domenica 28 gennaio 2018

Το Δίκτυο Δημιουργικής Γραφής στη Ρόδο


Το Δίκτυο Δημιουργικής Γραφής (www.dimiourgikigrafionline.com) αποτελεί μια κοινή συνισταμένη για τους συνεργαζόμενους συγγραφείς, Γιώργο Παναγιωτίδη και Βασίλη Ρούβαλη, (διδάκτορας και υποψήφιος διδάκτορας αντίστοιχα, στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας) με κυρίαρχη την αντίληψη ότι η συγγραφή είναι τέχνη, η οποία προϋποθέτει τεχνική και η τεχνική μαθαίνεται κι εξελίσσεται συνεχώς.
H παρουσίαση του τόμου «Οδός Δημιουργικής Γραφής, 2» (εκδόσεις Γραφομηχανή), αυτή τη φορά στη Ρόδο, είναι μια ωραία επιβεβαίωση της ποιοτικής δουλειάς μεταξύ των συμμετεχόντων στα σεμινάρια δημιουργικής γραφής.
Και αυτή την αίσθηση επιτείνει η συνεργασία με τα εκπαιδευτήρια «Ροδίων Παιδεία» - μια αληθινή εστία σχολικής εκπαίδευσης με υψηλά ποιοτικά δεδομένα που εντυπωσιάζουν, εδώ στην άκρη του Αιγαίου (www.rpschool.gr).
Απώτερος στόχος, βεβαίως, είναι η εξέλιξη των μαθητών σε έγκριτους συγγραφείς. Ήδη, από το 2009, πολλοί απ' αυτούς έχουν εκδώσει τα προσωπικά τους, πρώτα βιβλία σε σημαντικούς εκδοτικούς οίκους και έχουν λάβει ποικίλες ενθαρρυντικές διακρίσεις.

lunedì 22 gennaio 2018

Του αηδονιού


Αν και αυτή η νύχτα θα περάσει πάλι. Δεν φαίνεται πια, όπως και η καρδιά του κόσμου, το χρυσόνειρο που δεν ανήκει σε κανέναν μας. Κι όταν ξυπνήσω τότε, «στο κορμί σου, που τρέμει, σαν το κελάιδισμα του αηδονιού»...

*frammento da lirici del grande mio preferito Giuseppe Ungaretti ed una delle parolette preferite del Signor Dionisio Solomos

venerdì 19 gennaio 2018

Το Δίκτυο Δημιουργικής Γραφής, στην Τήνο



Tα ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗΣ ΓΡΑΦΗΣ διαθέτουν μια ξεχωριστή γοητεία για όλους όσοι αφουγκράζονται τη μεταλαμπάδευση αυτού του στιγμιαίου θαύματος, του μοναδικού και ανεξιχνίαστου, που ονομάζεται έμπνευση. Έχουν γραφεί αμέτρητα κείμενα για τη μούσα και την προσδοκία για ένα αποτέλεσμα ουσιώδες, εκφραστικά όμορφο και νοηματικά δελεαστικό (που κατακτάται, δεν είναι προπατορικό...). Όπως ακόμη, στο πλαίσιο της λογοτεχνικής θεωρίας, η σχετική βιβλιογραφία που αφορά τη Δημιουργική Γραφή αυξάνεται αλματωδώς διεθνώς. Στα καθ' ημάς ελληνικά δε, η Δημιουργική Γραφή περνάει στη φάση της πρώτης ωρίμανσής της ως εκπαιδευτικό μέσον - το κυριότερο όμως, φαίνεται πως οι «καρποί» που αποδίδει η συστηματοποιημένη διδασκαλία, τα επιστημονικά κριτήρια που τη διέπουν καθώς και η προσέλκυση συνειδητοποιημένων «εραστών της γραφής», ξεπερνούν τις όποιες φιλοδοξίες κι ανοίγουν νέους ορίζοντες στην προσέγγιση της λογοτεχνίας...

Το Δίκτυο Δημιουργικής Γραφής (http://www.dimiourgikigrafionline.com) λειτουργεί για περίπου μία δεκαετία με σεμιναριακούς κύκλους γύρω από τη μικρή φόρμα και στην ποίηση. Τα μαθήματα γίνονται είτε σε χώρους (σε ομαδικά τμήματα) είτε μέσω Διαδικτύου (ατομικά στο Skype), ενώ επίσης υπάρχει ενεργό πρόγραμμα σεμιναρίων σε μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου. 

Επιστημονικός σύμβουλος είναι ο συγγραφέας, διδακτορικός-συνεργάτης στο μεταπτυχιακό του ΕΑΠ και της Φλώρινας, Γιώργος Παναγιωτίδης και υπεύθυνος για το Δίκτυο ο εδώ υπογράφων, συγγραφέας και υποψήφιος διδάκτορας στη Δημιουργική Γραφή (Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας). 

*
Η εκδήλωση παρουσίασης του τόμου «Οδός Δημιουργικής Γραφής 2» (Εκδόσεις Γραφομηχανή, 2017) στην Τήνο αποτελεί μία εκ των ανάλογων παρουσιάσεων στην Αθήνα, στο Ηράκλειο Κρήτης και πολύ σύντομα στη Ρόδο, όπου και ο τόπος διαμονής μερικών από τους μαθητές που συμμετέχουν στο βιβλίο. Πρόκειται για ανθολόγηση χαρακτηριστικού δείγματος διηγημάτων τους από τη φετινή σεμιναριακή παραγωγή.

giovedì 18 gennaio 2018

Το σκίρτημα


ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ το άλλο ή αυτό, το μοναδικό σκίρτημα, οι βραδιές εκείνες που πιστεύαμε διαρκείς ανάμεσα στις αναμνήσεις μας. Τότε ήταν ανεπαίσθητο, όχι βιαστικό το βλέμμα: ζούσαμε το άπειρο.
Μας ενδιέφερε το αδιανόητο του εαυτού μας. «Η μέγιστη ειλικρίνεια απέναντι στα φώτα είναι ο λόγος για να μην κλείνουμε τα μάτια...», δικαιολογούσα την αμηχανία αντικρίζοντας το «λίγο» και το «πολύ» του κόσμου που δεν καταφέρναμε ακόμη να κατακτήσουμε.
Μας ταίριαζε το αδύνατο, η αναστροφή του δυνάμενου, αυτό που ως ηδονή -πράξη και λογισμός- δεν καταλάβαμε ότι θα κάνει τη ζωή τρόπαιο και τη μοναξιά μας συμπόρευση.

martedì 16 gennaio 2018

Ιταλικό επίγραμμα του Σολωμού



Το επίγραμμα αφιερώθηκε από τον ποιητή στην Alice Ward, κόρη του Άγγλου ύπατου αρμοστή στα Επτάνησα. Συνδέεται με την αντίστοιχη αφιέρωση στο ιταλικό πεζό σχεδίασμα Il rosignolo e lo sparviere, απευθυνόμενος στον George Ward με τον οποίο διατηρούσε φιλικές σχέσεις στο χρονικό διάστημα που εκείνος υπηρέτησε στην Κέρκυρα (1849-1855). Πρόκειται για σημείωμα πάνω σε χαρτί-απόδειξη συναλλαγής (δημοσιευμένο στα ΑΕ, 546). Είναι γραμμένο σε οκτάβα ρίμα χαρίζοντας μια αίσθηση χαριτωμένης προσμονής που ευοδώθηκε, και αφορά την υγεία της κοπέλας. Η χρονολόγησή του είναι αμφίβολη,* τοποθετημένη μεταξύ 1851 και 1853-1854.

Τούτα τα ρόδα, ευγενεστάτη μου, με γαλήνια όψη
θαύμασέ τα στα πόδια σου ριγμένα,
μα όπως για χάρη σου άνθισαν
από το πλούσιο χώμα της πατρίδας μου
έτσι χαρούμενα από μέσα μου
αναβλύζει η ελπίδα της ανάρρωσής σου,
και καθώς φθάνει μαζί με τον Απρίλη
βλέπω στην πόρτα σου ν’ αφήνει μυρωμένο ένα φιλί.

-

Queste rose, o gentil, deh! con aspetto 
seren tu mira a piedi tuoi cadute; 
ma come le produsse a tuo diletto
di mia patria la terra in sua virtute,
non altrimenti il mio gioioso petto
dà fuor la speme della tua salute,
e April vegg'io che, mentre a te la scorta,
lascia un bacio fragrante alla tua porta.


* Ο Λίνος Πολίτης υποστηρίζει την πρώτη χρονολόγηση καθότι το φύλλο πάνω στο οποίο γράφτηκε το επίγραμμα είναι η πίσω όψη ενός λογαριασμού του 1851. Ο δε Κουαρτάνος υπολόγισε τη δεύτερη χρονολόγηση με δεδομένη την ανάρρωση της κοπέλας ύστερα από μακροχρόνια θεραπεία. Βλ. Διονυσίου Σολωμού, Άπαντα, τόμος δεύτερος: Πεζά και Ιταλικά, έκδ.-σημ.: Λίνου Πολίτη, Ίκαρος, Αθήνα, 1955, σελ. 332.

venerdì 12 gennaio 2018

Το αίσθημα


ΕΙΧΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙ για ενθύμιο αυτό το αίσθημα... Για χρόνια πίστευα ότι χάθηκε, άλλωστε δεν αξίζει κάτι, κάπου θα παράπεσε ανάμεσα στα χαρτιά, στις αναμνήσεις, στις προσδοκίες μου. Ήμουν βέβαιος ότι δεν το έζησα αλλά το εμπνεύστηκα σε παραζάλη του ύπνου. Και τώρα, εδώ κρατώντας το προσεκτικά ανάμεσα στα δάχτυλα, αναλογίζομαι την αξία του. Μετουσιώνεται, ωστόσο. Γρήγορα αποκτάει μορφή - έχει πρόσωπο και εκφράσεις, η φωνή του είναι απαλή και γάργαρη, τα χείλη φαίνονται σαρκώδη και σφιχτά, το βλέμμα του με μαγνητίζει. Έχει νόημα; Περικλείει την πρώτη και καθάρια γνώση του κόσμου μου; Δεν γνωρίζω πώς λέγεται, ούτε γιατί έρχεται σ' εμένα ούτε πόσο θα διαρκέσει. Είναι ίσως μια δοκιμασία, σαν τον θάνατο, που μαθαίνει κανείς κατόπιν ότι είναι γεγονός και όχι αρετή, υποφερτή αλήθεια κατά πώς πιστεύουν οι συγγραφείς μετά τόσους αιώνες, ίσως κιόλας μια πρωτοβουλία αναγέννησης που ξεχύνεται στις διαδρομές του νου και παρεκκλίνει από τη λογική μου.