιάνικους κάβους φθάνοντας βιαστικά από το Τσιρίγο >>> ο σημερινός Σορόκος ήταν απαραίτητος >>> όπως οι σκοτωμένοι στο μπούρτζι, τα σαββατιανά τραγούδια, ή ακόμη τα βογγητά κάτω από τις τρύπιες στέγες αυτής της καστροπολιτείας...

mercoledì 12 agosto 2009

Σύντομο ημερολόγιο Αυγούστου ΙΙΙ

Gustave Doré
Η βόλτα είναι καθιερωμένη >>> ανάμεσα σε πολεμίστρες, βήματα και λαρυγγισμούς των προγόνων >>> Ο μύθος συγκρατεί ακόμη στα λόγια αυτών που απέμειναν την παράδοξη βουτιά της ρηγοπούλας που αυτοκτονεί έφιππη στη νότια πλευρά >>> στ' όνομα ενός ιδανικού >>> προτού οι γαλέρες με τα πορφυρά πανιά και τους κιτρινωπούς σταυρούς εμφανιστούν λυτρωτικά πίσω από τους βράχους >>> Ανάλογη η διαδρομή στον χωρόχρονο, στα λεπτά δάχτυλα της Ιστορίας και της ατομικής εμπειρίας >>> Με συγκρατημένη κίνηση του κορμιού, με βουτιές σε σκιασμένα ύδατα, με κραυγή και φόβο από τον κεραυνό που μόλις έπεσε αναστατώνοντας τους θαλασσινούς >>> Η ζωή αξίζει τη σοβαρή αντιμετώπιση ενός ιδαλγού; >>> Καρδιοχτύπια και στίχοι, ανέτοιμοι επιβάτες, δοσμένες υποσχέσεις, σχήματα, πολλά σχήματα από τριμμένο κάρβουνο >>> Οπως το νόημα της στιγμής, της πρώτης ανάσας ενός νέου θεού, της ελεύθερης πτώσης του εγώ, των δακρύων του Αγίου Λαυρεντίου στον αποψινό ουρανό...

lunedì 10 agosto 2009

Σύντομο ημερολόγιο Αυγούστου ΙΙ

Gustave Doré
Η αντιστροφή του σεληνιακού κύκλου ξεκίνησε >>> Ολα θα σβήσουν στον νυχτερινό ορίζοντα για να φουντώσουν για μία ακόμη φορά στο τέλος τούτου του ατάραχου, σιωπηλού μήνα >>> Το τόξο στον ουράνιο θόλο, ο απόκρυφος καθρέφτης του ποιητικού εγώ, αλλάζει συνεχώς τα σχήματα, αναδεύει τις επιθυμίες, ταράζει την πίστη, όλα τα "ωσαννά" ή τις διαβολές, κάθε βεβαιότητα >>> Η συστάδα των μικρών νησιών, καθώς γυρίζω το βλέμμα προς τα δεξιά, αναχωρεί κάθε στιγμή προς την Εσπερία. Είναι σκοτεινά, με μόνο αναγνωρίσιμο σημείο τις μελίστρες που ξεπροβάλλουν ανάμεσα στην άγρια βλάστηση >>> Αναρωτιέμαι: το τραγούδισμα δεν φθάνει από τα χείλη στεριανής γυναίκας >>> Η φαντασία και η προσδοκία ανατρέπουν την πραγματικότητα >>> Ο ήχος, διακεκομμένος, συριστικός >>> Προσπαθώ να συγκρατήσω την Αγία Μαριαννή στον τόπο της, να την πείσω για τα τρυφερά χέρια που την αγγίζουν >>> Ο φάρος άναψε ύστερα από τα τόσα χρόνια απομόνωσης >>> Το διακοπτόμενο φωτεινό σήμα του στο Λυβικό είναι ελπίδα >>> Η πορεία έχει πια χαραχθεί >>> Πόσοι Οδυσσείς το αντιλήφθηκαν στα βήματά τους, στο σχισμένο δέρμα του πελάγου, στο πετάρισμα του ματιού έξω από το πόρτο; >>> Ετσι κι ένας Δομήνικος, έτσι και οι ξεχασμένοι πολεμιστές στο κούρσος μιας αλλοτινής Μεσογείου >>> Το concerto stravagante δίνει το έναυσμα για τον θάνατο του καλοκαιριού >>> Ο χαρτογράφος ξαναγεννιέται >>> Η νέα ημέρα έχει πια χαράξει >>> Δυο δελφίνια πέρασαν από τη μύτη του παλιού φρουρίου, ο ήλιος κοκκίνισε τα όνειρά μου, με τη σκέψη ν' αποφεύγει τη σκόνη και την κατάρα της υγρασίας >>> Εδώ, εδώ - στον μικρό νότο των ακατάστατων σελίδων, των πρώιμων αναμνήσεων, των περίκλειστων βιωμάτων...

giovedì 6 agosto 2009

Σύντομο ημερολόγιο Αυγούστου

Gustave Doré
Χθεσινή η σκέψη: η αναμονή της αυγουστιάτικης σελήνης είναι ευλογία >>> Απόψε, οι νότες ενός Biber ή ενός Haydn, στην αφώτιστη πλευρά του τείχους, θα δυναμώσουν τη φεγγαράδα >>> Ο μαΐστρος συνεχίζει να φυσάει >>> Η προσδοκία του ενός προσώπου, της μίας επιθυμίας για το ένα πρόσωπο (για την ακρίβεια) θα φέρει τη νέα άνοιξη -λόγος και πράξη των ποιητών, ετούτο- και το φούντωμα της ζωής στα στενά καντούνια >>> Κι αν οι στίχοι έχουν γραφεί, εάν έχουν αποτυπώσει τις φωνές, τις φωνές, τις φωνές στη λευκή σελίδα, τώρα αρχίζει η επόμενη περιπέτεια: η θεατρική πράξη ανάμεσα στο όνειρο και την ακραιφνή πραγματικότητα >>> Δεν έχει σημασία εάν εκτίθεται ο δημιουργός... >>> Η αλήθεια πρέπει να αφορά τον αποδέκτη, εκείνον να εκθέτει, να απογυμνώνεται, να αποδομείται και να επανέρχεται, να λυτρώνεται οδηγούμενος στο δικό του Purgatorio >>> Δεν έχει σημασία τίποτε άλλο... >>> Τα βήματα δυναμώνουν στο πλατύσκαλο που οδηγεί στην πύλη του κάστρου >>> Ενας αθάνατος στέκεται κυρτός στο ακρόβραχο, με το τεράστιο άνθος του να παλεύει με τους ανέμους και τον ορίζοντα >>> Η πιο αισιόδοξη πτυχή ξεχωρίζει >>> Δεν χωρούν άλλες άσπρες πέτρες στις τσέπες μου... >>> Οι καλόγριες χαμογελούν κι ανταποδίδουν τον χαιρετισμό με υψωμένα χέρια >>> Τα ασημένια τάματα θροΐζουν σαν παιδικά "ευχαριστώ" >>> Στα ξυπόλητα πόδια, σαν μικρός, ανεπαίσθητος πόνος, αναβιώνει η ξεχασμένη ιστορία: τα θραύσματα από κεραμίδια στη βενετσιάνικη ξελότζα γεμίζουν αίματα >>> Ο χρόνος δεν υπάρχει, ούτε η πληγή >>> Οι χειρονομίες, η τρυφερή πρόθεση, το συνυπάρχειν, η αμοιβαία ελπίδα ξεπερνούν τους λεπτοδείκτες >>> Προσευχητάριον >>> Η αλμύρα, παραπέρα, είναι έρωτας >>> Οπως το φως της σελήνης, το κλάμα ενός νεογέννητου, η ευσπλαχνία...