sabato 20 dicembre 2008

Χωρίς λόγια (Λειβαδίτης, Μόνικα και άλλα)

Καθαρότατον ήλιον δεν επρομηνούσε... >>> γράφτηκαν ποιήματα ωστόσο, απευθύνθηκαν σε όμματα κι ώτα, προκάλεσαν τη συγκίνηση, ανέτρεψαν τη στιγμή >>> τα ασφυξιογόνα από την άλλη πλευρά του ίδιου ποταμού >>> όπως και οι όμηροι απέναντι στους κόλακες, οι αλαφιασμένοι αντιμέτωποι με τους ενθρονισμένους >>> To περιοδικό (.poema..) ενορχήστρωσε μόνον, οι ποιητές ανέλαβαν την εκτέλεση >>> (Μπείτε-διαβάστε στο www.e-poema.eu) >>> Κι έγραφε ο Τάσος Λειβαδίτης, ψιθυριστά απαγγέλλοντας >>> ...Καμιά φορά, ενώ είναι ησυχία, το σπίτι τραντάζεται άξαφνα, τα ποτήρια τρέμουν πάνω στο τραπέζι, ένα κάδρο μετακινείται - και τότε σκέφτομαι πως κάποιοι είναι έξω και βαδίζουν, είναι έξω και βαδίζουν προς νέες εποχές... >>> Ανάμεσα σ' αυτά ελλοχεύουν οι πέτρες και τα βλέμματα έρωτος >>> Οπως το τραγούδι της Μόνικας, της νεαρής τραγουδοποιού που έρχεται από αλλού και πάει για αλλού >>> (εκτός εάν την "καταπιεί" το εντόπιο σύστημα των φορέων του λεγόμενου έντεχνου ελληνικού τραγουδιού) >>> που επαναφέρει ερμηνευτικές αξίες από Beth Gibbons και Portishead, από Craig Armstrong, από Μάνο Χατζιδάκι του '60, από το καθαρόαιμο κιθαριστικό σύμπαν των Δυτικών Ακτών στις ΗΠΑ κατά τις δεκαετίες του '80 και του '90 >>> τραγουδάει Over the hill ατενίζοντας μιαν οδό διαφυγής >>> ακολουθώντας υπερβατικά ένα καραβάνι από καλλιτέχνες στους δρόμους του κόσμου μεταδίδοντας το νόημα, αυτό το κρυφό ψηφιδωτό στα μάτια >>> σαν τους clerici vagantes του Μεσαίωνα >>> που τραγουδούσαν τα ταπεινά Carmina Burana >>> Ολα γίνονται: οι πράσινες γραμμές, οι φωνές, οι φωτιές >>> Σχετικό, όχι άσχετο: Ο φίλος μου ο Luigi έχασε τη φωνή και τη μούσα του >>> δοκίμασε την αυτοκτονία >>> πρόσκαιρα >>> γιατί θα γράψει κι άλλους στίχους στη δική μας διάλεκτο και μελωδίες στον τρελό μας ρυθμό >>> από τον δικό μας Νότο, από τις νύχτες που δεν χαρίζουμε ποτέ, από τις μικρές αναμνήσεις μας... >>>

lunedì 15 dicembre 2008

Nέο τεύχος του περιοδικού (.poema..)

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Στο έβδομο τεύχος του (.poema..) η ύλη περιλαμβάνει κείμενα στις ενότητες «ποίηση», «δοκίμιο», «αφιέρωμα», «εικαστικά» «αναγνώστες» αλλά και στις δύο νεότερες ενότητες «στατιστικά» και «περιηγήσεις». Συγκεκριμένα, στις ηλεκτρονικές σελίδες του περιοδικού μπορείτε να διαβάσετε:
*το αφιέρωμα με τίτλο «Ποιητικό άσυλο» που αποτελεί πρώτη, συνοπτική παρουσίαση της χοροθεατρικής παράστασης με τον ίδιο τίτλο, η οποία παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ Αθηνών το περασμένο καλοκαίρι και, πιο πρόσφατα, στο θέατρο «Αλκμήνη» με την επιμέλεια της ομάδας Φora etc (Μέντη Μέγα και Μανώλης Ανδριωτάκης).
*έργα της εικαστικού Εφης Χαλυβοπούλου, από την ενότητα «Entropy in transit». Μαζί με τη συνεργάτιδά της -στην έκθεση που οργανώθηκε τον Οκτώβριο στις Βρυξέλλες- και συγγραφέα Σώτη Τριανταφύλλου επισημαίνουν τη δική τους ματιά στην εικαστική και λογοτεχνική πραγματικότητα στη συνέντευξη που παραχώρησαν στην ποιήτρια και ιστορικό τέχνης Δάφνη Νικήτα.
* νέες μεταφράσεις ποιημάτων του Fernando Pessoa αλλά και του ετερωνύμου του Alberto Caeiro σε μετάφραση της πιο συστηματικής μεταφράστριας του Πορτογάλου ποιητή τα τελευταία χρόνια, Μαρίας Παπαδήμα.
*μεταφρασμένα ποιήματα του Ted Hughes από την επικείμενη έκδοση Ουρλιαχτά και Ψίθυροι (1998) στς Εκδόσεις Μελάνι, που παρουσιάζει ο Βασίλης Μανουσάκης.
* η στήλη «Τετράδιο» του Γιώργου Λίλλη. Προτείνει το ποίημα «Κοκορομαχίες» του Ivan Goll, που αποτελεί την αφορμή για μια σειρά αναστοχασμών και ποιητικών σηματοδοτήσεων.
* ποιήματα που πρόκειται να εκδώσει προσεχώς η ποιήτρια και μεταφράστρια Παυλίνα Παμπούδη. Αντίστοιχα, με νέες εκφραστικές τους απόπειρες εμφανίζονται ποιήτριες της νεότερης γενιάς: η Δάφνη Νικήτα, η Φοίβη Γιαννίση, η Χρυσούλα Αγκυρανοπούλου, η Γιάννα Μπούκοβα (σε μετάφραση, από τα βουλγαρικά, του Δημήτρη Αλλου). Μαζί τους και η πρωτοεμφανιζόμενη Αντιγόνη Κατσαδήμα, η οποία δημοσιεύει ποιήματά της για τρίτη φορά στο περιοδικό.
* ένα άρθρο, σημαίνον κι επιδραστικό τόσο στην εποχή του όσο και επί του παρόντος, με τίτλο «Η θρησκεία μου» του φιλοσόφου και ποιητή Miguel de Unamuno, σε μετάφραση του Ανδρέα Ριζιώτη.
* μια επισκόπηση στο ποιητικό έργο της Βερολινέζας Εβραίας ποιήτριας Else Lasker-Schüler από την Εύη Μαυρομμάτη. Τα ποιήματα πρόκειται να εκδοθούν τους προσεχείς μήνες από τη σειρά «Μεταφορές» (δ.: Δημήτρης Αλεξάκης) των εκδόσεων Γαβριηλίδης.
* ποιήματα του ποιητή και μεταφραστή Γιώργου Μπλάνα από τη σύνθεση Aς-Cantata.
* ένα απολαυστικό, ιδιαίτερο, χαμηλών τόνων κείμενο, το «Σχέδιο για μια ποιητική ego-histoire» που προτείνει ο ποιητής Βαγγέλης Κάσσος. Ο ίδιος εξηγεί: Ο όρος «ego-histoire» ανήκει στον Γάλλο ιστορικό Pierre Nora, ο οποίος τον εισηγήθηκε με την ευκαιρία της συλλογικής έκδοσης Essais d' ego-histoire (Gallimard 1987) και με τη φιλοδοξία να συμβάλει στην ανάπτυξη ενός νέου είδους, που να μην συνιστά ούτε ψευδολογοτεχνική αυτοβιογραφία ούτε άσκοπα ενδόμυχες εξομολογήσεις ούτε ομολογία αόριστης πίστης ούτε απόπειρα άγριας ψυχανάλυσης, αλλά το εγχείρημα του καταυγασμού από κάποιον -ιστορικό, κατά κανόνα- της προσωπικής του ιστορίας ως εάν ήταν η ιστορία ενός άλλου.
* έντεκα ποιήματα που δημοσιεύει ο συνεργάτης του περιοδικού και υπεύθυνος της Βιβλιονέτ (http://www.biblionet.gr/), Σωκράτης Καμπουρόπουλος, γνωστός μέχρι πρότινος από την πλούσια εμπειρία του στο πεδίο της στατιστικής έρευνας γύρω από το ελληνικό βιβλίο.
* μια διαφωτιστική ματιά στην εκδοτική παραγωγή της ελληνικής ποίησης στο διάστημα 2002-2007 από τον ίδιο υπογράφοντα στην ενότητα «στατιστικά».
* ένα άρθρο της κριτικού λογοτεχνίας και πεζογράφου Χρύσας Σπυροπούλου για την ποιητική του Γιάννη Δάλλα. Ο Ισπανός ποιητής Francisco Fortuny κρατάει σημειώσεις για τους «Μύθους της λογικής» (σε μετάφραση της ισπανίστριας Βιργινίας Χορμοβίτη). Ο Βασίλης Ρούβαλης επισημαίνει στο άρθρο «Ποιητής από το Μέτωπο» μια πτυχή του ελληνοϊταλικού πολέμου (1940-1941), που αφορά την περίπτωση του ποιητή Γιώργου Σαραντάρη στο αλβανικό μέτωπο, με αφορμή τις πρόσφατες εκδηλώσεις της Εθνικής Εορτής.
* συνέντευξη του εκδότη Σάμη Γαβριηλίδη, στο πλαίσιο των τακτικών ανάλογων συνεντεύξεων με επαγγελματίες που ασχολούνται ειδικά με την έκδοση ποίησης.
*ένα ταξιδιωτικό κείμενο, στην ενότητα «Περιηγήσεις», για την ελληνόφωνη Καλαβρία και το Σαλέντο από τον Κώστα Κωνσταντάτο, μουσικό-αγιογράφο και μέλος του συγκροτήματος encardia.
* συνέχιση της ενότητας «Ιστολόγια/blogs» (σε επιμέλεια του Δημήτρη Αθηνάκη) με ποιήματα που δημοσιεύουν στα ιστολόγιά τους νέοι κι φιλόδοξοι στον ποιητικό λόγο χρήστες του μέσου.
* τον κατάλογο των εκδοθέντων ποιητικών συλλογών ανά τετράμηνο, οι οποίες παρατίθεται στο σύνολό τους, σύμφωνα με τα στοιχεία που επεξεργάζεται και παραθέτει η ηλεκτρονική βάση δεδομένων «Βιβλιονέτ» του ΕΚΕΒΙ. Συμπεριλαμβάνονται τα βιβλία που εκδόθηκαν από την 1η Ιουνίου 2008 έως τις 31 Σεπτεμβρίου 2008 και αφορούν Ελληνες ποιητές που εξέδωσαν το έργο τους σε ελληνικούς εκδοτικούς οίκους ή προχώρησαν σε ιδιωτικές εκδόσεις.
* και τη στήλη «Οπισθόφυλλο» όπου αυτοπαρουσιάζονται, καταθέτοντας σκέψεις για τις πρόσφατα εκδοθείσες ποιητικές συλλογές τους, οι Στάθης Κουτσούνης ("Εντομα στην εντατική", εκδόσεις Μεταίχμιο), Χρήστος Αγγελάκος ("Τα φώτα απέναντι», εκδόσεις Ικαρος), Γιώργος Χρονάς ("Τα ποιήματα 1973-2008", εκδόσεις Οδός Πανός).
Επικαιρότητα: To Βραβείο Μετάφρασης του Ευρωπαϊκού Κέντρου Μετάφρασης, Λογοτεχνίας και Επιστημών του Ανθρώπου (ΕΚΕΜΕΛ) για τη γαλλόφωνη λογοτεχνία, απονεμήθηκε φέτος στην Τιτίκα Δημητρούλια για την έκδοση «Υπόθεση Τουλάγεφ» του Βίκτορ Σερζ (εκδόσεις Scripta). Η Τιτίκα Δημητρούλια είναι κριτικός λογοτεχνίας, μεταφράστρια και μέλος της συντακτικής ομάδας του περιοδικού.
Το (.poema..) προσφέρει τη δυνατότητα στους αναγνώστες του να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους στον ποιητικό λόγο μέσα από τις ηλεκτρονικές σελίδες του. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να αποστέλλουν τα ποιήματά τους για δημοσίευση στη στήλη «Αναγνώστες» αποδεχόμενοι, ωστόσο, την αξιολογική παρέμβαση της συντακτικής ομάδας. Η αποστολή των ποιημάτων (να μην ξεπερνούν τις δύο σελίδες μεγέθους Α4, με ελεύθερη επιλογή γλώσσας) θα γίνεται αποκλειστικά μέσω του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου (editor@e-poema.eu) με γνωστοποίηση προσωπικών στοιχείων (ονοματεπώνυμο, ηλ. διεύθυνση αποστολέα, τηλέφωνο).
Η συντακτική ομάδα του (.poema..)

lunedì 8 dicembre 2008

Σκέψου, πριν μου ρίξεις στην ανοχύρωτη πόλη...

Foto: www.skai.gr
...αυτή είναι η πραγματικότητα της ελληνικής κοινωνίας >>> όλοι δηλώνουν ράμπο, είναι μάγκες και νταήδες, αποτελούν επιτομή της γνώσης των πραγμάτων >>> ο νεαρός φονεύτηκε από ένα λεγόμενο "αστυνομικό όργανο" >>> από αυτά τα "όργανα" που δηλώνουν χειριστές της εξουσίας >>> ανάλογη όμως και η περίπτωση εκείνων που βγαίνουν στους δρόμους σαν Βάνδαλοι καταστρέφοντας οτιδήποτε σε κάθε βήμα τους >>> για τι ακριβώς; >>> στ' όνομα της δικαιοσύνης >>> δηλαδή, της επικράτησης, της παραφροσύνης, της αγελαίας πράξης >>> κι ακόμη, οι άλλοι που ηδονίζονται μέσα από τους τηλεοπτικούς δέκτες >>> οι βολεμένοι ή αδιάφοροι >>> που ζητούν να πέσει η τάδε ή η δείνα κυβέρνηση >>> αυτοαποκαλούνται Ελληναράδες >>> όσο και οι κρατούντες που αρνούνται να υπαναχωρήσουν παραιτούμενοι και αποχωρούντες ως ιδιαιτέρως ανίκανοι και αισχροί >>> Μήπως, διάολε, έρχεται η ώρα για κάποιες μικρές επαναστάσεις; >>> (έστω κι αν όλες έχουν διαψευστεί στην Ιστορία της Ιστορίας τους) >>> Το μόνο σίγουρο: >>> Εδώ χωρούν οι χίτες και τα εγγόνια τους, εδώ χωρούν οι δοσίλογοι της Αριστεράς και οι ψευδοκεντρώοι >>> Εδώ χωρούν οι πρόχειροι, οι ματσωμένοι και οι κυκλωματίες >>> (με ή χωρίς ράσα, κοστούμια, στολές ή και μάσκες "διανοουμενιάς") >>> Εδώ δεν αξίζει τίποτε, παρά μόνον οι μνήμες και τα μνημεία >>> Εδώ δεν υπάρχει νόμος για τον αλλιώτικο εαυτό μας...

giovedì 4 dicembre 2008

Ποίημα μέσα σε φωτό

Foto: Silio D'Aprile, Melpignano
Ενα ποίημα του Χρήστου Αγγελάκου αφιερωμένο, από τη συλλογή του "Τα φώτα απέναντι", που θυμίζει μερικούς περιπάτους σ' αυτή τη μικρή νότια πόλη:

Κι όμως

υπάρχει ζωή

σ' αυτήν τη γυναίκα

που κυματίζει κάτω από τα πόδια σου

*

σ' αυτό το κορίτσι

που τρέχει πίσω

από μια λερωμένη δαντέλα

*

στο παρελθόν

που βρίσκεται ολόκληρο μπροστά σου

*

ενώ δεν έχεις ακόμη γεννηθεί

lunedì 1 dicembre 2008

Βλέποντας με άλλα μάτια

Μερικές φορές προάγεται περισσότερο η φαντασία όταν απουσιάζει η άμεση, προσωπική επαφή >>> κι όταν ακόμη νιώθεται το τι, με τρόπο νοερό, σταλμένο σε φάκελο >>> Τα σύννεφα πάνω από τη δύση, την ώρα τη σιωπηλή, μοιάζουν να στέκονται, πεισματικά ίσως, πάνω από τη μαύρη γραμμή της αμοργινής οροσειράς >>> Η άλλη πλευρά, η μη ορατή, περιέχει τα πάντα >>> Ετσι πιστεύει το βλέμμα, ευαγγελίζεται φλύαρα, με πλάνη ή βεβαιότητα >>> Ο ποιητής το σημειώνει, αδρά και σύντομα: "Ό,τι έφυγε, ριζώνει εδώ, στην ίδια θέση, λυπημένο, αμίλητο..."

giovedì 27 novembre 2008

Αποδημίες συγγραφέων και άλλων τινών

Είναι αφορμές σαν την προκείμενη, που προκαλούν μερικές σκέψεις για τη συγχρονία και τη διαχρονία του έργου και των δημιουργών >>> Ο θάνατος του Γιώργη Παυλόπουλου, του ποιητή που έζησε στη "σκιά" του Γιώργου Σεφέρη, απασχόλησε αρκούντως τα ΜΜΕ χθες >>> Ενας ακόμη ποιητής της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς ακολούθησε τους υπολοίπους στον φυσικό προορισμό της ζωής >>> Το έργο του υπήρξε μικρό σε ποσότητα (μόλις 7 βιβλία) >>> η ποιότητά του άγγιξε τον μέσο όρο >>> Διότι ευκαταφρόνητο ετούτο, αλίμονο >>> Ούτε πρόσθεσε ούτε αφαίρεσε κάτι στην πορεία της σύγχρονης ελληνικής ποίησης >>> Είναι συζητήσιμη η μελλοντική προσέγγισή του από μελετητές κι αναγνώστες >>> Πρόκειται βεβαίως για το σταθερό ερώτημα στον χώρο των τεχνών: κατά πόσον θα κριθεί ο δημιουργός έξω από τις χωροχρονικές συντεταγμένες του >>> σε ποια βαθμίδα εκτίμησης θα τεθεί >>> σε ποια περιοχή θαυμασμού θα είναι εντοπίσιμος στο εξής >>> Σ' αυτές τις περιπτώσεις θανάτων ή, άλλοτε, τιμητικών αφιερωμάτων με διάφορες επετείους (τύπου αλμανάκ), επαναθεωρείται -απ' όσους οξυδερκείς- η σημασία της προβολής, της πρόσκαιρης και συγκαιρινής προώθησης του προσώπου από τον περίγυρό του >>> Αλλο τόσο μπορεί να κριθεί με αυστηρότερους όρους η λογική των πάσης φύσεως βραβείων (που είναι της μοδός στην επαρχιωτικής αντίληψης ελληνική εκδοτική βιομηχανία) και απόδοσης θώκων με μιντιακούς όρους >>> Και γίνεται ακόμη πιο αστεία η φαινομενολογία όταν αναλογιστεί κανείς τους διάφορους λογοτέχνες να διαγκωνίζονται για κρατικές παροχές βραβείων κι επετηρίδες σχεδιασμένες με λεπτομέρεια τρίχας ανά χρονιά, δοτές κριτικές και βιβλιοπαρουσιάσεις σε έντυπα και διαφημιστικά εγχειρίδια, εργολαβικές απονομές και λοιπές συντεχνιακές αλληλοκαλύψεις >>> Πόσο μάλλον ο κλαυσίγελως για τους νεότατους λογοτέχνες (ακούω διαφόρους να παπαγαλίζουν διάφορα, όσο περνούν τα χρόνια και η συναναστροφή μεταξύ μας...) που ασπάζονται την ανωτέρω αντίληψη και προκρίνουν το πρόσωπό τους αντί του συνήθως άγουρου ή και άτεχνου, πρωτόλειου έργου τους >>> Ο Γιώργης Παυλόπουλος, πάντως, θα ξαναδιαβαστεί και θα τοποθετηθεί στη θέση που του αρμόζει >>> αφού, ας σημειωθεί ως υπόμνηση, ο χρόνος προωθεί την κρίση, λειαίνει τα κριτήρια >>> δικάζει, επιδικάζει κι άλλοτε καταδικάζει...

lunedì 17 novembre 2008

Για ποια 17Ν μιλάνε;

Είναι της μόδας ο σοσιαλισμός; >>> Ποιο σύμβολο και ποια σημαία προκαλούν τις έριδες μεταξύ όλων όσοι προσδοκούν λίγη από τη σκόνη εκείνης της ιστορικής στιγμής; >>> Τα ερωτήματα επανέρχονται κάθε χρόνο -σαν τα χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια απαραιτήτως στις 25 Δεκεμβρίου- ως επιβεβαίωση κι επίφαση ψευδαίσθητων εορτασμών, συνοδευόμενα από παχυλές κουβέντες επαγγελματιών του πολιτικού λόγου >>> Κάπως έτσι το διέγνωσε ο ξεχασμένος Αρης, πιλαλώντας στα βουνά, ενστικτωδώς: "Το αντάρτικο σώζει τον λαό..." >>> Κάποια φίλη, συνάδελφος από μεγάλη, αστική εφημερίδα της πρωτεύουσας, έχει πει την ωραιότερη ατάκα: "Μία ακόμη τριήμερη εκδρομή στην Πατησίων..." >>> διατυπώνοντας την αναρώτηση της γενιάς των τριαντάρηδων που δεν "κατάπιαν" το χάπι της μετα-Μεταπολίτευσης με ταγάρια, αξύριστη μασχάλη, Νιόνιους και απροσδιόριστα λάβαρα, ψήγματα "κομμουνισμού" ή πείτε το "επαναστατισμού" >>> της γενιάς που αν μη τι άλλο, απροκάλυπτα ή συγκαλυμμένα, λοιδορεί τους λεγόμενους καθεστωτικούς πενηντάρηδες της σήμερον >>> εκείνους ντε, ναι, τους αφεντικούς που έχουν προ πολλού ξεχάσει τα νεανικά πιπιλίσματά τους και αποδεικνύονται τα χειρότερα φασιστοειδή >>> (όλοι εκείνοι οι "προϊστάμενοι", οι εργατοπατέρες, οι δικτυωμένοι, οι άτεγκτοι εργοδότες, που λένε πως ψηφίζουν το δογματικό ΚΚΕ ή, το χειρότερο, υπερασπίζονται την ανανεωτική Αριστερά) >>> Γιατί οι πραγματικοί αγωνιστές πεθαίνουν ή έχουν πεθάνει πια για να σιχτιρίσουν >>> Ολοι εκείνοι που πήγαν σε κολαστήρια-νησιά ή όλοι όσοι έζησαν την εξορία την πραγματική >>> χωρίς ορντινάτσες και πιάνα με ουρά, χωρίς βύσματα της μεσοαστής οικογένειάς τους που τους "έβγαζε από τη στενή" με συνοπτικές διαδικασίες, χωρίς λόγο στο κατόπιν της παπανδρεϊκής εποχής... >>> Ποιος άραγε θα μιλήσει για απαλλαγή απ' όλα αυτά;

mercoledì 12 novembre 2008

Η ποίηση και οι μη ποιητές

Corigliano D'Otranto, Agosto 2008 - da Silio D'Aprile
Κάπου το σημειώνει ο Οδυσσέας Ελύτης για την ποίηση, ας αξιοποιηθεί για άλλες πιθανές εκφάνσεις: "Η ποίηση, που από τη φύση της δεν αρκείται ποτέ στη μία όψη των πραγμάτων, έφτασε να 'ναι στις μέρες μας η μόνη πραγματικά επικίνδυνη για τους κρατούντες...".

(Συνοδεύεται από ασύρτικο σαντορινιό, μερικά υγρά φιλιά, πούδρα από το μάγουλο στη γλώσσα, εικόνες της πόλης, το παλιό γέλιο και τη νέα λαχτάρα, τη μυρωδιά του αρώματος και τις αναμνήσεις προσδοκίας που συνεπάγεται, τα ξημερώματα και τη σκουριά, τους άγραφους στίχους, τη φλυαρία της μοναξιάς, τις σκέψεις, τη λειτουργία της αφύπνισης, τις λέξεις των φτωχών, τα ρω του έρωτα, τον πληθυντικό των ουσιαστικών, τις ταραντέλλες πια, την αισθητή παρουσία)

domenica 2 novembre 2008

Χωρίς λόγια (ερωτικά)

Veduta di luoghi in Italia meridionale dalla donna velata
-Κοιτάζεις γύρω μου. Διακρίνεις όλα τα βλέμματα, τους μορφασμούς, τα τινάγματα του προσώπου... Αλήθεια.
-Oπως το σκίρτημα του πρωινού, τη στιγμή που αποχαιρετάς τη νύχτα για χάρη μου.
Σιωπή. Κατοπινά όνειρα και λέξεις κρυμμένες. 'Η αλλιώς, έρωτας. Η ερωμένη του μελανού δάσους υπάρχει παντού. Το ίδιο και η σκόνη με τη σκουριά, μερικά παραμύθια και όλα τα ακρωτήρια.
-Γιατί τα βάζεις όλα μαζί; Χρειάζεται;
-Μοιάζουν με τις σκιές. Σημειώνουν στον χώρο και τον χρόνο την αλήθεια...
Το αγκάλιασμα θύμιζε, υπενθύμιζε, τη δύναμη της ζωής.
-Ολα είναι δικά σου. Αρκεί να μην βλέπεις το γέλιο και το δάκρυ μου για σένα...
-Πράγματι. Το νιώθω.
-Τι κι αν φεύγεις σε λίγες ώρες, παραμένεις εδώ. Μαγικά, αναπάντεχα, καθοριστικά. Καθοριστικά..., στο ψιθυρίζω πάλι.
-Να ξέρεις ότι ο δικός μου πόνος υπάρχει ακόμη. Μα θα περάσει. Ιαση, ε;
-Να θυμάσαι κι εσύ... "Η δύναμή σου πέλαγος, η θέλησή μου βράχος...".
-Δεν έχω διαβάσει πραγματικά τον Σολωμό.
-Είναι σαν τη χαρά της ζωής, σαν το αίνιγμα του λόγου και της σκέψης.
-Σου γράφω. Τίποτ' άλλο. Για σένα...
-Κι εγώ σου γράφω. Από τώρα ώσπου να σταματήσουν οι ανάσες μου. Γιατί αυτό αξίζεις.
-Σ' αγαπώ.
-Σ' αγαπώ. Μα δεν στο λέω ακόμη. Τη στιγμή που πρέπει...
...
...
...

mercoledì 15 ottobre 2008

L'appuntamento...

di Ornella Vanoni... >>> Μια μελωδία που επανέρχεται σαν θύμηση >>> από αυτές που δεν ήθελαν να βρίσκονται εδώ >>> όπως μερικές γέφυρες κατά μήκος του Τίβερη >>> η μυρωδιά capuccino στη via della Pisana γύρω στις 9.00 το πρωί >>> τα λίγα ποιήματα για τις παλιές γειτονιές της Ρώμης >>> η πιο βρόμικη piazza Garibaldi με βήματα χαρωπά, ωστόσο >>> οι ατελείωτοι χειμώνες με spumanti στο στόμα >>> η βροχή στη superstrada κατά μήκος της Τοσκάνης, λίγο έξω από την Pisa κι έως τη λίμνη >>> Η κατάρρευση, τα γόνατα και το σφίξιμο στο στήθος >>> το scivolone candido που πάντα έμοιαζε με άπιαστο όνειρο >>> το φετινό ηλιοστάσιο >>> ο άγνωστος Νότος >>> ο άγνωστος εαυτός >>> ...questo sole accende sul mio voltoun segno di speranza >>> Sto aspettando quando ad un trattoti vedrò spuntare in lontananza >>> Amore, fai presto, io non resisto... >>> se tu non arrivi non esistonon esisto, non esisto... (ακούγεται εδώ)

giovedì 9 ottobre 2008

Grecia Salentina: la festa dei lampioni

Foto: Silio D'Aprile, Agosto a Calimera
[...] Μια κοπέλα γεννημένη στην Calimera, έρχεται κάθε καλοκαίρι για να «κρατήσει τη ρίζα της ζωντανή». Στα χέρια της κρατάει ευλαβικά μερικές σελίδες με ποιήματα. Δεν τα έχει δείξει σε κανέναν έως τώρα. Μια απροσδιόριστη δύναμη την ωθεί να τα διαβάσει δυνατά. Δεν ξέρει να απαγγέλλει. Παίρνει βαθιά ανάσα. Σταματάει πριν ακόμη ψελλίσει την πρώτη λέξη. Τα μάτια της στέκονται στο παράθυρο ενός εγκαταλειμμένου σπιτιού, στο δρομάκι πίσω από την εκκλησία. Κάποιος έχει ανάψει μερικά φανάρια. Η φλόγα τους πλημμυρίζει τον δρόμο δημιουργώντας την αίσθηση ότι οι παλιοί ένοικοι ήρθαν πάλι πίσω, ότι οι σκιές τους είναι αληθινές. Αναπνέουν.
Ο ιερέας κάνει το συνηθισμένο κήρυγμα στον Εσπερινό. Είναι Δεκαπενταύγουστος. Οι γυναίκες μεγάλης ηλικίας κάθονται ακούγοντάς τον προσεκτικά. Τρεις μικροί πειράζονται μεταξύ τους. Ο ιερέας τους κάνει νόημα ενοχλημένος. Στη δεξιά πόρτα της εκκλησίας, που είναι πιο στενή και ο τοίχος μεγαλύτερος, στέκονται μερικές κοπέλες. Γελούν σιγανά, κάτι ψιθυρίζουν στο αυτί, κοιτάζουν έντονα προς την άλλη πλευρά: το πιο όμορφο αγόρι της Καλημέρα στέκεται μαζί με τον παππού του. Είναι τόσο ντροπαλός που διστάζει να γυρίσει το κεφάλι του προς την πλευρά τους, παρότι ξέρει ότι τον σχολιάζουν... Ειδικά, η μία, η πιο μελαχρινή, που την έχει ερωτευτεί αλλά δεν έχει τολμήσει να της το ομολογήσει. [...]

lunedì 6 ottobre 2008

Ποιητικό Ασυλο: τελευταίες παραστάσεις...

Η χοροθεατρική πρόταση της χορογράφου Μέντης Μέγα και του συγγραφέα Μανώλη Ανδριωτάκη περιέχει αρκετά στοιχεία εντυπωσιασμού: κειμενική συνάφεια (από Σίλβια Πλαθ, Εμπειρίκο, Καρούζο, έως Ζακ Πρεβέρ), δραματουργική και χορογραφική συνέχεια, υβριδικές υποδείξεις μεταξύ ποιητικής, εικαστικής και ορχηστικής έκφρασης. Η παράσταση διαθέτει, περαιτέρω, τη γοητεία του λεγόμενου do-it-yourself, όπου τα δύο μέλη της ομάδας κάνουν -κυριολεκτικά- τα πάντα επί σκηνής και από παρασκηνίου. Το αποτέλεσμα επιβεβαιωτικό της διάθεσης και της υποδομής των συντελεστών. Κι αποδεικνύεται, για μία ακόμη φορά, πως δεν απαιτούνται εκατομμύρια ευρώ ώστε κάποιοι καλλιτέχνες να γίνουν πομποδέκτες της συγκίνησης, των μυστικών φωνών από το σώμα της Τέχνης, των πολλαπλών όψεων των πραγμάτων. Αρκεί ενίοτε η γνώση, με συνεπαγόμενη την ταπεινοφροσύνη, και η δυναμική, το ταλέντο και οι προθέσεις. --- Το "Ποιητικό άσυλο" παίζεται για τη Δευτέρα και την Τρίτη (τελευταίες ημερομηνίες) στο θέατρο Αλκμήνη, στα Πετράλωνα (9.30 μ.μ.)

lunedì 29 settembre 2008

Veduta allontanta XIV

Ακρωτήριο Κορώνης: Πριν ή μετά τη βροχή; Cavo Gallo di Coroni: Prima la pioggia o' poi?
Παντελής Μηχανικός (1926-1979)
ΠΩΣ ΜΙΛΗΣΕ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΠΡΙΝ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ
Εδώ φυτέψαμε τους σπόρους των ονείρων μας
και περιμένουμε βροχή και ήλιο Να δεις:
Σα θα ριζοβολάνε τα όνειρά μας
στη βροχή και τον ήλιο
στον ήλιο και τη βροχή
ο Θεός θα προβάλει ένα χαρούμενο πρόσωπο
φορώντας τη γιρλάντα τ' ουράνιου τόξου
κι η καρδιά μας θ' αντανακλά
όλους τους ιριδισμούς της ευτυχίας.

venerdì 26 settembre 2008

Χωρίς λόγια

Burgo medioevo in Peloponneso
Η καταμέτρηση των στιγμών σταμάτησε απόψε >>> έστω πρόσκαιρα >>> εδώ ο χρόνος μειώνεται, ηττάται γιατί αλαζονεύεται αντικρίζοντας το φως >>> Διαβάζοντας τα ποιήματα και ακούγοντας τον ξεχασμένο ήχο της βροχής η πόλη αποκτά διαφορετικά χρώματα >>> (Απροσέγγιστος ο πύργος αυτός, από βράχους και πολεμιστές) >>> Στις επάλξεις ξανά: τα πρόσωπα, οι μάσκες, οι βλάσφημοι χοροί >>> Το ημίφως διορθώνει τις επιλογές >>> Μακρινή η κόρη, ακούγεται σαν μέλισμα του νότου >>> Orrio to fengo τραγουδούν οι Ghetonia στην ξεχασμένη τους διάλεκτο >>> για τη χαρά του φεγγαριού, τα γλυκερά μυστικά που έκρυψε στην παλάμη του, την πολυθρύλητη αγάπη ενός Βέλθανδρου και κάποιας Χρυσάντζας >>> Το ποίημα τελειώνει >>> Εχουν αρχίσει οι πρώτες νότες, οι επόμενες >>> Το βογκητό αντηχεί ανάμεσα στα μνημεία >>> Ακολουθεί η σιωπή, οι λίγες έντονες σκιές, η κλεμμένη ανάσα στα πνευμόνια.

sabato 20 settembre 2008

Grecia Salentina: il luogo dei parenti alla...

vedutta da Ruvo di Puglia
Tu bella ca lu tieni lu pettu tundu, la tarantella sconosciuta >>> e la giornata per girare la citta' senza sete o' fame, senza fine, per trovarsi nel centro dell'orizzonte d'Agosto scorso

giovedì 18 settembre 2008

Nicola Piovani ad Atene: Voce della luna

Nicola Piovani apparisce come qualche eroe di Fellini >>> Η μελωδία του ξέφευγε μέσα από τα βράχια, στις υπόρειες του Υμηττού >>> Dolce far niente, no? >>> Το πιάνο πλημμύρισε τη σκέψη >>> un suono senza fine >>> Χωρίς στίχους ή έκφραση στα πρόσωπα >>> Mi mancava la ballarina nera >>> Η ποίηση στριφογύριζε σαν παιδικό βλέμμα στον νυχτερινό θόλο >>> Il volo d'Icaro e la carrezza d'Ico >>> Το σκοτάδι είναι θηλυκό >>> Le ombre nella galleria >>> Μου θύμισε μια διαδρομή με τρένο στη βροχή της Απουλίας >>> Da un Brindisi - non di Mario Luzi >>> Ο ατελείωτος ήχος >>> L'isola di luce, mia...

lunedì 15 settembre 2008

Μία μικρή ανασκαφή σε κάτοψη

Κάθε ημέρα, το μικρό οικόπεδο αλλάζει μορφή. Τα ίδια πρόσωπα, μια αρχαιολόγος και τέσσερις εργάτες, κινούνται πάνω στις ξύλινες ράμπες, στέκονται κάτω από τις τέντες, μεταφέρουν με μεταλλικά καρότσια το χώμα που έχουν οι ίδιοι ανασκάψει. >>> Το γραφείο μου διαθέτει την πολυτέλεια της παρακολούθησης αυτής της αρχαιολογικής ανασκαφής από αρκετό και ικανοποιητικό ύψος (τουλάχιστον πέντε ορόφων) >>> Πρόκειται για ένα μικρό, μάλλον περιορισμένου αρχαιολατρικού ενδιαφέροντος πρόγραμμα, που δεν θα προσελκύσει τα βλέμματα των τουριστών, δεν θα σταθεί κανένας περαστικός με βλέμμα θαυμασμού, ούτε κανένας επιστήμονας θα θελήσει να αποδώσει κάποια εύσημα σ' αυτά τα ευρήματα >>> Η κατοικία κάποιας αθηναϊκής οικογένειας της κλασικής περιόδου (απ' όσο μπορώ να κρίνω εμπειρικά...) διέθετε μικρούς χώρους εστίασης-παραμονής >>> Εκεί όμως χωρούσαν τα όνειρα, οι προσδοκίες, οι ανησυχίες και οι αγωνίες αυτών των ανθρώπων που έζησαν κοιτάζοντας στον ίδιο ορίζοντα την κορυφογραμμή του Υμηττού και την Ακρόπολη>>> Τα ερείπια της κατοικίας έχουν κάποια εσοχή, μάλλον κάποιος εξωτερικός διάδρομος συνέδεε την είσοδό της με τον δρόμο >>> Βέβαια, τόσο ο διάδρομος όσο και ο δρόμος είναι πια καλυμμένοι -υποθέτω οριστικά- από τις παρακείμενες πολυκατοικίες της δεκαετίας του '60-'70 >>> Η αρχαιολόγος φάνηκε ν' αναστατώνεται ένα πρωινό: είχε έρθει στην επιφάνεια του μαλακού χώματος μια λήκυθος... >>> Δεν ήταν εύκολο να διακρίνω καλά, μα φαίνεται ότι ήταν σημαντικής αξίας αν κρίνω από την κινητικότητα της ομάδας στον χώρο και από τα χαμόγελα την ώρα που σχολούσαν >>> Την επομένη, οι ίδιοι νωχελικοί ρυθμοί εργασίας είχαν επανέλθει >>> Οπως και μια μπουλντόζα που μαρσάρισε από νωρίς, κυριαρχικά, η οποία με τρομοκράτησε στην ιδέα ότι θα έδινε τέλος στην άσημη ανασκαφή της περιοχής >>> Ευτυχώς όχι, για την ώρα >>> Γιατί, σύντομα, υποψιάζομαι, ο ιδιοκτήτης του οικοπέδου θα αναλάβει τα ηνία, θα πετύχει -επιτέλους- να πάρει την πολυπόθητη άδεια του ΚΑΣ ώστε να ξεκινήσει την ανέγερση μίας ακόμη κακόγουστης πολυκατοικίας στο κέντρο της Αθήνας (μία από αυτές που μοιάζουν με μπαγιάτικες τούρτες, ακριβώς όπως αυτές που έχουν ήδη γεμίσει την πάλαι ποτέ γραφική γειτονιά της Καισαριανής την τελευταία πενταετία) >>> Η ανασκαφή συνεχίζεται λοιπόν >>> Η αποσπασμένη νεαρή αρχαιολόγος δεν θα πάρει κάποια προαγωγή όταν επιστρέψει στο γραφείο με τους συνήθεις υπναλέους προϊσταμένους (που ήδη μετρούν τα τριήμερα και τις αργίες του 2009 για να πηγαίνουν στα χωριά τους) >>> Ούτε και οι εργάτες θα έχουν κάποιο πρόσθετο πλεονέκτημα στην καθημερινότητα του μεροκάματου σε οικοδομές όταν τελειώσει η ανάθεση της ανασκαφής της κοντινής Εφορείας Αρχαιοτήτων >>> Εστω, γι' αυτούς τους 4-5 μήνες, οι παλιοί εκείνοι ιδιοκτήτες της ταπεινής αθηναϊκής κατοικίας, θα αναπνέουν για λίγο, νοερά θα ξαναθυμούνται τους αέρηδες, τη βροχή, τον αττικό ήλιο, τον φόβο των εχθρών, την αλαζονεία της Αθηναϊκής Δημοκρατίας >>> ανυποψίαστοι σίγουρα, παρ' όλο το σημερινό αδηφάγο τσιμέντο και το χημικό νέφος, την περιορισμένη ηλιοφάνεια εξαιτίας των εξαώρωφων πολυκατοικιών απ' όλες τις πλευρές του οικοπέδου, τη φασαρία από τα αυτοκίνητα και τα παρακείμενα καφέ για γότθους, γιαπωνέζους και σλάβους περαστικούς (όχι καν περιηγητές) αυτόν τον καιρό...

mercoledì 10 settembre 2008

Grecia Salentina: due giorni a Calimera

foto: Silio D'Aprile
Η pizzica indiavolata χορεύεται στη χάση του φεγγαριού, κάτω από τις ελιές - με κόκκινο κρασί στο στόμα, στίχους για να παιδεύεται το μυαλό, τραγούδια για το θρόισμα του ήλιου. Tα βήματα, προσεκτικά στα στενά της Calimera γιατί είναι η Festa dei lampioni που προπορεύεται απόψε. Αξαφνα σκαλίσματα στον τοίχο, νοσταλγία για τη γοργόνα στα μαυρισμένα νερά... Τι άλλο εκτός από τσιμπήματα της ταραντέλλας, φωτιές και σκόνη: η Grecia Salentina αντηχεί γνώριμη και μυστική, σαν ανεπαίσθητο χάδι ερωτικό στον ύπνο, έως την άλλη πλευρά του κόσμου...

lunedì 8 settembre 2008

Festeggiamento senza ombre...

Prima notte alla casa, festeggiamento, addosso al capo Gallo >>> L'altro ieri >>> dopo a partire lo spettro che e' l'isoletta >>> Senza la sirena e l'abbraccio della luce sotto le stelle mediterranee >>> Solo qualche sussurrio di segreti e speranza

sabato 30 agosto 2008

Χωρίς λόγια εντός βυθού

pittura di Lorenzo Mattotti (www.mattotti.com)
Οταν αρχίζει η βροχή >>> Λέξεις-διαμάντια, λέξεις δίχως νόημα, λέξεις μυστικές, λέξεις μετουσιωμένες >>> η φωνή ακούγεται σαν άχνισμα μέσα στο νερό >>> τα σώματα κλίνουν >>> το ποίημα γράφεται >>> "Σε έκλεψα, ανάμεσά τους, χωρίς να το καταλάβουν. Οπως οι κουρσάροι..." >>> Σιώπησε τεντώνοντας το κορμί προς την επιφάνεια του νερού >>> "Πλησμονή, μια λέξη σπάνια... Τη χρησιμοποιείς συχνά" >>> η φωνή με τέσσερα βιολιά και βιολοντσέλλο, σι μινόρε, larghetto (adagio-Largo) ώσπου να εμφανιστεί ο Αυγερινός στην πλευρά του νησιού που φυσάει λιγότερο

martedì 19 agosto 2008

Grecia Salentina: poesia per una Gallipoli

Foto: Silio D'Aprile
Vittore Fiore
GALLIPOLI
A Gallipoli, ai gabbiani tornerai
veloci, sulla scogliera luminosa,
per una breve sosta, ai mille e mille
voli alti, alle improvvise picchiate
su cuori in attesa e trattenerli,
sentire il battito di ali
profumate di aperti venti,
almeno un poco, di mari radenti,
sul viso, sulle mani, con gli occhi ardenti.
*
Στην Γκαλλίπολη, θα επιστρέψεις με γλάρους
βιαστικούς, πάνω σε ξασπρισμένους βράχους,
για μια μικρή ανάπαυλα από αμέτρητα
πετάγματα στους ουρανούς, από άξαφνες βουτιές
σε καρδιές με προσδοκία, συγκρατημένες,
νιώθοντας το χτύπημα των φτερών
ορθάνοιχτων στους αέρηδες,
έστω και λιγάκι, από θάλασσες ξυστά,
στο πρόσωπο, στα χέρια, με μάτια φλογισμένα.
A Gallipoli, le memorie d'una citta' profonda >>> la promessa solenne alla Puglia dei miei ancestori... >>> Αnche, l'amore irruente per il mare adriatico fino all'isola levantina... >>> Taciturno ma pieno di mormori antichi, di colori negli occhi chiusi >>> La poesia di Vittorio Fiore -dei poeti vivi ovunque stavo girando per Gallipoli l'altro ieri- spande come la luce interna.
Στην Γκαλλίπολη, οι αναμνήσεις μιας πόλης μυστικής >>> Προσωπικό το τάμα στην Απουλία των προγόνων... >>> Κι ακόμη, ο φλογερός έρωτας στα νερά της Αδριατικής έως πέρα τη νήσο της Ανατολής... >>> Σιωπηλός μα πνιγμένος από αρχαία ψιθυρίσματα, από χρώματα σε μάτια κλειστά >>> Το ποίημα του Vittore Fiore, από τους παρόντες ποιητές οπουδήποτε τριγύριζα προχθές στα καντούνια της πόλης, διαχέεται σαν το κρυμμένο φως.
[poesia tradotta da Silio D'Aprile - το ποίημα θα αναρτηθεί, μαζί με άλλα χαρακτηριστικά δείγματα από την ποιητική δημιουργία της περιοχής του Σαλέντο, στο προσεχές τεύχος του ηλεκτρονικού περιοδικού (.poema..). Σημειωτέον ότι ο Vittore Fiore γεννήθηκε στην Γκαλλίπολη το 1920 και θεωρήθηκε ένας από τους πιο δυναμικούς και πολιτικά συνειδητοποιημένους αριστερούς λογοτέχνες του ιταλικού νότου. Η μικρή πόλη, περιτειχισμένη από αραγωνικό κάστρο του 13ου αιώνα, προσφέρει τον ωραιότερο κύκλο για περιπλανώμενα βήματα και άλλες σκέψεις...]

sabato 26 luglio 2008

Φυγή

Tην ώρα που ο ουρανός ενώνεται με τη θάλασσα, οι παλιοί ναυτικοί φοβούνται περισσότερο για τα σκαριά τους >>> Η ομορφιά γυμνή αποφαίνεται επικίνδυνη: τα μάτια στροβιλίζονται στο γαλάζιο φόντο, απροσδιόριστη παρέμενει η αίσθηση της στεριανής επιστροφής, ο υπόκωφος ήχος δεν είναι παρά το σώμα του πελάγου που πλαγιάζει λίγο προτού φθάσει η νύχτα >>> Ο υετός στο μηδέν >>> Σουρουπώνει >>> Σε μερικές μετρημένες στιγμές ο ορίζοντας θα σκοτεινιάσει ενώ πίσω, στην πλευρά του ακρωτηρίου που αναπνέει η άσημη καστροπολιτεία, θα ανατείλει η Πούλια >>> Κι ύστερα θα φανεί στον ουράνιο θόλο ο Λύγκας -διαυγέστερος- αλλά και η Κασσιόπη, ο Ηνίοχος, ο Κύκνος >>> Το πρόσωπο είναι στραμμένο στον αψεγάδιαστο χάρτη >>> Τα πλάσματα αυτής της ώρας κρώζουν ή βογγούν γνωρίζοντας ότι με τη φωνή τους κρατούν ζωντανή τη Γη έως το ξημέρωμα >>> Πέρα από το ακρωτήριο, στα όρια του μύθου και της ματαιοδοξίας, φαίνεται αχνό το φέγγισμα μίας λάμπας >>> Μοιάζει με την ποθητή αμαρτία >>> Το φιλί δροσερό ή στιγμιαίο, άλλοτε δεν θα είχε καμία σημασία, είναι το δώρο στα χείλη της προσμονής ετούτου του Αυγούστου...

mercoledì 23 luglio 2008

Ερωτήσεις-Questions-Questioni: Radovan Karadzic?

-Radovan Karadzic – kao kad bi, recimo, Ioannis Kapodistrias izrucio sultanu junake grckog ustanka Kolokotronisa, Makrigianisa, Miaulisa i to odmah posle ustanka iz 1821?…
-Zasto se hrvatski i muslimanski kasapi uzastopno oslobadjaju?
-Sramota Srbije nisu porazi u ratovima 90ih, vec politika razmena u godinama posle 2000?
-Dobar je mir, dobar...
-Ράντοβαν Κάρατζιτς: όπως, ας υποθέσουμε, ο Ιωάννης Καποδίστριας να παρέδιδε τους Κολοκοτρώνη, Μακρυγιάννη, Μιαούλη στον σουλτάνο αμέσως μετά την Επανάσταση του 1821;...
-Οι δε σφαγείς Κροάτες-Μουσουλμάνοι γιατί αθωώνονται εξακολουθητικά;
-Ντροπή της Σερβίας δεν είναι η ήττα στους πολέμους της δεκαετίας του 1990, αλλά η πολιτική των ανταλλαγμάτων στη δεκαετία του 2000;
-Καλή η ειρήνη, καλή...
-Radovan Karadzic: as like, let's suppose, the governor Ioannis Capodistrias had turned in Kolokotronis, Makrigiannis, Miaoulis to the sultan after the greek war of independence in 1821?...
-Why do the Croat and Muslim slayers keep on being acquited so far?
-Shame on Serbia not for having defeated during the wars of 90's but for the policy of quid pro quo during the decade of 2000?
-Good, peace is good...
-Radovan Karadzic: come, per esempio, il governante Gianni Capodistria avesse consegnato i generali Colocotronis, Macrigiannis, Miaulis al sultano dopo la guerra d'indipendenza di 1821?
-Perche' i Croati ed i musulmani uccisori persistono innocenti fin qui?
-Vergogna a Serbia per non vincere la guerra del decennio 1990 o' per la politica di ricambi d'ora?
-Che bella pace, che bella...

sabato 19 luglio 2008

"Memory takes my hand"...

Το πρωινό ξεκινήσε με το βασικό ερώτημα για το κατά πόσο η μνήμη οδηγεί από το χέρι την οντότητα στο παρόν >>> Oι ήχοι από το μωσαϊκό εγχόρδων, χορωδίας και μίας σοπράνο, που συνέθεσε ο Craig Armstrong είναι καθοριστικοί >>> Ακούγοντας τον δίσκο του "Memory takes my hand" αντιλαμβάνεται κανείς την επιδίωξη αυτού του σημαντικού συνθέτη της νεότερης γενιάς: οι γέφυρες της μουσικής συνδέουν τις όχθες του χρόνου, των ανθρώπινων αναγκών για πόνο, περίσκεψη, χαρά, απελευθέρωση >>> ή, αλλιώς, συνδέουν τις χθόνιες επιθυμίες με τις υπερβατικές >>> Τούτο μοιάζει με τις συντεταγμένες που ζωγραφίζουν οι ερωτευμένοι και οι τρελοί >>> Η μελωδία από το στήθος και το στόμα της Lucy Crowe αναστατώνει τα χαρτιά πάνω στο γραφείο σαν ξαφνικός άνεμος >>> Ο δίσκος του Σκωτσέζου συνθέτη ακούγεται με συνοδεία στίχων πρωτοφανέρωτων ή κατόπιν αναγωγής σε πραγματικούς ποιητές, όπως ο Γιώργος Σαραντάρης: Η ύπαρξή μου, άβυσσος και τραγούδι / πλανιέται στην κοιλάδα των φαινομένων / ο χρόνος τη δέχεται μ' ενθουσιασμό / μέσα στις ησυχίες του / και της προσφέρει χίμαιρες / τ' απρόοπτα θεάματα της γης / κ' ένα αληθινό πανόραμα / τον ουρανό... >>> Εξαρτάται από τον τρόπο που ο καθένας διαβάζει τις νότες ή αφουγκράζεται τους στίχους στη σιωπή >>> Το ταξίδι έχει ξεκινήσει προτού βιράρουν οι άγκυρες, όταν η θέληση για το καινούργιο περίγραμμα του ορίζοντα είναι ισχυρότερη από την πραγματικότητα του κύκλου που σχηματίζει ο τόπος άφιξης, ο τόπος της πλησμονής ή απλούστερα ο τόπος που ευαγγελίζεται την παραδείσια γαλήνη >>> Αυτή τη δεδομένη στιγμή, που τα πλήκτρα "χτυπούν" τα γράμματα για να γίνουν λέξεις, το μικρό αλλά ξεσηκωτικό κομμάτι "Risen" ανατρέπει τους κανόνες, διασκεδάζει την απιστία για τη δύναμη της τέχνης, τη συζήτηση για το θυμικό, την ευπιστία στην περιρρέουσα άποψη για τη δημιουργία, τη μεταλλαγμένη ικανότητα του φαίνεσθαι εναντίον του ποιείν >>> Η κορύφωση, στο "The world shall turn", δίνει τον τόνο για τα βιβλία που θα συνδυαστούν έως το βράδυ...

giovedì 17 luglio 2008

Στατιστικά για την ποίηση στο (.poema..)

Στατιστικά σε συνεργασία με τη Βιβλιονέτ και το ΕΚΕΒΙ Το ηλεκτρονικό περιοδικό για την ποίηση (.poema..) εγκαινιάζει στο παρόν τεύχος του (# 6, Ιούνιος-Σεπτέμβριος 2008) τη νέα ενότητα με τίτλο «Στατιστικά», ευελπιστώντας να συνεισφέρει στην καλύτερη αποτίμηση της σύγχρονης ποιητικής δημιουργίας. Η ενότητα θα αποτελέσει μια διαφορετική θεώρηση της παραγώμενης-εκδιδόμενης ποίησης στην Ελλάδα με σειρά χρήσιμων συμπερασμάτων γύρω από:
• την κατανόηση και χαρτογράφηση της εκδοτικής συμπεριφοράς στον τομέα της ποίησης,
• την παρουσία των ποιητών στο τρέχον λογοτεχνικό γίγνεσθαι,
• τη στάθμη ποιότητας και αξιοπιστίας των κυκλοφορούντων συλλογών ελληνικής, ξενόγλωσσης ή μεταφρασμένης ποίησης,
• την αντίδραση του αναγνωστικού κοινού που διαβάζει ποίηση σε σχέση με τα προτάγματα της τρέχουσας εκδοτικής αγοράς.
Η αξιοποίηση των στοιχείων, τα οποία προέρχονται από τη βάση δεδομένων της Βιβλιονέτ (http://www.biblionet.gr), σε επιμέλεια του Σωκράτη Καμπουρόπουλου, με την εποπτεία του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ), αποτελεί βασική προτεραιότητα για τη συντακτική ομάδα του (.poema..) στην προκειμένη περίπτωση: οι αναγνώστες του περιοδικού, όπως και όποιοι ενδιαφερόμενοι ποιητές-συγγραφείς κι επαγγελματίες του χώρου, θα έχουν την ευκαιρία να διαπιστώνουν τα αποτελέσματα από τη διενέργεια ερευνών γύρω από την ποίηση και, περαιτέρω, να εστιάζουν σε τεκμηριωμένες απόψεις για όλες τις παραπάνω αναφερόμενες παραμέτρους.
Την έναρξη της ενότητας «Στατιστικά» κάνουν τα στατιστικά στοιχεία και η ανάλυση σχετικά με τη μεταφρασμένη ποίηση στο χρονικό όριο της πενταετίας 2002-2007. Το περιοδικό οφείλει να εκφράσει ευχαριστίες στο Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (http://www.ekebi.gr/) για την άμεση ανταπόκριση και τη συνεργασία στη χρήση της βάσης δεδομένων της Βιβλιονέτ.
Η συντακτική ομάδα του (.poema..)

lunedì 14 luglio 2008

Veduta allontana XIII

foto di Trapani, Sicilia
...η ανατροπή, η μακαριότητα, η εκζήτηση, ο σαρκασμός, ο παροξυσμός, ο πλάγιος ορίζοντας, το μάταιον, το στίγμα του χρόνου, το εγώ, η αμαρτία της διαδρομής, η νοσταλγία, η λόγχη της μνήμης, ο σικελικός εσπερινός, ο κουρνιαχτός, ο ιόνιος...

martedì 8 luglio 2008

Is oriamu?

"Μου σιρνι ε καρντιά να σου μιλίσο, φσε τσι που 'χο κρατένο στην φσιχί..." >>> γιατί η καρδιά μου θέλει να σου πω, για κείνο που 'χω κρατημένο στην ψυχή >>> Λέξεις που στάζουν σαν το μέλι σε δροσερό νερό, παρελθούσες και κυκλωτικές >>> Για όσους έχουν τρυπηθεί από τις tarantelle του Τάραντα και γνωρίζουν τη γεύση της στουμπιστής ελιάς στο Salento, το θρόισμα του Ιονίου από ετούτη την πλευρά, το χρώμα του κόκκινου κρασιού και πάνω από κάθε τι άλλο τον επώδυνο ήλιο στο δέρμα και τις συγκινήσεις >>> Οπως η συναυλία των Encardia στον καλόκαιρο Υμηττό, σ' έναν ταπεινό πεζόδρομο του μικρού δήμου, όπου το συγκρότημα ανέβηκε στη μικρή σκηνή προσκαλώντας το κοινό να συνδράμει στην ιεροτελεστία του ταραντισμού >>> Εκεί πέρα, στην Grecia Salentina, ή αλλιώς τη Magna Grecia των απλών ανθρώπων του παραμελημένου και γι' αυτό πανέμορφου ιταλικού νότου, ο ταραντισμός αποκτά διαφορετικές διαστάσεις, πέραν της παράδοσης, των νέων αναγκών για ρίζες στο παρελθόν, της εκφραστικότητας >>> Η μουσική και η διάλεκτος των griko (ελληνόφωνων σε ζώνη χωριών του Σαλέντο και της Καλαβρίας) διαπερνούν το θυμικό επηρεάζοντάς το - τα πόδια κουνιούνται παράδοξα οδηγώντας παντού και χαρτογραφώντας τη θέση στο πουθενά, τα χέρια γίνονται κρουστά αναταράζοντας το στήθος και τρομάζοντας το σμήνος των περαστικών πουλιών, τα νοήματα εξατμίζονται στον αέρα γιατί το φως του έρωτα κατακαίει λιώνοντας τα πάντα της σκέψης και της βούλησης, τα σώματα οριζοντιώνονται σε μια άγνωστη φυσική σχέση με το χώμα >>> mavro ce skotino, pisulina mia >>> το ταμπουρέλλο κρατάει τα ίσα, η τσαμπούνα σιώπησε >>> Η αγωνία εκείνων που αγαπούν το griko όμως φαίνεται ότι μετριάζεται: ο Roberto Licci (ψυχή της μουσικής και γλωσσικής ταυτότητας των ελληνόφωνων) αισιοδοξεί, το δηλώνει και το πράττει με σεμινάρια σε ωδεία και σχολεία, με συναυλίες εντός κι εκτός ιταλικού νότου με το σχήμα Ghetonia. Οπως και αισιόδοξες είναι στιγμές σαν τη χθεσινή στον Υμηττό, όπου δεκάδες παριστάμενοι δοκίμαζαν -έστω άτσαλα, μα με αυθεντική χαρά- ν' ακολουθήσουν τα βήματα της ταραντέλλας ή ν' αφουγκραστούν τις πίτσικες, τις αργές μελωδίες, τα αλλοιωμένα ελληνικά στιχάκια για όμορφα κορίτσια, το φεγγάρι που ανατέλλει κόκκινο, τα μοιρολογίσματα για πεθαμένους και ταξιδεμένους >>> (μια συνοπτική αίσθηση στο βίντεο: http://www.youtube.com/watch?v=xok4nN2_a2Y) >>> Is oriamu? >>> Αν είσαι η ομορφιά μου ποτέ δεν θα το μάθω...

venerdì 4 luglio 2008

Γοργόνες/Sirene

foto di www.elputodelegado.blogspot.com

Οι γοργόνες εμφανίζονται σπάνια.

Οταν κάποιος ποιητής θελήσει να τις συναντήσει,

κατεβαίνει στον βυθό- σ' εκείνο το βάθος που το φως

δεν φθάνει για να χρωματίσει το νερό,

στέκεται κι αφουγκράζεται το σκοτάδι.

Η γοργόνα που θα τον επιθυμήσει,

τον πλησιάζει και τον ρωτάει.

Εάν καταλάβει ότι η αγάπη του

είναι αγνή κι ακέραιη,

τον παίρνει μαζί της για πάντα...

(παλιές κουβέντες των λιμανιών της Μεσογείου)

martedì 1 luglio 2008

Χωρίς Λόγια

Είναι κάποτε ο άνεμος που σκορπίζει σκέψεις, το φως που σβήνει τις σκιές, το νερό που εξατμίζεται από τον φόβο της νύχτας >>> Είναι ακόμη ο εαυτός, το ασύμμετρο εγώ, οι αντικατοπτρισμοί του στο κοίλο του παρόντος >>> Η βόλτα στα πλακόστρωτα της μεσαιωνικής πόλης είναι γνώριμη αλλά κρύβει εκπλήξεις >>> Τα παλιά μεταλλικά φανάρια φωτίζουν τους τοίχους από πωρόλιθο και την προσδοκία της φαντασίας να μετουσιωθεί >>> Σ' αυτά τα καντούνια δεν θα εμφανιστεί άξαφνα κατάκοπος ο ιππότης >>> Οι πληγές του δεν έχουν αίματα, δεν βογκάει. Αλλά κρύβεται >>> Το "βλέμμα", μου γράφει η ποιήτρια, αποκαλύπτει την αλήθεια που όλοι δεν επιθυμούν... >>> Είν' ό,τι ορίζει μοιραία τη ρότα στον χρόνο που μας έχει διατεθεί, στον χώρο που μετράμε με τα δικά μας βήματα >>> (Σε πρώτο πληθυντικό πρόσωπο, σημειωτέον, ύστερα από το γύρισμα τεσσάρων εποχών) >>> Στις επάλξεις του κάστρου, ωστόσο, οι φιγούρες του παρελθόντος μετακινούνται >>> Σκύβω, δεξιά-αριστερά, για να τις προλάβω. Μάταια >>> Παιχνιδίσματα από κιμωλία ή σημάδια; >>> Κάποιες διάτες σε πρώιμα ιταλικά, σπαθιά που λιανίζονται στην πέτρα, νευρικά βήματα στα σκαλοπάτια, προσευχές ανδρών και ψιθυρισμένα ερωτικά τάματα >>> Μα και περπατώντας γύρω από τον άλλο λόφο -φωτισμένος ακόμη, σχεδόν πια ξημερώματα- οι κουβέντες λιγοστεύουν και γεννούν σκιρτήματα >>> Είναι η έπαρση της Ιστορίας, όπως ίσως και η παραζάλη των συναισθημάτων >>> Μια καμπάνα μακρινή, όμοια με αντίλαλο ή συνεύρεση σωμάτων >>> Η πόλη ξυπνάει >>> Τα βλέφαρα ανοιγοκλείνουν με κόπο, κι αχόρταγα >>> Πώς αλλιώς να το πω όταν οι λέξεις έχουν χαθεί στο μονήρες παρόν; >>> Κι όμως, η γοργόνα ακούγεται - το τραγούδι της είναι απαλό, σχεδόν αχνό, σαν ανάδευμα της άμμου στον βυθό >>> Την αποτυπώνω όσο καλύτερα μπορώ με αυτοσχέδια παλέττα και λίγα χρώματα από τον ορίζοντα >>> (Τότε θαυμάζω περισσότερο την πέτρα του ήλιου...) >>> Γράφω στη γοργόνα τον στίχο, της τον στέλνω γραμμένο σε ύφασμα >>> Αυτό το πλάσμα δεν φανερώνεται συχνά, ούτε που το θυμάμαι άλλοτε μέσα στα πελάγη >>> Η δίψα, η αγωνία, η έκσταση της σφαγής, ξεχνιούνται αυτοστιγμεί >>> Εκεί κάτω, στο νησί με τους φοίνικες και τα δροσερά απογεύματα, τους μακαρίτες (i fu Mattia Pascal), και τις ελπίδες χαραγμένες στα απάνεμα βράχια, η σιωπή στραφταλίζει στα κύματα της Εσπερίας...

venerdì 27 giugno 2008

To (.poema..) στο Ecofilms Festival της Ρόδου

Η ποίηση σε κίνηση - ΤΕΙ Γραφιστικής και ηλεκτρονικό περιοδικό για την ποίηση (.poema..)
EΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ (φουαγιέ, Σάββατο 28 Ιουνίου 2008, 17.00, 40΄)
Η οπτικοποίηση του ποιητικού λόγου ξεκίνησε σαν άσκηση στο μάθημα «Γραφιστική Κινηματογράφου» του τμήματος Γραφιστικής του Τ.Ε.Ι. Αθήνας πριν από μερικά χρόνια.
Αρχικός στόχος της άσκησης, ήταν να βοηθήσει τους σπουδαστές να αναπτύξουν ένα ισχυρό ερμηνευτικό κριτήριο μέσα από την επαφή με την ποίηση, αλλά και να ανακαλύψουν ένα καινούργιο τρόπο έκφρασης, μέσο του συνδυασμού της ποίησης με την κινούμενη εικόνα και την ψηφιακή τεχνολογία.
Από την αρχή σκοπός μας ήταν και είναι η παραγωγή αξιόλογου έργου, με την μορφή μικρών σε διάρκεια βίντεο, έργου άξιου να παρουσιαστεί και έξω από τα στενά όρια του εκπαιδευτικού ιδρύματος.
Το μάθημα «Γραφιστική Κινηματογράφου» προσφέρεται τα δύο τελευταία εξάμηνα σπουδών του τμήματος Γραφιστικής.Κάθε εξάμηνο δίδεται στους σπουδαστές ένας στίχος ή ένα απόσπασμα από ένα ποίημα και τους ζητείται να το οπτικοποιήσουν.
Στη συνέχεια, αφού πρώτα γίνει μια εισαγωγή στην κινηματογραφική γλώσσα, τις δυνατότητες της ψηφιακής τεχνολογίας, και αφού οι σπουδαστές ερευνήσουν διεξοδικά το θέμα που τους δόθηκε, προχωρούν στη δημιουργία ενός μικρού video διάρκειας όχι μεγαλύτερης του ενάμιση λεπτού, με αφορμή το ποίημα.
Σημειώνεται εδώ ότι δίνεται απόλυτη ελευθερία στους σπουδαστές, τόσο όσον αφορά τις τεχνικές οπτικοποίησης που μπορούν να χρησιμοποιήσουν, όσο και στον τρόπο που θα ερμηνεύσουν το ποίημα.
Μοναδική υποχρέωση των σπουδαστών είναι να εμφανίζεται ο στίχος στο βίντεο με την μορφή τυπογραφικών στοιχείων ή με άλλο τρόπο «γραμμένων» λέξεων.
Αποτιμώντας την εμπειρία που αποκομίσαμε από την οπτικοποίηση του ποιητικού λόγου ως εκπαιδευτική άσκηση, τα συμπεράσματα που βγαίνουν είναι παραπάνω από θετικά.Από εκπαιδευτική άποψη οι σπουδαστές, μέσα από την επαφή με την ποίηση, βρίσκουν μια διέξοδο για πειραματισμό και αναλυτική προσέγγιση του έργου τους πολύτιμη για την εξέλιξή τους ως καλλιτέχνες.
Η «απελευθέρωση» αυτή είναι ευεργετική και σε προσωπικό επίπεδο αφού οι σπουδαστές ανακαλύπτουν δεξιότητες και ενδιαφέροντα που σε πολλές περιπτώσεις δεν γνώριζαν καν πως είχαν.
Από την πλευρά των διδασκόντων, η εμπειρία υπήρξε πολύτιμη όχι μόνο γιατί ο καθηγητής είναι σε κάθε περίπτωση μέτοχος της γοητευτικής αυτής «ανακαλυπτικής» διαδικασίας που περνάνε οι σπουδαστές, αλλά και γιατί μέσα από την συγκεκριμένη άσκηση μας δίνεται η δυνατότητα να χρησιμοποιήσουμε την ποίηση για εκπαιδευτικούς σκοπούς.
Σαν αποτέλεσμα διαπιστώσαμε με χαρά ότι ένα μεγάλο ποσοστό των δημιουργιών των σπουδαστών μπορούν να σταθούν σαν αυτόνομο, αξιόλογο καλλιτεχνικό έργο, και όχι μόνο σαν μια απλή σπουδαστική άσκηση.
Στο δεύτερο τεύχος του διαδικτυακού περιοδικού για την ποίηση (.poema..), δόθηκε για πρώτη φορά η ευκαιρία στους σπουδαστές του τμήματός μας να παρουσιάσουν την δουλειά τους στο ευρύ κοινό, «ανεβάζοντας» σε κάθε τεύχος του περιοδικού μια επιλογή από 4-5 βίντεο.
Η μεγάλη επιτυχία που είχε αυτό το εγχείρημα, μας οδήγησε και στο φεστιβάλ Εcofilms, στο οποίο παρουσιάζεται για πρώτη φορά το σύνολο των εργασιών, δηλαδή και τα 18 σπουδαστικά video.
Κλείνουμε ευχαριστώντας τον Βασίλη Ρούβαλη, συντάκτη του διαδικτυακού περιοδικού (.poema..) και την Λουκία Ρικάκη, καλλιτεχνική διευθύντρια του φεστιβάλ Ecofilms, για την φιλοξενία, και ελπίζουμε να βρείτε και εσείς ενδιαφέρουσα αυτή την παρουσίαση.
Στέλιος Πολυχρονάκης

giovedì 19 giugno 2008

Περί ποιήσεως ή Βωμολοχίες

Και το ξάφνιασμα της ματιάς, τυχαία, σε εκδοτικό κατάλογο... Η αναγκαία αντιπαραβολή με τα παρελθόντα της ποίησης, την παράδοση και την εντρύφηση των προηγούμενων στιγμών, συντηρεί τη δημιουργία. Ή έστω θέλουν να πιστεύουν αυτή τη φιλοδοξία οι εναργείς, οι σιωπηλοί και κρυφοί όπως θα έλεγε με αυστηρό ύφος ο Ε.Χ.Γονατάς. Για τους υπολοίπους ισχύει το μέτρο στη σκέψη και την έκφραση, ο αυτοπροσδιορισμός μεταξύ παραδεδεγμένων πλαισίων ή, το άηθες, για κάποιους άλλους (τιμητές ή τιμωμένους) η εναλλαγή στους θώκους. Τίποτε χειρότερο δηλαδή - οι μονοκρατορίες παρέρχονται παρά την προσπάθεια των απέλπιδων. Η ποίηση μένει αλώβητη. Τα πρόσωπα ξεχνιούνται ή αγνοούνται. Κι ο κύριος Ρεμπό αναλαμβάνει τα περαιτέρω (από τον "Κατάλογο 23" της Στιγμής - Φεβρουάριος 2007) στις διευκρινίσεις:
-Κι ο Ποιητής διηγείται πως, με τη μαρμαρυγή των άστρων,
έρχεσαι νύχτα για να βρεις τ' άνθη που είχες συνάξει,
και πως την είδε στα νερά, μες στα μακριά της πέπλα
αναπαυμένη, να πλέει σαν μέγα κρίνο, τη λευκή Οφηλία.
[Κι όπου Οφηλία, με ερωτικό πρόσημο, η προσωπική αφιέρωση στην προσωπική Μούσα...]

martedì 17 giugno 2008

Un giro d'Italia - la grande squadra azzura

Due goal alla Francia; vuol dire che gli azzuri sono pronti per la vittoria del finale...

giovedì 12 giugno 2008

Χωρίς λόγια ή αυτονόητα...

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αίσθηση απόλαυσης απ' ένα έργο ολοκληρωμένο >>> Τη στιγμή που γνωρίζεις την πληρότητά του, αντιλαμβάνεσαι τις αγωνίες σου απομακρυσμένες, διεγείρεσαι από την ανασφάλεια της επόμενης ανάγνωσης, προσδοκάς τον αντίκτυπό του >>> Λέγεται ότι μερικοί σημαντικοί συγγραφείς, που γνώριζαν το τι ακριβώς έπρατταν υπολογίζοντας τον προσωπικό, βιολογικό χρόνο τους, απεχθάνονταν την ιδέα των πολλαπλών αντιτύπων της δημιουργικότητάς τους >>> σε συγκεκριμένο αριθμό βιβλίων μπορεί να περιληφθεί το απαύγασμα του πνεύματός τους (με όλα τα στάδια, βεβαίως, της ανάπτυξης και της ωρίμανσης αποτυπωμένα) >>> Οι υπηρέτες της τέχνης αφοσιώνονται στην τέχνη >>> το εγώ τους μετουσιώνεται σ' ενέργεια >>> ουδόλως υποσκελίζεται η καλλιτεχνική διαδικασία και συνεπώς το καλλιτεχνικό προϊόν >>> Φυσικός νόμος ή απαίτηση; >>> Ολες οι λεγόμενες μεταμοντέρνες απαντήσεις εδώ, προς αντιπαράθεση...

martedì 3 giugno 2008

Λόγια του βοριά

Αγωνία των ημερών >>> δες τον κόσμο σαν να 'ταν ο εαυτός σου, εμπιστέψου την τάξη των πραγμάτων, αγάπησε τον κόσμο σαν τον εαυτό σου, και τίποτε στην τύχη δεν θ' αφήσεις >>> έτσι γράφει ο Λάο Τσε που διάβασα ανάμεσα σε χιλιάδες βιβλία γύρω μου για δέκα ημέρες >>> Γιατί ο ποιητής γράφει ποίηση; ρώτησε ένας παρευρισκόμενος σε εκδήλωση ποίησης της 5ης ΔΕΒΘ >>> Ο Γάλλος ποιητής, ο Michel Deguy, απάντησε με τρόπο colloniale, αποικιοκρατικό >>> Καλύτερα, κάποτε, ν' αποφεύγει κανείς τη δημόσια διαφωνία >>> Σιωπηλή απάντηση από έναν Μεσόγειο ομότεχνο: γιατί ο ποιητής είναι ευτυχισμένος και δυστυχισμένος όταν γράφει ποιήματα... >>> Το μυαλό, ωστόσο, επικεντρωμένο σ' ένα βλέμμα, σ' ένα πρόσωπο και σε μία φωνή >>> Ολα της ποίησης δύσκολα... >>> Αλλοτε ως δώρο κι άλλοτε ως στίχοι σε παράταξη >>> Οπως απόψε, στην "Ποίηση καθ' οδόν" των εκδόσεων Γαβριηλίδη >>> Το πετάρισμα είναι φαντασία, οι λίγες κουβέντες αντάλλαγμα πλησμονής >>> Ετσι ακριβώς γράφεται η λέξη αυτή, τόσο άγνωστη σε τόσους πολλούς, κάτω από ένα σπασμένο κεραμικό ή ανάμεσα στα συμφραζόμενα του έρωτα >>> Η Μαύρη Μπαλαρίνα δεν ανεβαίνει συχνά στη σκηνή >>> χαμογελάει προσεκτικά, σκύβει να ισιώσει τα γοβάκια της με ντροπαλές κινήσεις, σιωπά ώσπου να ηχήσει στον κενό χώρο το μπαλέττο "Η θάλασσα" του Νίκου Σκαλκώτα >>> Χωρίς πρελούδια ή φανφάρες αλλά με προσδοκίες >>> Τα φιλιά νοερά, η Κυριακή μελαγχολική, οι απογοητευτικοί φίλοι και οι ερωμένες που σβήνουν στον μαυροπίνακα σαν τις αναμνήσεις, τα τινάγματα του νερού προς τον Νότο, οι ημέρες που μας φέρνουν εγγύτερα κι ανομολόγητα >>> Θυμήθηκα τον Paul Celan, τις απελπισμένες ιστορίες του >>> Ακουσα προσεκτικά της ποιήτριας τη σιωπή >>> εκείνη τη γαλήνια αλλοδαπή προσήλωση στο χώμα και τους χυμούς της ζωής της >>> Αδύνατον να την αποφύγει κάποιος ισχυρός >>> Η προσευχή στη Σάντα Μαρία των Φράγκων ήταν ανακουφιστική >>> Το κεράκι αναμμένο, λευκό και με έντονη φλόγα επανέφερε τραγούδια, δάκρυα, δημιουργία, παιδικά γέλια: το ποίημα γράφεται.

venerdì 16 maggio 2008

Blaise Cendrars: ένα απόσπασμα

Foto di Silio D'Aprile, Peloponneso
[...]
Γη Γη Υδατα Ωκεανοί Ουρανοί
Εχω το μαράζι του τόπου
Είμαι όλα τα πρόσωπα και φοβάμαι τα γραμματοκιβώτια
Οι πόλεις κυρτές επιφάνειες
Δεν ακολουθώ πια δρόμους
Γραμμές
Παλαμάρια
Κανάλια
Ούτε τις κρεμαστές γέφυρες!
Ηλιοι φεγγάρια αστέρια
Κόσμοι αποκαλυπτικοί
Ολοι έχετε ακόμη έναν όμορφο ρόλο να παίξετε
Ενα σιφώνι φταρνίζεται
Οι φιλολογικές κακογλωσσιές συνεχίζονται
Χαμηλόφωνα
Στη ροτόντα
Οπως στον πάτο ενός ποτηριού
ΠΕΡΙΜΕΝΩ
Θα 'θελα να ΄μουν ο τελευταίος τροχός της αμάξης
Καταιγίδα
Μεσημέρι στις δύο
Τίποτε και παντού...

mercoledì 14 maggio 2008

Senza commenti tra la pioggia / Χωρίς σχόλια αλλά με βροχή

foto di Silio D'Aprile
Che c'e' stasera? >>> τι γίνεται απόψε με τη βροχή; >>> οι ποιητές μαλώνουν ή ενίοτε, τις τελευταίες ημέρες, ακονίζουν τα ακραία τους δάχτυλα: την ανούσια μοχθηρία >>> το πιο αποκρουστικό, δηλαδή >>> μια ματιά σε βραβευμένους και μη, σε φιλόδοξους και ξαφνικούς φωνασκούντες (ποιήματα τα λένε, πουλάνε φιλίες, τηλεφωνούν ακαταπαύστως), πείθει πολύ γρήγορα >>> l'amore flurisce, stringo i denti >>> gli occhi sono di rosso, il suono della donna da' fastidio alla mia tranquillita' gracile >>> e tutto accade per la gente noiosa >>> Ο Δημήτρης, που πολέμησε για τη δική του Αμμόχωστο, απόψε μου 'λεγε για τη σύλληψή του το '74, τη φυλακιση κάπου στη Μικρασία, την επιστροφή στο νησί του >>> εκεί πέρα ανακάλυψα τις δικές μου αλήθειες, τους στύλους της ζωής -όντας πεντάχρονος- στα πατρικά λόγια >>> εκεί αργότερα στραμπούληξα το πόδι, στην απαγορευμένη τάφρο >>> "Η βροχή είναι χρυσάφι" λέει ο Κώστας κάθε φορά, φέτος, στο ακρωτήριο κοιτάζοντας τα λιοστάσια και μετά το πέλαγο >>> Και τα ημιορεινά της φαμίλιας; >>> perche' ne ci credo sui miei parenti alla lontana in Grecia Salentina... >>> "Το σπασμένο ρακοπότηρο" είναι ένα από τα πιο τρυφερά διηγήματα που διάβασα τελευταία, μελαγχολικό περπατώντας, συνδυαστικά, στο άλσος με τη μυρωδιά της βροχής τα μεσάνυχτα >>> Οι φίλοι, αυτοί που λένε αλλά δεν ξέρουν τι είναι, επιστρέφουν όταν εξοντώνονται από ανόητες ερωμένες >>> La buggia o' la fica? >>> Chi' sa'? >>> Οι υπόλοιπες ερωμένες περιστρέφονται ζαλισμένες από τη διχοστασία, σιωπούν βασανιστικά, αναδεύουν τον ερωτισμό, σβήνουν ως αγίες ή εξαφανίζονται ατιμωμένες... >>> Η Μαρία λέει την αλήθεια: στη δική μας υγειά! κερνώντας την τελευταία αποψινή γκράππα.

mercoledì 7 maggio 2008

Senza commenti / Χωρίς σχόλια

Μερικές φορές τα ψέματα, η προσποίηση, τα προσωπεία, δεν αρκουν για να σε σώσουν από την καθημερινότητα >>> Le buggie, talvota, la simulazione, le maschere, non sono sufficiente bastare a salvarsi dall'abitualita' >>> Το πρόσωπό της είναι λαμπερό όταν τα βλέμματα συναντιούνται κρυφά, ανάμεσα στις πολυλογίες >>> Il viso suo e brillante anche quando le occhiate si incontrano di sotto mano, tra le chiachiere >>> Πού 'ναι αυτή η σπίθα και η πολύποθη σιγή; >>> Dov' e' la propria scintilla e il benedetto silenzio? >>> Και η μαγική αίσθηση της αμαρτίας; >>> E il senso incantabile del peccato? >>> Κωδικοποιημένος λόγος >>> Parole in codice >>> όπως η μνήμη ενάντια στη λήθη >>> somiglia alla memoria incontro l'oblio >>> Το γνωρίζω >>> Lo so >>> Αυτή η Ρώμη δεν θα υπάρξει ποτέ πάλι; >>> Quella Roma non ci sara' mai piu'?.

martedì 29 aprile 2008

Χωρίς σχόλια: Λαμπρή

Το Πάσχα είναι ανάμνηση, είναι παιδική προσδοκία, είναι μακρινό βίωμα >>> γεννάει την ανάγκη της επανάληψης ενώ σπανιότερα, όσο περνούν τα χρόνια, γίνεται ελάχιστα εφικτή η μικρή ψευδαίσθηση της κατάνυξης κατά τη Μεγάλη Εβδομάδα >>> Η γιαγιά η Μαραντίνα έβαφε τα αβγά, άσπριζε τα καντούνια γύρω από το σπίτι με κάθετες γραμμές και ενδιάμεσες απεικονίσεις λουλουδιών (όσο δηλαδή επέτρεπε ο ασβέστης να καλλιτεχνίσει πάνω στο πλακόστρωτο) >>> μαζεύονταν οι γυναίκες από το σόι (Μπιζαίοι, Γαϊταναίοι, Μαρανταίοι και Βασιλοπουλαίοι) για να φτιάξουν χειροποίητες μακαρούνες αλλά και χυλοπίττες που τις άπλωναν σε ταψιά πάνω στα κεραμίδια >>> Γελούσαν, φώναζαν ή σιγοψιθύριζαν όταν κουτσομπόλευαν σε μια διάλεκτο που δεν καταλάβαινα καλά... >>> Αλλά η μυρωδιά ήταν μεθυστική όπως αναδυόταν από τα ζυμαρικά και τα ντοματίνια που τα ξέραιναν μέσα σε τούλια επίσης στα κεραμίδια >>> Το εικονοστάσι προκαλούσε δέος στη γωνιά που ήταν τοποθετημένο εδώ κι ενάμιση αιώνα (το είχε βάλει σαν γούρι εκεί, η πεθερά της προγιαγιάς μου της Κατερίνας, όταν χτίστηκε το σπίτι...) >>> Οι μικρές καμπάνες είναι χυμένες από βενετσιάνο μάστορα. Τις έφτιαξε για να κουδουνίζουν τόσο για τους ορθόδοξους όσο και για τους καθολικούς της Κορώνης >>> Το μαρμάρινο λιοντάρι με τις φτερούγες βρίσκεται πεσμένο ανάμεσα στις πευκοβελόνες. Είναι όμορφο, έστω κι αν λαβωμένο >>> Ο έρωτας μοιάζει με το λιοντάρι: αρκεί να το αναζητήσεις και να το αγγίξεις προσεκτικά >>> Καθαρότατον ήλιο επρομηνούσε... αρχινάει ο ποιητής >>> Το ουράνιο τόξο παραμένει ίδιο, στο ίδιο σημείο, κλείνοντας την ουρά του πάνω από το κάστρο >>> Γιατί φέτος έβρεξε πολύ >>> και βγήκε δύο φορές...

sabato 19 aprile 2008

(.poema..) δύο χρόνων

17 Απριλίου: ημέρα γενεθλίων για το ηλεκτρονικό περιοδικό για την ποίηση (.poema..)
Στο διάστημα των 2 χρόνων παρουσίας του στον διαδικτυακό κόσμο:
-έχει εκδώσει 5 τεύχη
-στις στήλες του έχουν παρουσιαστεί 153 Ελληνες και ξένοι ποιητές
-έχουν μεταφραστεί ποιήματα από 13 γλώσσες
-οι αναγνώστες του έχουν ξεπεράσει τους 1.000 επισκέπτες ανά ημέρα
-το "Ποίημα της εβδομάδας" αποστέλλεται σε περισσότερους από 6.000 παραλήπτες

martedì 15 aprile 2008

Πόρτο στα βόρεια

Πρωινή ματιά σ' ένα περαστικό πόρτο >>> χωρίς τα χρώματα της ηθελημένης μεσογειακής ανάτασης, χωρίς εμφανή κίνηση, μελαγχολικό >>> ωστόσο, το πνεύμα βρίσκει στην μπούκα την οδό διαφυγής >>> ζητούμενο ή καταδίκη; >>> Το παράθυρο του ξενοδοχείου είναι καθρέφτης, μυστικός για μυστικούς >>> παρόμοια οι λέξεις ανάμεσα στους στίχους >>> όχι τους μεταμοντέρνους σε φθηνές εκδόσεις, τους κομψευόμενους στις σελίδες εφημερίδων, τους αντιγραφικούς παντοιοτρόπως (πόσοι πολλοί αυτοί οι απόγονοι των Δαναών) >>> Η συμβουλή ήταν ακαριαία αυτές τις ημέρες: Οι κώδικες του έξω κόσμου είναι γελοίοι και ευτελείς, αλλά προβλέψιμοι και απλοί, πρέπει να τους μάθετε κάπως σαν ξένη γλώσσα >>> Ο Τζ. Μ. Κούτσι, που μ' αρέσει να τον διαβάζω πιο αργά κι από ένα ποίημα, παρατηρεί τη βασική ιδιότητα του κλασικού (ό,τι μπορεί να χαρακτηριστεί κλασικό είναι ό,τι επιβιώνει στον χρόνο): η αντίσταση στη βαρβαρότητα της κάθε εποχής >>> Τα βλέμματα είναι καθοριστικά, από την πρώτη στιγμή, κι αναπόφευκτα από την πραγματικότητα που διαρρέει στον χώρο >>> η σιγή δεν ξεγελάει κανέναν >>> τα δάχτυλα αγγίζουν τα μαλλιά >>> "Αντρες τρυφεροί με κλάματα" γράφει η ποιήτρια.

venerdì 11 aprile 2008

Τέσσερις Νέοι Ισπανοί Ποιητές

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Το ηλεκτρονικό περιοδικό για την ποίηση (.poema..) και το Ινστιτούτο Θερβάντες της Αθήνας
οργανώνουν στρογγυλό τραπέζι με θέμα
Η νέα ισπανική ποίηση
τη Δευτέρα 14 Απριλίου, 7.30 μ.μ. στον πολυχώρο "Ιανός" (Σταδίου 24)
Τέσσερις νέοι ισπανοί ποιητές μιλούν για την ποιητική δημιουργία της γενιάς τους και για το πώς ο λόγος τους αντικατοπτρίζει την εποχή τους. Συντονίζει ο Χουάν Βιθέντε Πικέρας, ποιητής και διευθυντής σπουδών του Ινστιτούτου Θερβάντες της Αθήνας.
Οι προσκεκλημένοι ποιητές είναι:
Ενρίκε Φαλκόν (Βαλένθια, 1968). Ποιητής συνδεδεμένος με κριτικές λογοτεχνικές πρακτικές, κοινωνικά στρατευμένες, στο σύγχρονο πανόραμα της ισπανικής ποίησης. Είναι αντιρρησίας συνείδησης όσον αφορά τη στρατιωτική θητεία και τα υποκατάστατά της, πολέμιος των στρατιωτικών δαπανών, μέλος αναρχικού συνδικάτου και άλλων τοπικών κοινωνικών οργανώσεων, μεταξύ των οποίων και ένας σύλλογος υποστήριξης φυλακισμένων.
Αντα Σάλας (Κάσερες, 1965). Τιμήθηκε με το Βραβείο Χουάν Μανουέλ Ρόθας το 1988 και το Βραβείο Υπερίων το 1994. Οι στοίχοι της έχουν περιληφθεί σε πολλές ανθολογίες της νέας ισπανικής ποίησης. Γράφει ελεύθερους στοίχους, τα ποιήματά της είναι σύντομα και καθαρά και η ποίησή της αναζητά την ουσία.
Χουάν Μπέγιο (Πανιθέιρος-Τινέο, 1965). Είναι από τους σημαντικότερους σύγχρονους συγγραφείς στην αστουριανή γλώσσα. Το 1982, σε ηλικία μόλις 16 ετών, εξέδωσε το πρώτο βιβλίο με ποιήματά του, στη γλώσσα της δυτικής Αστούριας, Nel cuartu mariellu. Είναι από τους βασικούς εμψυχωτές της αστουριανής λογοτεχνίας.
Χοσέ Λουίς Γκόμεθ Τορέ (Μαδρίτη, 1973). Ασχολείται με την ποίηση, το δοκίμιο και το θέατρο. Ως ποιητής έχει εκδόσει τα βιβλία Contra los espejos (1999, Βραβείο Μπλας ντε Οτέρο), Se oyen pájaros (2003) και He heredado la noche (2003 Δεύτερο Βραβείο Adonais). Εχει γράψει το δοκίμιο La mirada elegíaca. El espacio y la memoria en la poesía de Francisco Brines (2002), που τιμήθηκε με το Διεθνές Βραβείο Χεράρδο Ντιέγο Λογοτεχνικής Ερευνας.
Με ταυτόχρονη μετάφραση στα ελληνικά. Είσοδος ελεύθερη

mercoledì 9 aprile 2008

Αφιέρωμα στην Τζένη Μαστοράκη

Αφιέρωμα στον ποιητικό λόγο της Τζένης Μαστοράκη
ΚΥΡΙΑΚΗ 13 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 8.00 μ.μ., Δημαρχείο Υμηττού, αίθουσα εκδηλώσεων
Μιλούν οι ποιητές Μαριγώ Αλεξοπούλου, Γιάννης Ευθυμιάδης & Βασίλης Ρούβαλης.
Νέοι ηθοποιοί διαβάζουν ποιήματά της.
Οι ερμηνεύτριες Μαρία Παπαγεωργίου & Νατάσσα Μποφίλιου τραγουδούν ποιήματά της, μελοποιημένα από το συνθέτη Θέμη Καραμουρατίδη. Στο πιάνο ο συνθέτης.
Διαβάζοντας την ποίηση της Τζένης Μαστοράκη ανακαλύπτει κανείς -εύκολα, άμεσα- έναν πεφρασμένο κόσμο, μια κοσμογονία που προσκαλεί αυθόρμητα τους όποιους συνοδοιπόρους. Δεν είναι υπερβολή να ειπωθεί ότι η Τζένη Μαστοράκη έχει πετύχει να πλάσει με γνώριμα υλικά ένα ανολοκλήρωτο ό ν ε ι ρ ο, γόνιμο, ατέρμονο: στρατηλάτες, σκοτεινές σπηλιές, φτερουγίσματα, μυθικά τέρατα, χρυσά φλουριά και αιμάτινοι κήποι, ζωικές μορφές, ανεστραμμένοι καθρέφτες, βαριές ανάσες στο μεσοϋπνι, λέξεις παλαιικές, ρίμες ξεχασμένες, γνωμικά και βιώματα που ξεπερνούν τη στιγμή, που μετουσιώνονται σε γνώση.
Στη συλλογή "Μ' ένα στεφάνι φως", για παράδειγμα, η ποιητική φωνή υποβάλλει τον αναγνώστη σε μια διαδικασία αφομοιωτική - πρόκειται για αφήγηση χαμηλότονη με αιχμηρές λέξεις, είν' ένα παραλήρημα.
Η αναμονή ενός καινούργιου βιβλίου από την ποιήτρια είναι ζητούμενο. Η ίδια ορρωδεί, απ' όσο φαίνεται στις εκδοτικές επιλογές της, δεν συμμερίζεται την περιοδικότητα. Γράφει ποίηση.
Καθόλου τυχαία, η Τζένη Μαστοράκη διαβάζεται από τη νεότερη γενιά των ποιητών. Η εκδήλωση της Κυριακής περιέχει την αίσθηση της "συνομιλίας" με την ποιητική της. Κάθε κουβέντα των ομιλητών, της Μαριγώς και του Γιάννη και του υπογράφοντος εδώ, δηλοί την εκτίμηση και τον θαυμασμό στο έργο της. Δεν είναι ελάχιστο αυτό...