domenica 5 aprile 2020

Τρία έργα προς έκδοση

Προδημοσίευση στα κοινωνικά δίκτυα για τα τρία επεξεργαζόμενα βιβλία ποίησης. Ο «Χάρτης» προγραμματίζεται να κυκλοφορήσει στις 24 Σεπτεμβρίου 2020. Ο «Φωτοφράχτης» αναμένεται για την επόμενη χρονιά, ενώ η «Πάροδος» παραμένει ανολοκλήρωτη, έως στιγμής.

*
[ΧΑΡΤΗΣ : ΣΚΗΝΙΚΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΑΦΗΓΗΣΗ - απόσπασμα]

[...] Δεν υπάρχει άλλη σκιά, ούτε διαδρομή
τη δική μου αθώα την κρίνω
σαν ιστορία ειπωμένη αλλιώς,
με στίχους εμπρός στο φως
γίνομαι αυστηρός — σιγή, απόλυτη σιγή,
προσέξτε τα λόγια αυτά, σας παρακαλώ, προσέξτε!

Εμπιστεύομαι τους λίγους που αγαπώ
φοβάμαι τους υπόλοιπους που με αγαπούν
δεν ξέρω όσους με θαυμάζουν και με μισούν

Συμφιλιώνομαι με το σώμα, νοιάζομαι για το κάλλος
ονειρεύομαι τα όνειρα των σπουδαίων, δεν ταπεινώνομαι
συνειδητά μετρώ τ’ άστρα (όχι γιατί είμαι τρελός)
και ψάχνω τα σημάδια των ανθρώπων μου, κρυμμένα
στο πέλαγος των αναμνήσεων και στις αντιφάσεις που με γέννησαν

Είναι η άνοιξη η εποχή μου˙ ο βλαστός της ελιάς και το κυπαρίσσι [...]



::

[ΦΩΤΟΦΡΑΧΤΗΣ: ΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ΠΑΡΑΛΟΓΟ - απόσπασμα]

[...] Καμία αυθαιρεσία επί του Λόγου δεν επέτρεψε. Δεν θ’ άντεχε να καταγράψει όσα ο νους του φοβήθηκε. Ομολόγησε σιωπηλά το δημιουργικό μεγαλείο του Σύμπαντος, τη σάρκωση που ονομάζεται Ποίηση. Ακόμη δεν έβρισκε τις λέξεις για να προτείνει ‒απέναντι σ’ αυτό το παιχνίδισμα‒ το νόημα της αγωνίας. Ήξερε όμως ότι το δικό του θρόισμα είναι η εορτή της ύπαρξης, είναι η εύχαρις αλήθεια που κανένας δεν γνωρίζει εάν δίχως σώμα συνεχίζεται. Ήταν ένας εκλεκτός; Κι έπραττε απαξιώνοντας; Ενέτασσε τον εαυτό του στους κολασμένους; Όχι. Αναρωτιόταν για την ανιδιοτέλεια, αυτήν την πράξη ειλικρίνειας, φατική ή άφατη μήπως, που θα γεννήσει κάποτε τη νέα σχέση ανάμεσα στους ανθρώπους.

Και θέλησε να λογιστεί πάλι τη δύναμη του ανθρώπου απέναντι στην Ιστορία. Γνώριζε ότι ανήκει στη φύση, ως οντότητα, κι ότι ο χρόνος ελάχιστη σημασία έχει ανάμεσα στις πολλαπλές εσωτερικές διεργασίες της πραγματικότητας που βιώνει. Μια άλλη σκέψη –άγνωστή του, θελκτική‒ φάνηκε να τον καταλαμβάνει. Τα σωθικά συνεχίζουν άχρονα, πέραν της λογικής που καταμετρά τις στιγμές, βρίσκονται σε διαρκή «συνομιλία» με τον εξωτερικό κόσμο. Αλλ’ έως εκεί˙ο χρόνος είν’ απαραίτητος μόνον για έναν πρώτο προσδιορισμό: ο ίδιος ως άνθρωπος εξακολουθεί διαρκώς. Μόνον έτσι είναι επαρκής, γιατί μόνον έτσι έχει ζωή στα πνευμόνια, στην καρδιά, στα μάτια… Ύστερα, εκείνη έπαψε. Κι επανήλθε στην πρότερη θέλησή του. [...]



::

[ΠΑΡΟΔΟΣ - απόσπασμα]


[...] Γυναίκας σάρκα, σύμβολο των Χερουβείμ, ουδέποτε

συγχωρεί, ακκίζεται με τ’ όνομα
Οστά της μνήμης, ρήξη και λογισμός, μοιρασμένα
για τον ορίζοντα και το αιώνιο

Τα ερείπια πόσα μαρτυρούν, ακόμη στέκονται
προτού καταρρεύσουν, τους διακρίνω —
«Δείτε τα πρόσωπα, δείτε πώς κυρτώνουν» λέν’ οι στρατιώτες,
κατοπινοί της καταστροφής, εργάτες στο φως

Αυτό κι αυτό, το κατανοητό
σημάδι για τον μελουργό, η σημαίνουσα στιγμή,
γίνεται θύμηση και φλέγεται κι εντός μου αναπηδά
γίνεται παρασυρμός, αγνώριστο σημάδι...

Σημάδι χάλκινο για την αφή
και φρυκτωρία μακρινή, χωρίς αποσωσμό
χωρίς τραγούδι του Κυνός ‒ εμένα ή στο τώρα το πέρασμα υδάτινο,
μετά το σκοτείνιασμα, στον αιώνα, αναχωρώ
[...]



martedì 31 marzo 2020

(Βινιέτα για τους ευπαθείς)


Συνεχίζω ν' αγαπώ τον εαυτό μου, σαν πρωτινό ερωτικό σύντροφο μέσα στο σύμπαν των μοναχικών. Με την άρνηση να θιγεί η αιωνιότητα που ορίζω, με τη θέληση να περιορίσω την κραιπάλη του χρόνου εναντίον μου.

Συνεχίζω ν' αγαπώ την ελπίδα και τον φόβο μου, κινούμενος στην ανθρωπομάζα και εξακολουθώντας να σέβομαι την ανθρωπιά, την ευαισθησία της μονάδας που κραυγάζει ή σιωπά, τη λεπτή ανασφάλεια του συνόλου έναντι της αμαρτίας, της ιδέας, της ανδραγαθίας.

Συνεχίζω να μισώ το τίποτε - το παρόν είναι τίποτε, το παρελθόν άγνωστο και το μέλλον άγνωστο τίποτε. Εγείρομαι.


domenica 29 marzo 2020

Δέησις ή διήγησις


«Ως ήδομαι κι ευφραίνομαι κι αγάλλομαι...», κόρη του ροδαρίου, να κατοικήσω εντός σου προσδοκώ, καταφύγιο να κάνω από τις δυνάμεις σου. Να σου γνωρίσω τ' εαυτού μου τ' αναγνώσματα, να επιλέξεις τις πρεσβύτερες επιθυμίες μου, σάρκα να δωρίσεις στο μηδέν και διάρκεια στη στιγμή μου.

Κόρη του ροδαρίου, αρωματισμένη με την αρμύρα των στροβίλων, όνειρο κι άχνη των ονείρων στο φως, στόχο απώτερο να κάνεις τη σωτηρία μου: το ζωτικό τέλος να μου χαρίσεις όμορφο. Να φλογίσεις τη θέληση και το έργο μου ν' απαλύνεις, τη φύση των όντων να καθρεφτίσεις στον νου μου, μ' ουσία να στιγματίσεις τη διάθεση και την πράξη μου.


venerdì 27 marzo 2020

(Προσοχή... πολιτικό μήνυμα)



Από την κουβέντα για το «Δόγμα του σοκ» της Naomi Klein έως τη σημερινή βόλτα -με εξοδόχαρτο υπογεγραμμένο- γύρω από το άλσος της γειτονιάς... 


mercoledì 25 marzo 2020

Συμμετοχή στην επετειακή έκδοση της Εταιρείας Συγγραφέων

Ένα διήγημα-συμμετοχή στη συλλογική έκδοση-ημερολόγιο της ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ με αφορμή την επέτειο της Ελληνικής Επανάστασης. Γραμμένο στη μοραΐτικη διάλεκτο βεβαίως, τιμώντας τον πρόγονο Κωνσταντή Μάραντο και την παρουσία του στο ιστορικό «Ρεσάλτο» στο κάστρο της Κορώνης (1824).


venerdì 13 marzo 2020

Συμμετοχή σε αφιέρωμα του Culture Book: ο τόπος των ποιητών



Τι εστί τόπος για τον δημιουργό; Τι σημαίνει ο δημιουργός για τον τόπο (του); Είναι δημιουργός ο τόπος ή τόπος ο δημιουργός; 
Ιδού, στο νεότευκτο ηλεκτρονικό περιοδικό, το σχετικό δημοσίευμα.

Ο τόπος των ποιητών είναι η πατρίδα της γραφής τους. Εσάς πώς επηρέασε την γραφή σας ο τόπος σας;
Ο τόπος είναι μια συνθήκη άγνωρη, απροσδιόριστη και δυσερμήνευτη. Συνάμα, μπορεί να υποστηρίξει κάποιος ορθολογικά ότι ο τόπος είναι αταυτοποίητος, περιβάλλει το Είναι, και επομένως μοιάζει οικείος… Ήδη πιστεύοντας ότι ο Μάρτιν Χάιντεγκερ ομιλεί ορθά για το Dasein, ο δικός μου προβληματισμός εστιάζεται ανάλογα στη σχέση του χώρου με την ύπαρξη και τη συγγραφική διαδικασία. Ο μεν χώρος μπορεί να θεωρηθεί άθροισμα μεταβλητών, ίσως μια συγκροτημένη ενατένιση μέσα από τις διαστάσεις. Η δε ύπαρξη αποτελεί ένα συμβάν˙ αυτό που ο Εμμανουήλ Λεβινάς ονομάζει «το πέρα από το μηδέν και το είναι».

Όλες οι παράμετροι που προκύπτουν από τις προηγούμενες σκέψεις, τέμνονται στο σημείο της λογοτεχνικής δημιουργίας. Πιθανώς, το χνώτισμα της Μούσας συνδέεται με τη στιγμή και τις συντεταγμένες (εν προκειμένω, ο αρμυρός και πολυαιώνιος μεσογειακός ορίζοντας) ή και την όποια ψυχική συνθήκη. Ο Λιθουανός φιλόσοφος, πάλι, μου δίνει τις καίριες απαντήσεις στα βασανιστικά ερωτήματα για τις επίγειες κλίμακές μου στην πράξη της συγγραφής: Με αφορούν οι γονεϊκές καταγωγές μου; Με επηρεάζουν τα σημάδια του παρελθόντος σε τόπους που προσέρχομαι «προσκυνητής» και «άπειρος» με στόχο τη γνώση απέναντι στη μοναξιά μου; Με προσδιορίζει η κοινωνικότητα που κατακτώ, εγώ ως πρόσωπο και οντότητα, ζώντας σ' αυτόν τον χωροχρονικό συνδυασμό;

Με άλλα λόγια, πιο απτά: γιατί οι μεσσηνιακές ελιές και τα πωρολίθια καστρινά χαλάσματα, οι κοτρόνες στις αρκαδικές υπώρειες, οι αχαϊκές πληγές της Ιστορίας ανάμεσα στ' αμπέλια, οι γεύσεις της Απουλίας στο μυστήριο των προγονικών αισθήσεων και παραισθήσεων, είναι πατρίδα, είναι ταύτιση κι έκκληση έμπνευσης;

Ομολογουμένως, η συζήτηση αυτή μπορεί να εξελιχθεί σε μια αποκάλυψη της αμφιβολίας, ν' αποδειχθεί παραμυθία, είτε ένα σημείο για τα πράγματα που γίνονται γιατί έτσι μόνον γίνονται…

Σκέψεις και στίχοι σας για την Ελλάδα μέσα στον κόσμο σήμερα;
Υπάρχει η «Ελλάδα» στη φαντασία κάποιων, ή άραγε μόνον ένα «τόξο ελληνικότητας»; Τη δεύτερη εκδοχή προκρίνω προσωπικά. Δεν είναι σύνορα ή προσδιορισμοί συναισθηματικής αξίωσης και ταυτότητας, μα σίγουρα ο ελλαδικός κόσμος εκτείνεται στον χώρο και στον χρόνο˙ μ' αυτό το δίπολο αποκτάει ουσία ο «τόπος» που σήμερα ονοματίζεται «Ελλάδα». Γι' αυτό και φαίνεται η όποια οροθέτηση για τον δημιουργό να 'ναι επικίνδυνη, με μιαν έννοια περιοριστική. Τελικά, μήπως «Ελλάδα» σημαίνει μια ανέστια πραγματικότητα, εύπλαστη ωστόσο και γοητευτική ενώπιον των σελίδων με τις αποτυπωμένες λέξεις τους;


Σε αυτό το πνεύμα, η παράθεση αποσπάσματος από την ποιητική σύνθεση «Φωνές» (ιντερμέδιο τρίτο, έκδοση: 2011):

«Η Via dell'Amore δεν οδηγεί πουθενά.

Τον ορίζοντα ταράζουν οι αστραπές. Σε μικρή απόσταση, συντελείται το θαύμα

ενός ήλιου βυθισμένου στα σύννεφα.
Δεν είναι η ανηφορική κλίση ούτε η αλήθεια που στεγνώνει το χώμα. Κανένας
δεν παρεμβαίνει μεταξύ έξαψης και σιωπής. Είναι παραζάλη που γεννάει η 
αρχαία μνήμη του τόπου.
Το φως μετατοπίζεται. Η καταγωγή δυναμώνει από το παν και το τίποτε. Κάθε
βήμα είναι συγκίνηση είτε φανέρωμα, πρώτη εικόνα που θα επιβιώσει στον
χρόνο.
Οι ίδιοι ήχοι της νύχτας ανοίγουν τα παράθυρα σαν προφήτες. Τα πουλιά
πετούν χαμηλά, σε σχηματισμούς πάνω από τις στέγες. Σ' αυτά τα βήματα η
νοσταλγία περιέχει την αναμονή, την ομορφιά απροσδιόριστη, τη γενναιοδωρία.
Οι προσόψεις των σπιτιών είναι μάρτυρες της ιστορίας».

martedì 10 marzo 2020

Οι «Αφορισμοί» στο Ηράκλειο Κρήτης


[Ακύρωση της εκδήλωσης λόγω της πανδημίας από τον κορονοϊό]

venerdì 28 febbraio 2020

(Βινιέτα για τους Σύνοικους Τρελούς)



ΘΑ ΣΑΣ ΠΩ ότι θα γίνουν έτσι.

Να περιγράψω την Παράδεισο δεν γνωρίζω. Πώς ζευγαρώνουν μετά την τόση αναμονή τα πρόσωπα, οι μικρές φωνές, τα παιχνίδια με τους άρχοντες και οι καλημέρες των παραμυθιών τους.

Συλλογίζομαι την απορία σας: υπάρχει αυτή η Συνοικία των Τρελών που μονάχα το τέλος δεν προσδοκούν, τους αδέσποτους κυκλώνουν στα χέρια τους, ακόμη αγαπούν το καλό και τη σιωπή των θαλασσών (αυτό το λέν' οι κάπως λογικοί, μεταξύ τους), στις λέξεις που λείπουν αναρριγούν, πρόθυμοι θυμούνται ή λησμονούν τα ψέματα των ειδώλων τους;

Οι απαντήσεις μού λείπουν. Όπως και οι ολόδροσες ματιές σ' αυτήν την ξηρασία, οι καλοσύνες της φλόγας και τ' όνομα των κολασμών, οι ωραίες αποχρώσεις του παραλόγου που αγνοεί το πλήθος.

Πιστέψτε ότι ήδη έγιναν έτσι.


giovedì 27 febbraio 2020

Δημιουργική Γραφή, στο ΙΕΚ Σαλαμίνας



Η περιπέτεια της γραφής είναι πράξη ανεξήγητη. Η διδασκαλία της περιπέτειας ως ανεξήγητον είναι ερμηνευσιμη, δηλαδή γόνιμη.

Εν προκειμένω, με τους μαθητές στο ΙΕΚ Σαλαμίνας, η στοιχειοθεσία μιας μακράς, ωφέλιμης συζήτησης γύρω από τη διαδρομή του συγγραφέα, τη σχέση του με τον χρόνο, η σχέση της ουσίας με το συγχρονικό διακυβευμα, το στίγμα που προσφέρει στον πολιτισμό.(Με αφορμή έναν αφορισμό και μια θανατερή επικαιρότητα στα ελληνικά γράμματα).



lunedì 17 febbraio 2020

Οι «Αφορισμοί» στην Τήνο


Οι «ΑΦΟΡΙΣΜΟΙ» είναι το καινούργιο βιβλίο (Εκδόσεις Γραφομηχανή) που πρόκειται να δοκιμαστεί στην εμπειρία κάποιων εκδηλώσεων παρουσίασης. Δεν είναι τόσο η προβολή (κάτι καθόλου συνδεόμενο με την αναγνωστική διαχρονία του ως «εργαλείο» λογισμού και έκφρασης) όσο κυρίως η πρώτη εντύπωση από αναγνώστες οι οποίοι μοιράζονται διαπροσωπικές σχέσεις με τον ίδιο τον συγγραφέα. Επομένως, πρόκειται για ωφέλιμη εμπειρία.

Ωσάν την τωρινή, στην Τήνο (15/2/2020), μεταξύ αληθινών φίλων και κάποιων ως αγαπημένων μαθητών - όλα διανθισμένα θερμά με την οξυδερκή ομιλία και τις επακριβείς σκέψεις της ομότεχνης Πέπης Αναστασάκη, όσο επίσης με τις αναγνώσεις κειμενικών αποσπασμάτων... (Έπονται εκδηλώσεις σε πόλεις-ορίζοντες προσωπικούς: Ηράκλειο, Πάτρα, Καλαμάτα, Αθήνα).

giovedì 13 febbraio 2020

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ... (ως χώρος, ως βίωμα-εμπειρία, ως νοσταλγία δημιουργίας)


Προσυπογράφοντας το σημερινό κείμενο-σχόλιο του παλιού συναδέλφου, συνοδοιπόρου και φίλου Κώστα Κυριακόπουλου, εδώ ατόφιο. (Μία προσθήκη προσωπική - η εικόνα του Σεραφείμ Φυντανίδη την ημέρα που εκδιώχθηκε από την εφημερίδα, ως οριστική αρχή του τέλους, και η προσωπική αίσθηση, το μπούκωμα στα μηνίγγια, της τελευταίας αποδιοπομπαίας κατάβασης από το κλιμακοστάσιο του κτηρίου μας, δεκατέσσερα χρόνια μετά την πρώτη είσοδο). Ιδού, με φωτό της επίσης συναδέλφου Έρσης Βατού:


«Στα σκουπίδια… Το κτίριο της «Ελευθεροτυπίας», στην οδό Μίνωος στον Νέο Κόσμο, αδειάζει από τα άχρηστα αντικείμενα για τον νέο ιδιοκτήτη του. Όλα στον απόπατο, άλλα στην ανακύκλωση, άλλα στη χωματερή. Οι καρέκλες μας, τα γραφεία μας, οι βιβλιοθήκες μας, τα σημάδια μιας ζωής, όσα αφήσαμε φεύγοντας κατά την κατάρρευσή της. Πραγματικότητα αλλά όχι κανονικότητα. Σε αυτό το κτίριο έγιναν πολύ σπουδαία πράγματα για περισσότερα από είκοσι πέντε χρόνια. Άνθρωποι μεγάλωσαν σε αυτό, δημοσιογράφοι ανδρώθηκαν, έγιναν πιο σπουδαίοι άνθρωποι από όσο ήταν όταν μπήκαν. Όνειρα έγιναν πραγματικότητα, ζωές άλλαξαν, καριέρες χτίστηκαν. Ακόμα και έρωτες συνέβησαν, μερικοί κατέληξαν σε γάμους, άλλοι ευτύχησαν άλλοι διαλύθηκαν. Αλλά κάπως έτσι είναι η ζωή, δεν χαρίζεται σε κανέναν. Σε αυτό το κτίριο έγιναν πολλά. Και σπουδαία αλλά και ποταπά, ιδίως προς το τέλος της. Το πιο μεγάλο, όμως, είναι ότι σε αυτό το κτίριο έβγαινε μια από τις σπουδαιότερες ελληνικές εφημερίδες. Προσωπικώς, η σπουδαιότερη, η πιο μεγάλη. Και αυτό ας κρατήσουμε, χωρίς κλάψες αλλά με τη γενναιότητα του σημαντικού παρελθόντος…

EDIT: Το ότι κάποιοι είχαν στήσει μαγαζάκια μαλακής και σκληρής διαπλοκής, ότι κάποιοι πληρώνονταν με αστρονομικά νούμερα ανάλογα με αυτά που προσέφεραν, ότι αναπτύχθηκαν διάφορες μυστηριώδεις σχέσεις εξάρτησης με πολιτικά πρόσωπα και κόμματα και διάφορα άλλα, δεν καταργεί αυτό που ήταν η "Ε" ξεχωριστά για τον καθένα μας αλλά και για όλους μαζί ούτε και το δικαίωμα τού καθενός στη νοσταλγία για μια εποχή που δεν υπάρχει πια. Παράδεισοι, άλλωστε, δεν υπάρχουν...».


venerdì 24 gennaio 2020

Περί ανέμων και γεννητριών...



Η εκδήλωση παρουσίασης της συλλογής επιστολικών διηγημάτων με τίτλο «Περί ανέμων και γεννητριών - Δέκα ιστορίες για την Τήνο» οργανώθηκε από τον Σύλλογο Γυναικών Τήνου, τις Εκδόσεις Γραφομηχανή και την Ομάδα Δημιουργικής Γραφής. Την περασμένη Κυριακή, στον καλαίσθητο χώρο «Φραγκίσκες», έγινε ανάγνωση των διηγημάτων από τους ίδιους τους συμμετέχοντες μαθητές στο σεμινάριο. 

Σημαντικό κι ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι μια πολιτική διαμαρτυρία, που λαμβάνει διαστάσεις στο όμορφο νησί των Κυκλάδων το τελευταίο διάστημα, αποκτά μία ακόμη διάσταση μέσα από τη συγγραφική διαδικασία: δέκα εκκολαπτόμενοι λογοτέχνες, που ζουν και ευαισθητοποιούνται για το νησί τους, συναποφάσισαν να κάνουν τη δική τους διαμαρτυρία... Και ιδού, ένας μικρός τόμος με αλήθειες για το περιβάλλον, αντίδραση για την κυνική διάσταση της επιχειρηματικότητας στην προκειμένη περίπτωση: η εγκατάσταση των ανεμογεννητριών στην Τήνο δεν είναι ωφέλιμη με τους όρους που προβλέπονται. Τα κείμενά τους διατρανώνουν την άποψη αυτή, συμβάλλουν στην αντίδραση της τοπικής κοινής γνώμης. Και ακόμη, κάτι που αξίζει να σημειωθεί - δίνουν στη λογοτεχνία την ανάσα για έναν από τους λησμονημένους ρόλους της, αυτόν την άμεσης παρέμβασης στο συλλογικό γίγνεσθαι και τη στιγμή που συμβαίνει...

Οι μαθητές που με τη μαθησιακή καθοδήγηση του υπογράφοντος και της συγγραφέα Πέπης Αναστασάκη υπογράφουν τον τόμο είναι οι: Αλεξάνδρα Αραμπατζή, Σοφία Αυγερινού, Βλαδίμηρος Βοϊνάς, Χαρά Γκίζη, Αργεντίνη Καρατζή, Τέτα Λούβαρη, Σοφία Λουπέτη, Βασιλική Μπουλέρου, Ειρήνη Σανταμούρη, Λουκία Σιγάλα.

*

Οι κινητοποιήσεις στην Τήνο δεν θα πάψουν, απ' ό,τι φαίνεται. Οι πολιτειακοί και άλλοι παράγοντες των Κυκλάδων αλλά και της κεντρικής κυβέρνησης εκφράζουν -με μισόλογα είτε σιωπή- μια αμήχανη διαχείριση του θέματος. Οι παράμετροι είναι πολλές, σαφώς. Και αφορούν όχι μόνον το συγκεκριμένο νησί αλλά και μια μεγάλη σειρά σημείων τέτοιων εγκαταστάσεων που υποτίθεται ότι πρέπει να ωφελήσουν κι όχι να βλάψουν το περιβάλλον και την εξέλιξη της πράσινης ενέργειας. 




   

martedì 21 gennaio 2020

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΑΓΓΕΛΑΚΗ-ΡΟΥΚ : Αποδημία;



«Κάθε ποιητής όταν φεύγει, το φως στον κόσμο λιγοστεύει», είναι η αποφθεγματική σκέψη που επανέρχεται σε κάθε αναγγελία θανάτου ενός ανθρώπου που είναι δοσμένος στον ποιητικό λόγο, ποιεί έργο με αναχώματα απέναντι στον εκφυλισμό της ανθρώπινης σκέψης και συγκίνησης, ωφελεί δίχως να γίνεται αντιληπτός...

Για την ποιήτρια και μεταφράστρια Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ έχουν γραφεί και θα ειπωθούν πολλά τις επόμενες ημέρες... Η ωφέλιμη προσφορά αυτής της γυναίκας βρίσκεται στον τρόπο πρόσληψης της ζωής της και της ποίησης. Είναι όντως η δύσκολη εξήγηση, η ανάπτυξη μιας «θεωρίας» για το τι σημαίνει έμπνευση και γραφή, κατάθεση και εκτόξευση των ψυχικών αποθεμάτων ενός συγγραφέα... (Καμία φιλολογική πένα δεν θα καταφέρει ποτέ να περιορίσει και να ελέγξει το «άχνισμα» του δημιουργού πάνω από τη λέξη του, εξάλλου).

Η ποίηση της Κατερίνας είναι αξιόλογη. Έχει προσφέρει εξαιρετικά ποιήματα και συλλογές, έχει διευκολυνθεί από μια «δημοσιότητα» (που κατά βάσην, χλεύαζε) ώστε συνακόλουθα να έχει παρασυρθεί σε μετριότητες εκδόσεων (ειδικά τα τελευταία χρόνια). Το ουσιώδες είναι άλλο... Είναι ποιήτρια. Είναι από τις λίγες ποιήτριες που έσκυψαν, βυθίστηκαν, κατακρεουργήθηκαν από την προσπάθεια και απόλαυσαν την ανάδυσή τους από αυτή την υπαρξιακή-δημιουργική περιπέτεια. Αυτό θα μείνει, αυτό προτείνει.

Σαν υστερόγραφο, προσωπικής εμπειρίας: σ' ένα αεροδρόμιο, στη βόρεια Ιταλία, με ώρες αναμονής για την επόμενη πτήση, τριγυρνώντας για την αναζήτηση του πιο συμπαθούς καφέ, το βλέμμα πέφτει πάνω της... Σε νεανικού τύπου μαγαζί, ανάμεσα σε πιτσιρικάδες, μόνη της, με ένα τεράστιο ποτήρι μπίρας στο τραπέζι. Μου νεύει, γελάει, φωνάζει στα ελληνικά, φθάνω και κάθομαι δίπλα της. Επιμένει να «πλακωθούμε στα μπιρόνια», εξηγώ ότι σιχαίνομαι την μπίρα, επιμένει πάλι. Μετά, στο αεροπλάνο, με μειδίαμα και φουσκωμένο στομάχι, η αναδιάταξη της κουβέντας για έρωτες, κορμιά, πλάνες και απάτες, αναπάντεχα γαμήσια, γέλια και κλάματα, και ατέρμονες προσδοκίες αμφοτέρων για το «εγώ» και το «εσύ». Ανθρώπινα πράγματα δηλαδή, αληθινά. Και μια συμβουλή της στο τέλος, θεωρώντας με νεαρότερο συγγραφέα: «Γράψε ρε ποίηση, όχι παπαριές!». Το παλεύω αυτό, ακόμη...

(Σίγουρα θα βρεθούμε σε άλλη διάσταση με την Κατερίνα... Με κρασιά όμως, μοραΐτικά και ιταλιάνικα, που θα διαλέξω εγώ και θα επιμείνω επίσης, έως πνιγμού).

mercoledì 15 gennaio 2020

(Βινιέτα για τους μονοπρισματικούς)



ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ το παράλογο που προτιμώ. Ο κόσμος ταξιδεύει με φθηνά κοστούμια στον γύρο της ζωής και του θανάτου αγνοώντας την αναγκαία σεβαστική πολυτέλεια της ευπαρουσίας του σ' αυτή την περιπέτεια. Είμαι ειρηνικός, είμαι πιστός (στο φως που πιστεύω), είμαι παρών στην ψευδαίσθηση των ευτυχισμένων και απέχων στην ικανοποιημένη δυστυχία των υπολοίπων.


Προτιμώ το παράλογο γιατί δεν καταλήγω στη μοναξιά. Το ξέρω, φαίνομαι ακατανόητος μα σίγουρα είμ' απαλλαγμένος από άλλα φορτία, τα περιττά των ανθρώπινων, εκτός από τις αναμνήσεις της παιδικής περιόδου μου: τότε ερωτεύτηκα, ζήλεψα και μίσησα, εκτίμησα και απέφυγα, κατέκτησα και απώλεσα, είδα και αναγνώρισα, κι αυτοκτόνησα. Με αυτό το παράλογο θρέφω την ύπαρξη του παιδιού που είμαι, πέρα από τον χρόνο και τα ανύσματα των αριθμών, πέρα από την Παράδεισο που αναζητώ.

Κοιτάζω τριγύρω. Καθόλου ειρωνικά ομολογώ ότι σε αυτό το βασίλειο δεν χωράει το παράλογο που προτείνω. (Γυμνός, με δύο μάτια και το ροδάριο ανάμεσα στα δάχτυλα ψελλίζοντας "...assurdo come gli uccelli divini" με νότες του Vivaldi). Δεν αναπνέω αλλιώς, δεν χαμογελώ στη «χρυσαφένια τίγρη» του Μπόρχες ή δεν συναπαντιέμαι με τον «ιππότη» του Καλβίνο και τα «ανόνειρα» του Χιόνη, δεν βρίσκω τους φίλους μου στο πέραν της ζωής μου. Είμαι ένας μοναχικός παράλογος˙ επομένως ένας λογικός με την ευφάνταστη σιωπή μου γραμμένη στην επίσημη ταυτότητά μου.