lunedì 31 agosto 2009

Σύντομο ημερολόγιο Αυγούστου Χ

Gustave Doré
Ο κεραυνός που ασήμισε την ίσαλο γραμμή είναι αφετηρία τέλους >>> Οι πρώτες σταγόνες βροχής αψηφούν την επιθυμία για παράταση: σήμερα ή αύριο, δεν θυμάμαι πια, το θερινό ηλιοστάσιο θα εξοριστεί στα υπόγεια >>> Οι ενοχές περιβάλλουν τούτο τον μικρόκοσμο: >>> τα καΐκια χάνουν την ήρεμη αυταρέσκειά τους στα βραδινά φώτα >>> η φρυκτωρία καίγεται >>> Οι ελαιώνες ξερνούν τις μαυρισμένες ρίζες τους, όπως οι μελλοθάνατοι την ελπίδα πίνοντας τις τελευταίες γουλιές κρασί >>> Γλίστρημα στην αγάπη, σε κοντινά αστέρια, στην κωμωδία των ονομάτων >>> Χωρίς ακροστιχίδα, χωρίς ρούχα >>> Τα σεντούκια περιέχουν τις άλλες ζωές >>> Οι ξύλινες δοκοί γίνονται κουπιά είτε άγκυρες >>> Κάθε τι αναπνέει πριν από το θαύμα >>> Χάραξα λοιπόν έναν σταυρό στην πέτρα >>> για να γίνει αέρας που φύσηξε >>> Γέμισα με άμμο τις ημέρες και τις νύχτες μου >>> Δεν ξέχασα τον εαυτό σου, επέστρεψα για σένα >>> Κι αυτή η παρατεταμένη συνήθεια διαρκεί σαν αυγουστιάτικη αυταπάτη...

sabato 29 agosto 2009

Σύντομο ημερολόγιο Αυγούστου IX

Gustave Doré
Ζω σημαίνει σκέφτομαι >>> Βλέπω τ' απέραντο φως ν' αναλώνεται >>> Ακούω τις σειρήνες αφύλαχτος σ' αυτό το παιχνίδι των ορίων >>> Η χαρά απέναντι στη λύπη, η κόκκινη ρωγμή στα στόματα, ο θαυμασμός για το κορμί και την απλότητά του, η μνήμη σαν σπίθα για τις επόμενες γενεές, η εντύπωση πως δεν επέστρεψα ποτέ από τα βάθη της θάλασσας >>> Αφουγκράζομαι τον ποιητή: tornan d'i nostri visi le postille debili si', che perla in bianca fronte, non vien men forte a le nostre pupille... >>> Οι δικοί μου περασμένοι άνθρωποι -άνδρες και γυναίκες, που υπήρξαν εδώ αφήνοντάς μου σημάδια στο πρόσωπο, την επιδερμίδα, τους μυώνες, τα αισθητήρια- τριγυρίζουν σαν θύμησες στα ίδια χώματα >>> Τα φώτα έχουν πια λιγοστέψει στην καστρόπολη >>> Σε κάθε βήμα η απογύμνωση ενός μύθου που συνέβη >>> και ο μυστικός ρυθμός που χορεύεται ζευγαρωτά, από σπασμένα κεραμίδια, γλυπτές γυναικείες γάμπες και πετρόμυλους >>> Στέκομαι ακίνητος >>> Τα κατάρτια γέρνουν προτού βυθιστούν >>> Ο αμπελώνας θροΐζει από μακριά, μπερδεύοντας τα χαμηλά κύματα >>> Η παρηγορία σαν ιδέα, η αψίδα για τους άπλειστους, η σύγκρουση για θύτες και θύματα >>> Η θνητή υπόσταση της λάμψης σου, με παρασύρει >>> Οι βοκαμβίλιες σχηματίζουν χειμάρρους σκορπισμένους στ' ανηφορικά καντούνια >>> Το σήμαντρο χτυπάει ασταμάτητα: ζω κραυγάζοντας >>> Σήμανε ο καιρός για να μάθει ο ένας τον άλλον...

giovedì 27 agosto 2009

Σύντομο ημερολόγιο Αυγούστου VIII

Gustave Doré
Τα πανιά παραμένουν φουσκωμένα μπαίνοντας στο λιμάνι >>> Διατηρούν ακόμη την αγέρωχη, στιλπνή τους χάρη, τον μεσοπέλαγο κομπασμό τους >>> Μερικά γλαροπούλια αψιμαχούν για κομμάτια ψωμιού που τυχαία έπεσαν μέσα από τις βάρκες >>> Η άφιξη του άγνωρου βαποριού αναστατώνει τον μώλο >>> παρόμοια με τον παροξυσμό που προκαλεί η κάθε απόπειρα λογοτεχνίας, το τραγικό αδιέξοδο του δημιουργού απέναντι στο έργο το οποίο τάσσεται να ολοκληρώσει, η ευθύνη του πνεύματος, η αγωνία για τη διατύπωση των αιώνιων ερωτημάτων >>> Πλησιάζει σ' απόσταση αναπνοής >>> μυρίζει έντονα η ξύλινη καρίνα >>> ποιος ξέρει την ανελέητη δοκιμή, το έσχατο σημείο που έφθασε >>> (Θυσιάζεται κανείς, άραγε, για το φάσμα του παρόντος του;) >>> Η αληθινή σιωπή είναι καταφύγιο >>> Το άγνωστο αγγίζει την ηδύτητα >>> Γίνεται μυστικός προορισμός >>> αποκάλυψη >>> Σε λίγο ακολουθούν οι αποκρίσεις και οι ανθρώπινες αδυναμίες >>> Αυτό το πρωινό διαγράφεται, έστω κι αν νοερά, η αντίστροφη κίνηση προς τη λύση των συνειρμών μου >>> επιμένοντας ότι ο χωρισμός από το σώμα μετουσιώνεται σε λόγο, σοφία, ζωτικότητα >>> ό,τι αντιλαμβάνονται οι ποιητές μόνον, αποκαλώντας "ψυχή της ποίησης" την πνευματική ώθηση... >>> Οσα υπονοεί ο Dante, και μετέρχεται ιδανικά στο τρίτο κεφάλαιο του Paradiso...

mercoledì 26 agosto 2009

Σύντομο ημερολόγιο Αυγούστου VII

Gustave Doré
Ρότα με κατευόδιο στον ορίζοντα >>> επάνω σε σύννεφα και με καλπασμούς λευκών θαλασσινών αλόγων >>> Ο φόβος του γνώριμου και η συγκίνηση του αγνώστου >>> Ετούτη η διπλή φωνή στον άνεμο ζαλίζει το πλήρωμα >>> Λίγο παραέξω, μόλις μερικά μέτρα πιο βαθιά, ο παφλασμός του φωσφορικού, δηλώνοντας ατέρμονα τη μοναδική τροφή του πνεύματος: τη συνείδηση και την πράξη >>> Δεν είναι το παράλογο αλλά η αναζήτηση >>> λέν' οι φιλόσοφοι ποιητές >>> Un sogno pieno d'intensa vita mi offerse, nel suo etere misterioso, una Figura la quale, benché velata, si manifestava divina in tutto... >>> και όλοι εκείνοι οι γνώριμοι που συνεχίζουν να γράφουν αλλ' αυτενεργώς δεν θα γράψουν ποτέ >>> Ακινησία, αφούγκρασμα: οι ρυτίδες γύρω από τα μάτια της μικρής πολιτείας, ένα μαρμάρινο τάμα στις χούφτες μου, η έξαψη των πουλιών, η μάταιη επιθυμία για κυριαρχία, ο αδόκητος ναρκισσισμός >>> Το κάμα αυτής της ώρας είναι απερίγραπτο, σαν παραλήρημα ερωτευμένων νέων >>> Τα παράθυρα ανοίγουν διάπλατα, οι χαιρετισμοί και οι καλημέρες εναλλάσσονται υποτονικά στα στόματα, οι σταγόνες δροσίζουν στιγμιαία την άμμο >>> Διστάζω να ερωτήσω για την αθωότητα >>> Υποχωρώ στο σκίασμα ενός στενόμακρου μεταλλικού μπαλκονιού >>> Γονατίζω >>> Ο φετινός Εκατομβαιώνας, πρωταγωνιστής και κομπάρσος, έχει παραλύσει κάθε άλλον στοχασμό...

domenica 23 agosto 2009

Σύντομο ημερολόγιο Αυγούστου VI

Gustave Doré
Τον άκουσα προσεκτικά: οι φλόγινες αιχμές ξεπερνούν τις αποστάσεις του ματιού >>> Είναι το παραλήρημα της αυγουστιάτικης άπνοιας, σχεδόν, όπως η σιωπηλή τρέλα της ημέρας στην άλλη πλευρά της οροσειράς >>> H αύρα από το Ιόνιο νοτίζει τα προσωπεία: ανίκανα να ξεγελάσουν την ανάγκη, να την αποκρύψουν >>> Τα λαδοφάναρα ωστόσο άναψαν >>> κρεμασμένα στον πέτρινο τοίχο, σαν αρωγοί στην αργόσυρτη ανάγνωση του παρόντος >>> Ποιος ήμουν και πώς θα οδεύσω στο αύριο; >>> Οι πατημασιές του απογεύματος παραμένουν αχνές στην ανώμαλη απόληξη του ακρωτηρίου >>> εδώ κουρνιάζουν πουλιά του νόστου, με ορθάνοιχτα μάτια και φτερούγες, τσιρίζοντας εκκωφαντικά για τους αιώνες >>> εδώ η επερχόμενη, φθινοπωρινή βροχή δεν θα βρέξει τις πέτρες για ν' αλλάξουν χρωματισμούς >>> εδώ κρύβονται μόνον θρύλοι και σκυλεύματα >>> Το νεφέλωμα του Μαγγελάνου έχει πια αλλάξει: ακολουθεί μια διαφορετική πορεία ενορχηστρώνοντας το τίποτε και τη σιγή >>> Σκύβω χαμηλά με το μπράτσο γυμνό στις πηγές της ευτυχίας >>> Το άναρχο ρίγος με παρασύρει >>> Θυμάμαι τους σηματωρούς και τις λεπίδες >>> τη συνήθεια της ύλης και τις εμμονές >>> Παύση στιγμιαία, ψευδαισθήσεις, στα όρια του αισθητού κόσμου >>> Οι επινοημένες διαφυγές δεν θ' αρκέσουν ποτέ >>> Επιζητώ την ευδαιμονία...

venerdì 21 agosto 2009

Σύντομο ημερολόγιο Αυγούστου V

Gustave Doré
Ενας παλιός κάτοικος μιλούσε για τα κυπαρίσσια, την ηρεμία τους στο άστατο τοπίο, τον μύθο που τα συνδέει με σκαιές μορφές και νότες σταλμένες από κάποιον ουρανό >>> Θέλω να τον πιστέψω, να ξαναζήσω αυτή την πίστη >>> Ο άνθρωπος γεννήθηκε για να λέει ιστορίες, να δικαιολογήσει την ύπαρξή του >>> στα μάτια της μαυριδερής Παναγίας με το βρέφος >>> στο ψέλλισμα της ρασοφόρου που κεντούσε τ' απόγευμα ανάμεσα στις γαζίες και τις ξέπλεκες βοκαμβίλιες του περίβολου >>> στις υποσχέσεις που εξατμίστηκαν για να γίνουν ακάθαρτο αλάτι σε κομμένα ξερά καλάμια >>> στις πράξεις θεάτρου χωρίς άλλο σκηνικό πέρα από μερικά υφάσματα, τον από μηχανής θεό και την αγωνία ενός σύντομου εμείς >>> Σε κάθε δρασκελισμό ή χαραγμένη νερογραμμή έξω από το πόρτο >>> ο ιδρώτας ποταμός, το έρμαιο κορμί, οι ευχές και οι κατάρες άκυρες >>> σαν ποίημα >>> τόσο μακριά >>> ταξιδεύοντας στον ορίζοντα >>> σπαράγματα από Δύσεις και Ανατολές >>> Αναρωτιέμαι γι’ αυτό το ελάχιστο σημαντικό >>> τους δημιουργούς της κάθε ημέρας >>> Ανάμεσα στα χρώματα η πρόσκαιρη ευδία >>> η αυταπάτη των αντανακλάσεων >>> η ελαία τε και η άμπελος εισί >>> Οι φλέβες καθώς σφίγγουν >>> Το τραγούδι που ξεχάστηκε, οι αλλόμορφες γυναίκες, η πλησμονή >>> Πρέπει να ζήσω αυτή τη μοίρα για να κρίνω >>> Το παιχνίδι με τις ανάσες, τις παροξύτονες >>> τις σημειώσεις από τη διαδρομή στην ενδοχώρα >>> Υστερα ο φωτερός λόγος, το χαμόγελο, η δοκιμή της γεύσης...

venerdì 14 agosto 2009

Σύντομο ημερολόγιο Αυγούστου IV

Gustave Doré
Οι παλάμες ζαρώνουν >>> Η αργή κίνηση του κορμιού είναι αφορμή αναστοχασμού >>> η ισορροπία στο νερό, η φενάκη της γαλαζωπής πραγματικότητας, ο αντικατοπτρισμός άγνωστων πλασμάτων ή ένας απλός ονειρικός σχηματισμός, το αλάτι που διαβρώνει τα φαινόμενα, η σωτηρία της αφής >>> Τα πρόσωπα δεν αναγνωρίζονται παρά μόνον από ιριδισμούς της συγκίνησης, τις στιγμιαίες εκλάμψεις τους... >>> Ελεημονώ τη χάρη σου, σε πιστεύω, δώσε μου έν' αντάλλαγμα χωρίς ανταλλάγματα >>> Τα στήθη μαυρίζουν, ιδρώνουν, συρρικνούνται >>> Οι σταλμένες λέξεις με παραλήπτη τη μία γυναίκα, την άξαφνη, την απροσδόκητη, την καθοριστική, είναι επαναφορά στην αλήθεια του έρωτα >>> ποτέ δεν εξαργυρώνονται, δεν ακυρώνονται >>> Η αναμονή, η αναμονή >>> Ομοια με τη βουτιά που φέρνει εξαντλημένη την ύπαρξη στην αμμουδιά της Σαπιέντζας >>> Οι άγγελοι ψαλμωδούν με ύμνους προς τον ουράνιο θόλο >>> Η αισιοδοξία κρεμασμένη στην πλώρη, νυχτερινή, σαν εσένα >>> Οι εκδιωγμένοι το γνωρίζουν, οι αδαείς δέονται, οι τολμηροί λογίζονται τις συντεταγμένες >>> Ενώ, χθες, την ίδια ώρα, το γκρίζο σύννεφο ξέπλυνε τους βενετσιάνικους κάβους φθάνοντας βιαστικά από το Τσιρίγο >>> ο σημερινός Σορόκος ήταν απαραίτητος >>> όπως οι σκοτωμένοι στο μπούρτζι, τα σαββατιανά τραγούδια, ή ακόμη τα βογγητά κάτω από τις τρύπιες στέγες αυτής της καστροπολιτείας...

mercoledì 12 agosto 2009

Σύντομο ημερολόγιο Αυγούστου ΙΙΙ

Gustave Doré
Η βόλτα είναι καθιερωμένη >>> ανάμεσα σε πολεμίστρες, βήματα και λαρυγγισμούς των προγόνων >>> Ο μύθος συγκρατεί ακόμη στα λόγια αυτών που απέμειναν την παράδοξη βουτιά της ρηγοπούλας που αυτοκτονεί έφιππη στη νότια πλευρά >>> στ' όνομα ενός ιδανικού >>> προτού οι γαλέρες με τα πορφυρά πανιά και τους κιτρινωπούς σταυρούς εμφανιστούν λυτρωτικά πίσω από τους βράχους >>> Ανάλογη η διαδρομή στον χωρόχρονο, στα λεπτά δάχτυλα της Ιστορίας και της ατομικής εμπειρίας >>> Με συγκρατημένη κίνηση του κορμιού, με βουτιές σε σκιασμένα ύδατα, με κραυγή και φόβο από τον κεραυνό που μόλις έπεσε αναστατώνοντας τους θαλασσινούς >>> Η ζωή αξίζει τη σοβαρή αντιμετώπιση ενός ιδαλγού; >>> Καρδιοχτύπια και στίχοι, ανέτοιμοι επιβάτες, δοσμένες υποσχέσεις, σχήματα, πολλά σχήματα από τριμμένο κάρβουνο >>> Οπως το νόημα της στιγμής, της πρώτης ανάσας ενός νέου θεού, της ελεύθερης πτώσης του εγώ, των δακρύων του Αγίου Λαυρεντίου στον αποψινό ουρανό...

lunedì 10 agosto 2009

Σύντομο ημερολόγιο Αυγούστου ΙΙ

Gustave Doré
Η αντιστροφή του σεληνιακού κύκλου ξεκίνησε >>> Ολα θα σβήσουν στον νυχτερινό ορίζοντα για να φουντώσουν για μία ακόμη φορά στο τέλος τούτου του ατάραχου, σιωπηλού μήνα >>> Το τόξο στον ουράνιο θόλο, ο απόκρυφος καθρέφτης του ποιητικού εγώ, αλλάζει συνεχώς τα σχήματα, αναδεύει τις επιθυμίες, ταράζει την πίστη, όλα τα "ωσαννά" ή τις διαβολές, κάθε βεβαιότητα >>> Η συστάδα των μικρών νησιών, καθώς γυρίζω το βλέμμα προς τα δεξιά, αναχωρεί κάθε στιγμή προς την Εσπερία. Είναι σκοτεινά, με μόνο αναγνωρίσιμο σημείο τις μελίστρες που ξεπροβάλλουν ανάμεσα στην άγρια βλάστηση >>> Αναρωτιέμαι: το τραγούδισμα δεν φθάνει από τα χείλη στεριανής γυναίκας >>> Η φαντασία και η προσδοκία ανατρέπουν την πραγματικότητα >>> Ο ήχος, διακεκομμένος, συριστικός >>> Προσπαθώ να συγκρατήσω την Αγία Μαριαννή στον τόπο της, να την πείσω για τα τρυφερά χέρια που την αγγίζουν >>> Ο φάρος άναψε ύστερα από τα τόσα χρόνια απομόνωσης >>> Το διακοπτόμενο φωτεινό σήμα του στο Λυβικό είναι ελπίδα >>> Η πορεία έχει πια χαραχθεί >>> Πόσοι Οδυσσείς το αντιλήφθηκαν στα βήματά τους, στο σχισμένο δέρμα του πελάγου, στο πετάρισμα του ματιού έξω από το πόρτο; >>> Ετσι κι ένας Δομήνικος, έτσι και οι ξεχασμένοι πολεμιστές στο κούρσος μιας αλλοτινής Μεσογείου >>> Το concerto stravagante δίνει το έναυσμα για τον θάνατο του καλοκαιριού >>> Ο χαρτογράφος ξαναγεννιέται >>> Η νέα ημέρα έχει πια χαράξει >>> Δυο δελφίνια πέρασαν από τη μύτη του παλιού φρουρίου, ο ήλιος κοκκίνισε τα όνειρά μου, με τη σκέψη ν' αποφεύγει τη σκόνη και την κατάρα της υγρασίας >>> Εδώ, εδώ - στον μικρό νότο των ακατάστατων σελίδων, των πρώιμων αναμνήσεων, των περίκλειστων βιωμάτων...

giovedì 6 agosto 2009

Σύντομο ημερολόγιο Αυγούστου

Gustave Doré
Χθεσινή η σκέψη: η αναμονή της αυγουστιάτικης σελήνης είναι ευλογία >>> Απόψε, οι νότες ενός Biber ή ενός Haydn, στην αφώτιστη πλευρά του τείχους, θα δυναμώσουν τη φεγγαράδα >>> Ο μαΐστρος συνεχίζει να φυσάει >>> Η προσδοκία του ενός προσώπου, της μίας επιθυμίας για το ένα πρόσωπο (για την ακρίβεια) θα φέρει τη νέα άνοιξη -λόγος και πράξη των ποιητών, ετούτο- και το φούντωμα της ζωής στα στενά καντούνια >>> Κι αν οι στίχοι έχουν γραφεί, εάν έχουν αποτυπώσει τις φωνές, τις φωνές, τις φωνές στη λευκή σελίδα, τώρα αρχίζει η επόμενη περιπέτεια: η θεατρική πράξη ανάμεσα στο όνειρο και την ακραιφνή πραγματικότητα >>> Δεν έχει σημασία εάν εκτίθεται ο δημιουργός... >>> Η αλήθεια πρέπει να αφορά τον αποδέκτη, εκείνον να εκθέτει, να απογυμνώνεται, να αποδομείται και να επανέρχεται, να λυτρώνεται οδηγούμενος στο δικό του Purgatorio >>> Δεν έχει σημασία τίποτε άλλο... >>> Τα βήματα δυναμώνουν στο πλατύσκαλο που οδηγεί στην πύλη του κάστρου >>> Ενας αθάνατος στέκεται κυρτός στο ακρόβραχο, με το τεράστιο άνθος του να παλεύει με τους ανέμους και τον ορίζοντα >>> Η πιο αισιόδοξη πτυχή ξεχωρίζει >>> Δεν χωρούν άλλες άσπρες πέτρες στις τσέπες μου... >>> Οι καλόγριες χαμογελούν κι ανταποδίδουν τον χαιρετισμό με υψωμένα χέρια >>> Τα ασημένια τάματα θροΐζουν σαν παιδικά "ευχαριστώ" >>> Στα ξυπόλητα πόδια, σαν μικρός, ανεπαίσθητος πόνος, αναβιώνει η ξεχασμένη ιστορία: τα θραύσματα από κεραμίδια στη βενετσιάνικη ξελότζα γεμίζουν αίματα >>> Ο χρόνος δεν υπάρχει, ούτε η πληγή >>> Οι χειρονομίες, η τρυφερή πρόθεση, το συνυπάρχειν, η αμοιβαία ελπίδα ξεπερνούν τους λεπτοδείκτες >>> Προσευχητάριον >>> Η αλμύρα, παραπέρα, είναι έρωτας >>> Οπως το φως της σελήνης, το κλάμα ενός νεογέννητου, η ευσπλαχνία...