venerdì 24 gennaio 2020

Περί ανέμων και γεννητριών...



Η εκδήλωση παρουσίασης της συλλογής επιστολικών διηγημάτων με τίτλο «Περί ανέμων και γεννητριών - Δέκα ιστορίες για την Τήνο» οργανώθηκε από τον Σύλλογο Γυναικών Τήνου, τις Εκδόσεις Γραφομηχανή και την Ομάδα Δημιουργικής Γραφής. Την περασμένη Κυριακή, στον καλαίσθητο χώρο «Φραγκίσκες», έγινε ανάγνωση των διηγημάτων από τους ίδιους τους συμμετέχοντες μαθητές στο σεμινάριο. 

Σημαντικό κι ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι μια πολιτική διαμαρτυρία, που λαμβάνει διαστάσεις στο όμορφο νησί των Κυκλάδων το τελευταίο διάστημα, αποκτά μία ακόμη διάσταση μέσα από τη συγγραφική διαδικασία: δέκα εκκολαπτόμενοι λογοτέχνες, που ζουν και ευαισθητοποιούνται για το νησί τους, συναποφάσισαν να κάνουν τη δική τους διαμαρτυρία... Και ιδού, ένας μικρός τόμος με αλήθειες για το περιβάλλον, αντίδραση για την κυνική διάσταση της επιχειρηματικότητας στην προκειμένη περίπτωση: η εγκατάσταση των ανεμογεννητριών στην Τήνο δεν είναι ωφέλιμη με τους όρους που προβλέπονται. Τα κείμενά τους διατρανώνουν την άποψη αυτή, συμβάλλουν στην αντίδραση της τοπικής κοινής γνώμης. Και ακόμη, κάτι που αξίζει να σημειωθεί - δίνουν στη λογοτεχνία την ανάσα για έναν από τους λησμονημένους ρόλους της, αυτόν την άμεσης παρέμβασης στο συλλογικό γίγνεσθαι και τη στιγμή που συμβαίνει...

Οι μαθητές που με τη μαθησιακή καθοδήγηση του υπογράφοντος και της συγγραφέα Πέπης Αναστασάκη υπογράφουν τον τόμο είναι οι: Αλεξάνδρα Αραμπατζή, Σοφία Αυγερινού, Βλαδίμηρος Βοϊνάς, Χαρά Γκίζη, Αργεντίνη Καρατζή, Τέτα Λούβαρη, Σοφία Λουπέτη, Βασιλική Μπουλέρου, Ειρήνη Σανταμούρη, Λουκία Σιγάλα.

*

Οι κινητοποιήσεις στην Τήνο δεν θα πάψουν, απ' ό,τι φαίνεται. Οι πολιτειακοί και άλλοι παράγοντες των Κυκλάδων αλλά και της κεντρικής κυβέρνησης εκφράζουν -με μισόλογα είτε σιωπή- μια αμήχανη διαχείριση του θέματος. Οι παράμετροι είναι πολλές, σαφώς. Και αφορούν όχι μόνον το συγκεκριμένο νησί αλλά και μια μεγάλη σειρά σημείων τέτοιων εγκαταστάσεων που υποτίθεται ότι πρέπει να ωφελήσουν κι όχι να βλάψουν το περιβάλλον και την εξέλιξη της πράσινης ενέργειας. 




   

martedì 21 gennaio 2020

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΑΓΓΕΛΑΚΗ-ΡΟΥΚ : Αποδημία;



«Κάθε ποιητής όταν φεύγει, το φως στον κόσμο λιγοστεύει», είναι η αποφθεγματική σκέψη που επανέρχεται σε κάθε αναγγελία θανάτου ενός ανθρώπου που είναι δοσμένος στον ποιητικό λόγο, ποιεί έργο με αναχώματα απέναντι στον εκφυλισμό της ανθρώπινης σκέψης και συγκίνησης, ωφελεί δίχως να γίνεται αντιληπτός...

Για την ποιήτρια και μεταφράστρια Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ έχουν γραφεί και θα ειπωθούν πολλά τις επόμενες ημέρες... Η ωφέλιμη προσφορά αυτής της γυναίκας βρίσκεται στον τρόπο πρόσληψης της ζωής της και της ποίησης. Είναι όντως η δύσκολη εξήγηση, η ανάπτυξη μιας «θεωρίας» για το τι σημαίνει έμπνευση και γραφή, κατάθεση και εκτόξευση των ψυχικών αποθεμάτων ενός συγγραφέα... (Καμία φιλολογική πένα δεν θα καταφέρει ποτέ να περιορίσει και να ελέγξει το «άχνισμα» του δημιουργού πάνω από τη λέξη του, εξάλλου).

Η ποίηση της Κατερίνας είναι αξιόλογη. Έχει προσφέρει εξαιρετικά ποιήματα και συλλογές, έχει διευκολυνθεί από μια «δημοσιότητα» (που κατά βάσην, χλεύαζε) ώστε συνακόλουθα να έχει παρασυρθεί σε μετριότητες εκδόσεων (ειδικά τα τελευταία χρόνια). Το ουσιώδες είναι άλλο... Είναι ποιήτρια. Είναι από τις λίγες ποιήτριες που έσκυψαν, βυθίστηκαν, κατακρεουργήθηκαν από την προσπάθεια και απόλαυσαν την ανάδυσή τους από αυτή την υπαρξιακή-δημιουργική περιπέτεια. Αυτό θα μείνει, αυτό προτείνει.

Σαν υστερόγραφο, προσωπικής εμπειρίας: σ' ένα αεροδρόμιο, στη βόρεια Ιταλία, με ώρες αναμονής για την επόμενη πτήση, τριγυρνώντας για την αναζήτηση του πιο συμπαθούς καφέ, το βλέμμα πέφτει πάνω της... Σε νεανικού τύπου μαγαζί, ανάμεσα σε πιτσιρικάδες, μόνη της, με ένα τεράστιο ποτήρι μπίρας στο τραπέζι. Μου νεύει, γελάει, φωνάζει στα ελληνικά, φθάνω και κάθομαι δίπλα της. Επιμένει να «πλακωθούμε στα μπιρόνια», εξηγώ ότι σιχαίνομαι την μπίρα, επιμένει πάλι. Μετά, στο αεροπλάνο, με μειδίαμα και φουσκωμένο στομάχι, η αναδιάταξη της κουβέντας για έρωτες, κορμιά, πλάνες και απάτες, αναπάντεχα γαμήσια, γέλια και κλάματα, και ατέρμονες προσδοκίες αμφοτέρων για το «εγώ» και το «εσύ». Ανθρώπινα πράγματα δηλαδή, αληθινά. Και μια συμβουλή της στο τέλος, θεωρώντας με νεαρότερο συγγραφέα: «Γράψε ρε ποίηση, όχι παπαριές!». Το παλεύω αυτό, ακόμη...

(Σίγουρα θα βρεθούμε σε άλλη διάσταση με την Κατερίνα... Με κρασιά όμως, μοραΐτικά και ιταλιάνικα, που θα διαλέξω εγώ και θα επιμείνω επίσης, έως πνιγμού).

mercoledì 15 gennaio 2020

(Βινιέτα για τους μονοπρισματικούς)



ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ το παράλογο που προτιμώ. Ο κόσμος ταξιδεύει με φθηνά κοστούμια στον γύρο της ζωής και του θανάτου αγνοώντας την αναγκαία σεβαστική πολυτέλεια της ευπαρουσίας του σ' αυτή την περιπέτεια. Είμαι ειρηνικός, είμαι πιστός (στο φως που πιστεύω), είμαι παρών στην ψευδαίσθηση των ευτυχισμένων και απέχων στην ικανοποιημένη δυστυχία των υπολοίπων.


Προτιμώ το παράλογο γιατί δεν καταλήγω στη μοναξιά. Το ξέρω, φαίνομαι ακατανόητος μα σίγουρα είμ' απαλλαγμένος από άλλα φορτία, τα περιττά των ανθρώπινων, εκτός από τις αναμνήσεις της παιδικής περιόδου μου: τότε ερωτεύτηκα, ζήλεψα και μίσησα, εκτίμησα και απέφυγα, κατέκτησα και απώλεσα, είδα και αναγνώρισα, κι αυτοκτόνησα. Με αυτό το παράλογο θρέφω την ύπαρξη του παιδιού που είμαι, πέρα από τον χρόνο και τα ανύσματα των αριθμών, πέρα από την Παράδεισο που αναζητώ.

Κοιτάζω τριγύρω. Καθόλου ειρωνικά ομολογώ ότι σε αυτό το βασίλειο δεν χωράει το παράλογο που προτείνω. (Γυμνός, με δύο μάτια και το ροδάριο ανάμεσα στα δάχτυλα ψελλίζοντας "...assurdo come gli uccelli divini" με νότες του Vivaldi). Δεν αναπνέω αλλιώς, δεν χαμογελώ στη «χρυσαφένια τίγρη» του Μπόρχες ή δεν συναπαντιέμαι με τον «ιππότη» του Καλβίνο και τα «ανόνειρα» του Χιόνη, δεν βρίσκω τους φίλους μου στο πέραν της ζωής μου. Είμαι ένας μοναχικός παράλογος˙ επομένως ένας λογικός με την ευφάνταστη σιωπή μου γραμμένη στην επίσημη ταυτότητά μου.