venerdì 29 settembre 2006

Tarik Ali - ελληνική έκδοση του "New Left Review"

Του ΒΑΣΙΛΗ ΡΟΥΒΑΛΗ
Η συζήτηση με τον Τάρικ Αλί είναι πάντοτε ενδιαφέρουσα και πολύσημη. Πρόκειται για διανοούμενο του προοδευτικού χώρου με απόψεις που βρίσκουν διεθνή απήχηση χάρη τόσο στην αρθρογραφία όσο και στις δημόσιες τοποθετήσεις του για ζητήματα που άπτονται της πολιτικής, των κοινωνικών κινημάτων, των οικονομικών συστημάτων, της διακίνησης των ιδεών, της πολιτιστικής δημιουργίας.
Στην Αθήνα βρέθηκε με την αφορμή της παρουσίασης του μυθιστορήματός του «Ενας σουλτάνος στο Παλέρμο» (μτφρ.: Παλμύρα Ισμυρίδου, εκδόσεις «Αγρα»). Παράλληλα, συμμετείχε στην εκδήλωση που διοργάνωσε η «Αγρα» για τη λονδρέζικη επιθεώρηση «New Left Review», που θα κυκλοφορεί ετησίως σε ελληνική έκδοση με επιλογή από την αρθρογραφία πρόσφατων τευχών της.
Ο Πακιστανός συγγραφέας και πολιτικός σχολιαστής δηλώνει, ως μέλος της συντακτικής ομάδας, ευχαριστημένος από την πορεία του NLR, καθώς εκδίδεται από το 1960 με τη συμμετοχή αρθρογράφων όπως ο Εντουαρντ Σάιντ, ο Γιούργκεν Χάμπερμας ή ο Μπέρτραντ Ράσελ. Στην παρούσα φάση η επιθεώρηση διαθέτει νέους και δυναμικούς αρθρογράφους, βεβαίως προερχόμενους από τη δημοκρατική Αριστερά, που παρακολουθούν και αναλύουν τα νέα κινήματα παγκοσμίως, τις προοπτικές των αντιιμπεριαλιστικών δυνάμεων, τη διάθεση για ιδεολογική ανανέωση.
-Για ποια Αριστερά μιλάμε σήμερα;...
«Να μια δύσκολη ερώτηση! Ας μιλήσουμε λοιπόν για την Αριστερά της Αριστεράς. Την τελευταία πενταετία βλέπουμε δημόσιες διαμαρτυρίες σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες εναντίον των πολέμων, που όμως δεν έχουν αποτέλεσμα. Το καλό είναι ότι το αντιπολεμικό κίνημα βρίσκει ανταπόκριση στη νεότερη γενιά. Γι' αυτό και όλοι οι προοδευτικοί αρθρογράφοι εισπράττουν τον αντίκτυπο από μια γενιά που, αν μη τι άλλο, στέκεται κυνικά απέναντι στα πράγματα. Κατά τη γνώμη μου, η πιο ισχυρή αριστερή αντίληψη υποθάλπεται στη Λατινική Αμερική. Η παραδοσιακή σοσιαλδημοκρατία, με μαρξιστικές βάσεις, δεν υπάρχει πια. Μετά το '90 κατέρρευσε όπως και ο κομμουνισμός, αφήνοντας χώρο για το δίπολο "κεντροδεξιάς" και "κεντροαριστεράς", που ωστόσο δεν διαφέρουν, αφού πρεσβεύουν τον καπιταλισμό και τον νεοφιλελευθερισμό».
- Δεδομένης της επιτακτικής ανάγκης για εξεύρεση πολιτικών λύσεων στο διεθνές περιβάλλον, σε ποια πολιτική της ουτοπίας μπορούμε να αναφερθούμε;
«Ο εκφοβισμός που ασκεί ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός στις κοινωνίες δημιουργεί συγκρούσεις. Το είδαμε στην Ορλεάνη των ΗΠΑ, κάτι που δεν το φανταζόταν κανείς, το βλέπουμε στις παραγκουπόλεις του Τρίτου Κόσμου. Ολοι αυτοί οι άνθρωποι νιώθουν αποκλεισμένοι από την οικονομία, την πολιτική, την κουλτούρα. Η καινούργια αυτή τάση καταστρέφει ουσιαστικά τη δημοκρατία όπως τη γνωρίζαμε πριν από τριάντα χρόνια. Φτάνουμε λοιπόν στο σημείο να χρησιμοποιούμε τον εκφυλιστικό όρο "δημοκρατισμός" για να εκφράσουμε αυτή την κατάσταση που δεν είναι ακριβώς δημοκρατική. Ισως φαίνεται αστείο, όμως η καλύτερη δημοκρατία υφίσταται στην Κίνα, η οποία βεβαίως δεν χρειάζεται τη δημοκρατία. Υπάρχει κόσμος στις ΗΠΑ που τινί τρόπω θαυμάζει το κινεζικό μοντέλο...».
- Η ουτοπία είναι, έστω, μια δυνατότητα ανακούφισης...
«Ζούμε σε εποχή μη ουτοπική. Αυτό που λανσάρεται ως ουτοπικό, κυρίως στα ΜΜΕ, δεν προσφέρει δημιουργική ενέργεια σε κανέναν. Κοιτάξτε τα τηλεοπτικά κανάλια, τις εφημερίδες, τα πολιτιστικά προϊόντα που μοιάζουν με ανακυκλούμενα σκουπίδια. Αυτό δεν ισχύει καθολικά, αλλά όμως σε πολύ μεγάλο βαθμό. Ας φέρω το παράδειγμα της εφημερίδας "Λε Μοντ". Υπήρξε μοντέλο για τη σοβαρή, μαχόμενη, ανατρεπτική δημοσιογραφία κατά τη δεκαετία του '60. Σήμερα, προπαγανδίζει την αμερικανική κυριαρχία, επικαλυμμένη βεβαίως από προοδευτικές μάσκες. Ουτοπία υπάρχει ωστόσο, χρήσιμη για τους λαούς. Ισως όχι στη Δύση, μα αλλού στον κόσμο».
- Αλλο τόσο μου φαίνεται αληθοφανής η εκδοχή του Πέρι Αντερσον περί της ανάδυσης ουτοπιών που ίσως στο μέλλον υποστηρίξουν μια «επαναστατική καταιγίδα»...
«Γιατί όχι; Θεωρώ πιθανή μια έκρηξη μετά τη νηνεμία που ζούμε. Αυτό έχει συμβεί πολλές φορές στην Ιστορία των νεότερων χρόνων. Ελπίζω να συμβεί στη συνέχεια και να προσφέρει ωφέλιμες εξελίξεις».
- Εάν στέλνατε μια επιστολή προς μια προσωποποιημένη Αριστερά, τι ακριβώς θα της γράφατε;
«Κατ' αρχάς, θα απευθυνόμουν στην ευρωπαϊκή Αριστερά. Θα έγραφα το εξής γράμμα: "Αγαπητή μου, ζούμε σ' έναν κόσμο που κυβερνάει μόνο μια αυτοκρατορία. Η Ευρώπη ζει στη σκιά της και ως πολιτική, κοινωνική, πολιτιστική ενότητα έχει χάσει την ικμάδα της. Ωστόσο, η Ευρώπη διευθύνεται από ανθρώπους που μόλις πρόσφατα έμαθαν την πολιτική, που πήραν από εμάς και εξίσου αφαίρεσαν από εμάς κομμάτια της πολιτικής ιδεολογίας μας. Θα οφείλατε λοιπόν να παραδειγματιστείτε από μερικά σημαντικά δεδομένα του παρελθόντος. Ειδάλλως, εάν δεν κατανοείτε τις αξίες της Ιστορίας, θα αποτύχετε εντελώς. Ξεχάστε, αγαπητή μου, τον Μεσσιανισμό στη συμπεριφορά σας έως τώρα. Αφήστε στην άκρη τον Στάλιν, τον Τρότσκι, τον Μάο και όποιους άλλους, αφού πρόκειται για αντανάκλαση ενός παλαιότερου κόσμου διαψευσμένου. Αναπλάστε τη σκέψη και την έκφρασή σας, κάντε την πιο περιεκτική. Αν μάθετε το μάθημά σας, κάτι θα κερδίσετε στο μέλλον"...».
- Να κλείσουμε την κουβέντα αισιοδοξώντας για την «επόμενη ημέρα»;
«Αν προσέξουμε καλύτερα την παρούσα πραγματικότητα, μπορούμε να διακρίνουμε τις εξελίξεις στα επόμενα 20 χρόνια. Ομως, ας δούμε τις εναλλακτικές λύσεις για το αύριο. Η Κίνα εξελίσσεται στην πιο δυναμική καπιταλιστική χώρα του πλανήτη. Η Ενωμένη Ευρώπη αδυνατεί να παρακολουθήσει τις εξελίξεις και να ισχυροποιηθεί, δυστυχώς, αφού οι ΗΠΑ έχουν καταφέρει να παρεισφρήσουν με δούρειο μουλάρι, όχι ίππο, που λέγεται Βρετανία. Είναι η πιο αδύναμη Ευρώπη μεταπολεμικά. Από την άλλη, η Ιαπωνία μπορεί κάποια στιγμή να δημιουργήσει ένα μπλοκ με Κορέα, Ταϊβάν και Κίνα απέναντι στις ΗΠΑ. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ένας πολιτικοοικονομικός συνασπισμός στην Απω Ανατολή βλάπτει τις αμερικανικές επιδιώξεις. Είναι η μόνη εκδοχή που φοβούνται και προς τα εκεί κινούνται. Επιπροσθέτως, εάν υπήρχε πολιτική βούληση σε χώρες όπως η Κίνα και η Ινδία, εύκολα και άμεσα θα γινόταν ένας αντιπερισπασμός στις ΗΠΑ. Η μόνη ορατή ελπίδα, προς το παρόν, προέρχεται από χώρες όπως η Βενεζουέλα, η Βολιβία, η Κούβα. Οι Αμερικάνοι τα ξέρουν αυτά, δεν είναι ανόητοι. Εστω κι αν κάποτε συμπεριφέρονται ανόητα».
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 29/09/2006

Veduta allontana VII

Πρώιμη φθινοπωρινή διαδρομή...

mercoledì 27 settembre 2006

Διεθνής Εκθεση Βιβλίου Φρανκφούρτης - πώς;

Πέντε χρόνια μετά την επίσημη -και πολλά υποσχόμενη- παρουσίαση της ελληνικής εκδοτικής αγοράς στη διεθνή έκθεση της Φρανκφούρτης, λίγα πράγματα μένουν να ειπωθούν, γιατί ελάχιστα αξιοποιήθηκαν. Με αυτό το δεδομένο, εν προκειμένω, η Πανελλήνια Ομοσπονδία Εκδοτών Βιβλιοπωλών παρουσίασε τη φετινή συμμετοχή της Ελλάδας στη μεγαλύτερη αγορά εκδοτικών δικαιωμάτων του κόσμου (αυτή τη φορά, τιμώμενη χώρα είναι η Ινδία).
Το ελληνικό βιβλίο θα διεκδικήσει μία θέση ανάμεσα στις άλλες χώρες με την επιδίωξη να προβάλει το καλύτερο πρόσωπό της. Εύλογα όμως, εκτός της ΠΟΕΒ και του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου, το ΥΠΠΟ είναι απαραίτητο να συμπράξει στην προσπάθεια, έστω και την ύστατη ώρα, καθώς εξακολουθεί να καθυστερεί την οφειλόμενη -κι απαραίτητη- χρηματοδότηση για όλες αυτές τις δράσεις, φέρνοντας σε αδιέξοδο όλους τους συναρμόδιους φορείς που θα «ανεβούν» στη γερμανική πόλη.
Ωστόσο, πέραν αυτών, και βεβαίως με τις ευλογίες του «απόντος» υπουργού Γιώργου Βουλγαράκη, από τις 4 έως τις 8 Οκτωβρίου το εθνικό περίπτερο θα βρεθεί εν μέσω περίπου επτάμισι χιλιάδων εκθετών από 101 χώρες και με υπολογιζόμενο αριθμό επισκεπτών που αγγίζει τους τριακόσιους χιλιάδες. Η ευκαιρία εμφανίζεται για μία ακόμη φορά για την προβολή και, ει δυνατόν, για την καλύτερη προώθηση της βιβλιοπαραγωγής των τελευταίων δύο χρόνων.
Οπως επισήμανε ο πρόεδρος της ΠΟΕΒ Γιώργος Δαρδανός, η ανταπόκριση των εκδοτών στο κάλεσμα της ομοσπονδίας για συμμετοχή υπήρξε θερμή. Με ειδικά διαμορφωμένα εκθετήρια μέσα στο εθνικό περίπτερο θα παρευρίσκονται οι Γ.&Κ. Δαρδανός, Παπαδόπουλος, Πατάκης, Αντ. Σάκκουλας, Ψυχογιός, ενώ με μεμονωμένα περίπτερα και οι εξής ελληνικοί εκδοτικοί οίκοι: Αγρα, Αλεξιάδου, Αποστολική Διακονία, Ελληνικά Γράμματα, Εστία, ΙΩΝ, Καστανιώτης, Κέδρος, Λιβάνης, Μέλισσα, Μεταίχμιο, Πατάκης, Σταφυλίδης και Road Editions.
Επίσης, το ενδιαφέρον για τους Ελληνες εκδότες θα προσελκύσει η συνέλευση της Διεθνούς Ενωσης Εκδοτών, της Ομοσπονδίας Ευρωπαίων Εκδοτών και της Ομοσπονδίας Ευρωπαίων Βιβλιοπωλών. Σε ξεχωριστή συνάντηση της τελευταίας θα εκπροσωπήσει την Ελλάδα η Μαρία Παρίκου (εκ των εκδόσεων «Ιών»), ενώ αξίζει να σημειωθεί ότι στο Δ.Σ. συμμετέχει ο βιβλιοπώλης Ιάκωβος Κόκκαλης. Από την άλλη πλευρά, στη συνάντηση της ΔΕΔ, ο Μ. Παντελέσκος από τις εκδόσεις «Libro», θα καταθέσει πρόταση για τη δημιουργία διαβαλκανικής επιτροπής για το βιβλίο.
Οσο δε για το ΕΚΕΒΙ, ο εθνικός φορέας θα επιδιώξει να προωθήσει συναντήσεις επί της ουσίας, ήτοι να προβάλει τη Διεθνή Εκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης (17-20 Μαΐου 2007) και τα πλεονεκτήματα που παρουσιάζει για τους επαγγελματίες του χώρου, τη χρησιμότητα του ηλεκτρονικού περιοδικού «Ithaca» και της «Βιβλιονέτ». Παράλληλα θα διατίθεται στο κοινό η έκδοση του CD-ROM. Εξάλλου, το ΕΚΕΒΙ θα συμμετάσχει στη συνάντηση για τις προοπτικές που προσφέρει το «Ευρωπαϊκό Περίπτερο», στο οποίο έχει συμβάλει στην επιτυχή «αποστολή» του ανά τον κόσμο (μαζί με αντίστοιχους φορείς από Γαλλία, Γερμανία, Πολωνία).
ΒΑΣ.ΡΟΥ.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 27/09/2006

martedì 26 settembre 2006

Στη Φρανκφούρτη, χωρίς βιβλία...

Διαμαρτύρονται οι άνθρωποι του βιβλίου, με προεξάρχουσα την Πανελλήνια Ομοσπονδία Εκδοτών Βιβλιοπωλών, για την κυβερνητική ολιγωρία στη χρηματοδότηση για πάγιες οικονομικές υποχρεώσεις που απορρέουν από την επίσημη συμμετοχή της χώρας σε διεθνείς εκθέσεις. Είναι αναγκαίες ακόμη η μέριμνα για την πολιτική βιβλίου (που παραμένει ζητούμενο ανεξαρτήτως κομματικών επιχρωματισμών), η ευαισθητοποίηση των πολιτικών παραγόντων για τα προβλήματα που χρονίζουν, η αναγκαία αναδιάρθρωση του κλάδου, η επαναθεώρηση της φυσιογνωμίας του ελληνικού πνευματικού κόσμου.
Από παλαιότερη συμμετοχή της Ελλάδας στην Εκθεση Βιβλίου της ΦρανκφούρτηςΟι επερχόμενες διεθνείς εκθέσεις της Φρανκφούρτης και της Μόσχας, για παράδειγμα, απαιτούν την ελληνική παρουσία, την άρτια εκπροσώπηση από τα θεσμικά όργανα, την πρόοδο των επαφών με ξένους εκδότες, λογοτέχνες κι άλλους επαγγελματίες από τον χώρο του βιβλίου. Ο Γιώργος Δαρδανός, πρόεδρος της ΠΟΕΒ, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, καθώς υπάρχει ο κίνδυνος ακύρωσης όλων των προγραμματισμένων συνεργασιών, συναντήσεων, συνδιοργανώσεων σε διεθνές επίπεδο, εξαιτίας της ασυνέπειας του υπουργείου Πολιτισμού.
Απευθύνεται προς τον υπουργό Γιώργο Βουλγαράκη, υποστηρίζοντας ότι «συμπεριφέρεται απαξιωτικά προς τους ανθρώπους του βιβλίου - από το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου, τους συγγραφείς και τους εκδότες έως τους μεταφραστές, τους βιβλιοπώλες και τους βιβλιοθηκονόμους». Αναφέρεται, συγκεκριμένα, στο γεγονός ότι «ούτε μία φορά δεν μας δέχθηκε σε συνάντηση, παρά τις δεκάδες οχλήσεις μας και την επιμονή μας, δεν δείχνει να ενδιαφέρεται πραγματικά για τίποτε ουσιαστικό, εκτός από θέματα αυτοπροβολής μέσω των λόγων που βγάζει σε βραβεύσεις και άλλες συναθροίσεις, δεν πρέπει να έχει περάσει καν την πόρτα κάποιου βιβλιοπωλείου όλον αυτόν τον καιρό, έστω και για το θεαθήναι...».
Επί της ουσίας, το ΥΠΠΟ δεν έχει καταθέσει το απαραίτητο κονδύλι, το υπεσχημένο προς την ΠΟΕΒ, για την προετοιμασία της ελληνικής συμμετοχής στις προσεχείς εκθέσεις βιβλίου (είναι ακόμη το Βελιγράδι, τα Τίρανα, η Σόφια και το Λονδίνο). Ποιος θα αναλάβει το κόστος, το οικονομικό αλλά και το πολιτικό, από την απουσία της χώρας σε αυτές τις σοβαρές και εποικοδομητικές διοργανώσεις;
Ο πρόεδρος της ΠΟΕΒ δευτερολογεί, μιλώντας ευθέως «για τη στάση της Πολιτείας, που με αυτόν τον τρόπο δυναμιτίζει όσες προσπάθειες έχουμε κάνει για να βγει το ελληνικό βιβλίο από το τέλμα όπου είχε βρεθεί μέχρι πρότινος, και να ανοίξει τα πανιά του για την Ευρώπη και τον κόσμο». Καταφέρεται μάλιστα εναντίον των υπηρεσιών του υπουργείου, αφού «βρισκόμαστε σήμερα να μην έχουμε καν καταβάλει τα χρήματα από περασμένες διεθνείς διοργανώσεις. Τα κονδύλια δεν καθυστερούν απλώς, έχουν χάσει τον δρόμο τους. Αντιμετωπίζουμε το θλιβερό ενδεχόμενο να έχουμε μεν εθνικό περίπτερο στην έκθεση της Φρανκφούρτης, αλλά να παραμείνει άδειο από βιβλία και χωρίς τη συμμετοχή μας...».
Ενα άλλο θέμα, που άπτεται της αρμοδιότητας τόσο του ΥΠΠΟ όσο και του υπουργείου Παιδείας, είναι η υλοποίηση της ιδέας για το «Ετος βιβλίου». Καμία απόφαση ή σχεδιασμός υλοποίησης δεν έχει κατατεθεί, καμία επίσημη επικοινωνία μεταξύ των δύο υπουργείων δεν έχει υπάρξει έως τώρα. Σημειωτέον ότι η σκέψη ήταν (με σύμφωνη γνώμη κι ευχολόγια της υπουργού Μαριέττας Γιαννάκου, προ μηνών, στη Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης) να πραγματοποιηθεί όντως το «Ετος βιβλίου» την επόμενη χρονιά.Ποιος, λοιπόν, μπορεί ν' απαντήσει και κυρίως να επέμβει σ' όλη αυτή τη διαμορφωμένη κατάσταση;...
ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΟΥΒΑΛΗΣ
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 26/09/2006

domenica 24 settembre 2006

Η "άσπρη λέξη" στο Διαδίκτυο

Τη γοητευτική περιπέτεια των λέξεων, την αναζήτηση της ρίζας τους και την αισθητική αξία τους προβάλλουν μέσα από την ιστοσελίδα τους οι τέσσερις λάτρεις της ετυμολογίας που υπογράφουν την «Ασπρη λέξη». Πρόκειται για τη διαδικτυακή τοποθεσία www.asprilexi.com, η οποία προσφέρει στους χρήστες της έναν φιλικό τρόπο προσέγγισης της ελληνικής γλώσσας, διεισδύοντας στον κόσμο του λόγου και της έκφρασης. Μία από τις εκδόσεις της «Ασπρης λέξης»Η ιδέα ξεκίνησε πριν από τέσσερα χρόνια. Σ' αυτό το χρονικό διάστημα η παρέα τής «Ασπρης λέξης» έχει διευρυνθεί εντυπωσιακά: οι Χάρης Τζαννής, Δημήτρης Παντελής, Ανδρέας Παπαγεωργίου και Γιάννης Στύλος έχουν πλέον περί τους δώδεκα χιλιάδες φίλους (συνδρομητές ή απλούς διαδικτυακούς επισκέπτες από 64 χώρες) που ανταλλάσσουν, περιγράφουν, προτείνουν λέξεις μεταξύ τους. «Η ιδέα ξεκίνησε από την προσωπική ανάγκη των συντελεστών της "Ασπρης λέξης"», λέει ο Χάρης Τζαννής, που ασχολείται με τα γραφιστικά της ιστοσελίδας, «για αναζήτηση της κάθε ελληνικής λέξης, του κυττάρου δηλαδή ενός ζωντανού οργανισμού όπως είναι η ελληνική γλώσσα. Το καθημερινό εργαλείο για την επικοινωνία των ανθρώπων είναι η γλώσσα τους και η σωστή χρήση της γλώσσας έχει αποτέλεσμα και τη σωστή επικοινωνία, ανάγκη κοινωνική στη σύγχρονη εποχή μας όπου κατακλυζόμαστε καθημερινά από πλήθος πληροφοριών».

Η «Ασπρη λέξη», με ηλεκτρονικό περιβάλλον φιλικό προς τον χρήστη και με «πλοήγηση» προσιτή ακόμη και για τους λιγότερο εξοικειωμένους με τη νέα τεχνολογία, δημοσιεύει σε θεματικές ενότητες ιδιόλεκτα, αρχείο λέξεων, παροιμίες, επώνυμα και τοπωνύμια, ξενικές λέξεις και αντιδάνεια, λογοτεχνικές λέξεις, συντακτικές και ορθογραφικές επισημάνσεις, θησαυροφυλάκιο λόγιων και σπάνιων λέξεων. Επιπλέον, η «Ασπρη λέξη» διαθέτει επιλογή για παιχνίδια (ηλεκτρονική τρίλιζα, σταυρόλεξο, λεξομαντεία, κρεμάλα, ηλεκτρονικές κάρτες). Και, σε κάθε περίπτωση, οι χρήστες μπορούν να υποβάλλουν μια ηλεκτρονική αίτηση για να παραλαμβάνουν καθημερινά (στην προσωπική ηλεκτρονική διεύθυνσή τους) τη λέξη της ημέρας.

«Από τον περασμένο Δεκέμβριο δεν είμαστε μόνον ηλεκτρονικοί, αφού δημιουργήσαμε και τον φυσικό μας χώρο στο κέντρο της Αθήνας, όπου όποιος επιθυμεί μπορεί να μας επισκεφθεί, να γνωριστούμε, να δει από κοντά τις εκδόσεις μας, αλλά και να συμμετέχει σε μια σειρά δραστηριοτήτων που έχουν σχέση με την "Ασπρη λέξη"», εξηγεί ο Χ. Τζαννής αναφερόμενος τόσο στο βιβλιοπωλείο του πεζόδρομου Μαντζάρου 6 (στο Κολωνάκι) όσο και στα βιβλία που έχουν εκδοθεί από τις ομότιτλες εκδόσεις. Συγκεκριμένα, κυκλοφορούν τα εξής: «Λεξικό της άσπρης λέξης» (ένας τόμος ανά έτος λειτουργίας της ιστοσελίδας), «Ασπρη λέξη - 30 ονόματα», «Ασπρη λέξη - Ερωτας», «Ασπρη λέξη - Χριστούγεννα», «100 παροιμίες και παροιμιακές φράσεις», «Μαθήματα αρχαίας ελληνικής σύνταξης».

Η αισιοδοξία της ομάδας τής «Ασπρης λέξης» δεν κρύβεται, δεδομένου ότι οι καθημερινοί χρήστες της ιστοσελίδας πληθαίνουν συνεχώς. Στην ερώτηση γιατί επέλεξαν το συγκεκριμένο όνομα, απαντά με χιούμορ: «Οταν διαβάζουμε ένα βιβλίο, διαβάζουμε συνήθως μαύρες λέξεις τυπωμένες σε λευκό χαρτί. Δήλωσα πως οι λέξεις έχουν χρώμα και αυτό είναι το γοητευτικό. Ο "ουρανός" γεμίζει τη φαντασία μου με γαλάζιο, ενώ ο "έρωτας" με κόκκινο. Τότε ο γραφίστας με διόρθωσε πως για εκείνον ο έρωτας ήταν ροζ. Αλήθεια, τι χρώμα έχουν οι λέξεις για κάθε έναν από εμάς; Το ταξίδι θα ξεκινούσε λοιπόν από την "άσπρη" λέξη, το χρώμα όλων των χρωμάτων, ο καθένας θα έβρισκε το χρώμα του και στο τέλος η λέξη θα κατέληγε με μαύρα γράμματα στην οθόνη του υπολογιστή μας...».
ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΟΥΒΑΛΗΣ
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 20/09/2006

mercoledì 20 settembre 2006

Φεστιβάλ Βιβλίου: Αλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε...

Τα εγκαίνια της φθινοπωρινής εκδήλωσης των εκδοτών (ΣΕΚΒ), από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια, στον όμορφο πεζόδρομο της Δ. Αρεοπαγίτου έφεραν στην επιφάνεια την γκρίνια για τις πραγματικές συνθήκες στον εκδοτικό χώρο. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μίλησε για «τον δρόμο που όταν τον ακολουθούμε ανακαλύπτουμε την ομορφιά της γνώσης, της σκέψης και της γλώσσας». Από την άλλη πλευρά, ο πρόεδρος των συνδικαλιστών Δημοσθένης Καϊάφας, όπως και άλλοι συνάδελφοί του στο παρελθόν, φρόντισε να προβάλει τις οικονομικές απαιτήσεις τους και μόνον, μιλώντας ωστόσο για «διαρκές πολιτισμικό αγαθό» και παρακάμπτοντας μια σειρά από κρίκους στην αλυσίδα του βιβλίου.
Ο κ. Καϊάφας αναφέρθηκε στο πρόβλημα των βιβλιοθηκών - χωρίς να προτείνει κάτι ουσιώδες. Καταφέρθηκε εναντίον των νέων τεχνολογιών και των τηλεοπτικών διαφημίσεων. Εναντιώθηκε στο παζάρι της πλατείας Κλαυθμώνος - ανταγωνιστικό γαρ. Αρνήθηκε ουσιαστικά τη συζήτηση για την ασφάλιση των συγγραφέων - για τη διασφάλιση των εκδοτικών κερδών βεβαίως. Επιτέθηκε στη λογική της προσφοράς βιβλίων από τις εφημερίδες - ωσάν να πρόκειται για τους δαίμονες της εκδοτικής συρρίκνωσης... Ολα αυτά δείχνουν ότι γενικότερα ο ελληνικός εκδοτικός κόσμος δεν έχει «μυριστεί» τη νέα πραγματικότητα (μια βόλτα σε διεθνείς εκθέσεις θα βοηθούσε...) και μάλλον συμπιέζεται από τη λογική της μικροεπιχείρησης και του συντηρητισμού.
Γι' αυτό και τα φεστιβάλ τύπου Δ. Αρεοπαγίτου (με τα περίπτερα σε παράταξη και τα βιβλία αραδιασμένα σωρηδόν στους πάγκους) αντικατοπτρίζουν την ευκαιριακή αντίληψη περί εκδοτικής αγοράς. Γι' αυτό και συνήθως το παζάρι που στήνεται δεν διαθέτει δημιουργική φαντασία ή έστω ένα πνευματικό ερέθισμα για τους επισκέπτες.
Τα ερωτήματα είναι εύλογα διότι η πολιτεία ενισχύει ποικιλοτρόπως τέτοιους θεσμούς, οι εκδότες διεκδικούν τον εμπορικό ρόλο τους. Ομως, με τους συγγραφείς, τους βιβλιοπώλες, τους βιβλιόφιλους (ενεργούς και παθητικούς) τι ακριβώς προσδοκάται; Προφανώς, το κόψιμο επίσημης κορδέλας, τα ευχολόγια, οι ανθρωποπαρουσίες περιττεύουν...
ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΟΥΒΑΛΗΣ
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 20/09/2006

martedì 19 settembre 2006

Για να μην ξεχνιούνται: Βιτσέντζος Κορνάρος (5)

ΠOIHTHΣ
Tης Nένας η παρηγοριά λίγα την-ε δροσίζει,
γιατί στα Πάθη οπού'τονε και βρίσκεται, γνωρίζει·
στο Pιζικόν εμάχετο, τση Mοίρας απονάται,
κ' εις τη φλακή οπού βρίσκεται, τρομάσσει και φοβάται.
APETOYΣA
"Ω Pιζικό ακατάστατον, αναπαημό δεν έχεις,
μα επά κ' εκεί σαν πελελόν περιπατείς και τρέχεις.
Όντε στα ύψη μας πετάς, τα χαμηλά γυρεύγεις,
κι όντε μας δείχνεις το γλυκύ, τότες μας φαρμακεύγεις.
Ρήγισσας τέκνον μ' έκαμες, να κρίνω και να ορίζω,
και κακομοίρα ωσάν εμέ καμιά άλλη δε γνωρίζω.
Kι ας είχα γεννηθεί φτωχή, φτωχό ας είχ' αγαπήσει,
όχι σε τόσα κίντυνα να'μαι κ' εις τόσην κρίση.
Φτωχή φτωχόν αγάπησε, και πόνο δεν εγρίκα',
μα φτωχικά επεράσασι, τον Πόθον εχαρήκα',
δίχως κιαμιάν εντήρησιν, γ-ή φόβο να τους κρίνει,
αέραν είχαν και δροσά σ' τσ' Aγάπης το καμίνι.
K' εγώ, γιατ' είμαι Bασιλιού και Pήγα Θυγατέρα,
χίλιοι καημοί και βάσανα με βρίσκου' νύκτα-ημέρα."
ΠOIHTHΣ
Eκούμπησε την κεφαλή στη χέρα τση η καημένη,
και με τους αναστεναμούς, δάκρυα συχνιά τη γραίνει.
Tα μάτια τση εχαμήλωσε, χάμαι στη γη εσυντήρα,
εβάραινε στο Pιζικόν, και στην πρικιάν τση Mοίρα.
Eφαίνετό τση κλαίοντας τον πόνον αναπεύγει,
φαητό να φάγει δε ζητά, μηδέ πιοτό γυρεύγει.
Ίντα πολλή θαράπαψη, παρηγοριά μεγάλη,
είναι στον κακορίζικο, τα δάκρυα όντε τα βγάλει.
Kι ας τα'χε πάντα συντροφιά στα Πάθη η Aρετούσα,
κ' εκείνα δίχως να μιλούν, την επαρηγορούσα'.
M' ογκιά ψωμί κι ογκιά νερόν επέρνα-ν η ζωή τση,
δεν ήσαν πλιά Γονέοι τση, μα'σαν μεγάλοι οχθροί τση.
H Mάνα τση χερότερη ήτον παρά τον Kύρη,
κι όπού'χε δει λινόξυλα, εκεί ήβανε το απύρι.
'Tό'θελε δει το Bασιλιό με λογισμό να κάτσει,
τη Θυγατέρα τση ήψεγε, και τα καμώματά τση.
Kαι κάθε μήνα μιά φορά επέμπαν, κ' ερωτούσα',
αν ήλλαξεν ο λογισμός, που'χεν η Aρετούσα.
Kείνα, οπού την παιδεύγουσιν, αν ήβγαλε απ' το νου τση,
α' θέ' να πάψει η όργητα και μάχη του Kυρού τση.
Kι αυτείνη εμήνα του Kυρού, πως σ' ένα ζάλο στέκει,
και μηδ' εμετασάλεψε, να πάγει πλιά παρέκει.
K' οι λογισμοί τση είναι καλοί, ποτέ τση δεν τσ' αφήνει,
κάλλιά'χει μες στη φυλακήν, παρά να τως μακρύνει.
§Tούτα τα πράματα κουρφά λίγον καιρό επερνούσαν,
μ' αρχίσαν κ' εξαπλώνασι, κ' επά κ' εκεί τ' ακούσαν.
Tης Aρετής το φλάκιασμα, και του Kυρού τη μάχη,
εμάθαν, μα δεν ξεύρουσι την αφορμήν ίντά'χει.
Γιατί κουρφά τση παντρειάς τη δυσκολιά εκρατούσαν,
οι εδικοί εκατέχαν το, μα οι ξένοι δεν τ' ακούσαν.
K' επορπατούσαν οι καιροί, κ' εξάπλωνε το πράμα,
πολλά την ελυπούντανε στ' άδικο που τσ' εκάμα'.
Aμή άλλο δε λογιάζουσιν οι ξένοι, ουδέ κατέχουν,
τούτην την έγνοια η Mάνα τση κι ο Kύρης τση την έχουν.
Aν είναι μες στη φυλακή με πάθη η Aρετούσα,
πλιά λάβρες τον Pωτόκριτον, και πλιά καημοί εκεντούσα'.
Στην ξενιτιά, οπού εγύριζεν, έτοιας λογής εγίνη,
κ' έτοιας λογής ο λογισμός της Aρετής τον κρίνει,
οπού δεν είχε γνωριμιά, ζαβά, τυφλά επορπάτει,
πάντά'χεν ένα λογισμόν, και μιά βουλήν εκράτει.
Aν ήστεκε, αν εκάθουντο, ξύπνου, κι όντε κοιμάται,
την Aρετήν αναζητά, της Aρετής θυμάται.
Στην Έγριπο εκατοίκησε, κι αποδεκεί λογιάζει,
να πέμπει φίλο με γραφές το Φίλο ν' ανεμνειάζει,
για να μαθαίνει πώς περνούν, τα πράματα πώς πάσι,
μήπως και πάψει του Pηγός η όργητα και περάσει.
Eίχε ένα δούλο μπιστικόν, κ' ελέγαν τον Πιστέντη,
και δεν εψήφα Θάνατο για τον καλόν του Aφέντη.
Kαταρδινιάζει μιάν αυγή, κουρφή γραφή τού κάνει,
και κάτω στο στιβάνι του εις τσι ραφές τη βάνει.
Kαι λέγει του, όσον το μπορεί σπουδαχτικά να σώσει
εις την Aθήναν, τη γραφή του Φίλου του να δώσει.
Kι όντε τη δίδει, μην τη δει κιανείς να το κατέχει,
και βιαστικά να πιλαλεί με τ' άλογο, να τρέχει.
§Eμίσεψεν ο δούλος του, και μετά μέρες σώνει
στη Xώραν, και τ' Aφέντη του τον ορισμόν πλερώνει.
Θαράπιον ο Πολύδωρος παίρνει την ώρα εκείνη,
να δει του Φίλου του γραφή, κι ολόχαρος εγίνη.
Tά'γραφεν ο Pωτόκριτος, μπορεί να τα λογιάσει,
οπού'χει γνώσιν, και γρικά, δίχως γραφή να πιάσει.
Πέμπει και χώρια του Kυρού άλλη γραφή, να μάθει,
πως είν' καλά, πού βρίσκεται, και σε ποιά χώρα εστάθη.
K' εβάστα την-ε φανερά, ο-για να την-ε δούσι,
πως ήρθε για τον Kύρη του και Mάνα του να πούσι.
Mε πονηριάν τα πράματα ετούτα επορπατούσα',
καθημερνό για λόγου του μαθαίνει η Aρετούσα.
Tη μιάν ημέρα εστάθηκε, την άλλη ημέρα πηαίνει,
ωσάν επήρε τη γραφή, δε στέκει ν' ανιμένει.
Ηχωσε πάλι τη γραφή, σαν ήκαμε στην πρώτην,
κ' είχε τον ο Pωτόκριτος πολλά κουρφόν προδότην.
Ήγραφεν ο Πολύδωρος μαντάτα πρικαμένα,
πού βρίσκετον η Aρετή με την καημένη Nένα,
και τά'καμεν ο Kύρης τση· όλα τ' αναθιβάνει,
όλα του τα'πε στη γραφή με πένα και μελάνι.
Σε λίγες μέρες ήσωσε στην Έγριπον ο δούλος,
κ' είδεν τον ο Pωτόκριτος, κι αναγαλλιάσεν ούλος.
Mα σαν επιάσε τη γραφήν, και τα κουρφά διαβάζει,
χίλιες φορές και πλιότερες την ώρα αναστενάζει.
Eτρέχασιν τα μάτια του, ποτάμι-ν εκινούσα',
θωρώντας σ' ίντα βάσανα βρίσκετ' η Aρετούσα.
Λόγια πολλά λυπητερά λέγει την ώρα κείνη,
κ' εις την καρδιάν εσφάγηκε στ' άδικον, οπού εγίνη.
Mα συγκερνά τους πόνους του, λογιάζοντας με γνώση,
εις τά'διαξεν η Aρετή μ' εμπιστοσύνη τόση,
και πως πουργά για λόγου του τόσους καημούς και Πάθη,
κ' εμπήκε σ' έτοιο πέλαγος, και πάλι δεν εχάθη.
K' εγνώρισέν το φανερά, πως δεν τον απαρνάται,
ξόμπλι μεγάλον ήδειξεν εκεί οπού τυραννάται.
Πολλές φορές το δούλον του ήπεμπε να μαθάνει,
και πάντα την κουρφή γραφήν ήβανε στο στιβάνι.
§Eμάθαινε κ' η Aρετή η σφικτοκλειδωμένη,
πού βρίσκετ' ο Pωτόκριτος, πού πορπατεί, πού πηαίνει.
Ποτέ τση δεν ερώτηξεν εκείνη, να τση πούσιν,
αμ' η Φροσύνη πονηρά, εκεί που τση μιλούσινοι
φλακατώροι, εμάθαινε με φρόνεψιν και γνώση,
οπού κιανείς δεν ημπορεί ποτέ να την-ε νιώσει.
Mε τέχνην ο Πολύδωρος ήκανε κ' εγρικούνταν,
κι αξαργιτού τα ξάπλωνε τα λόγια, κ' εσκορπούνταν
μόνον πως βρίσκεται καλά, σ' ποιές χώρες επορπάτει,
τ' απομονάρια τση γραφής πάντα κουρφά τα εκράτει.
§Eυρίσκετ' ο Pωτόκριτος σε πλιά μεγάλη αγκούσα,
σε πλιά χερότερη φλακή, παρά την Aρετούσα.
Kαι την καρδιάν και την πνοήν, τα μέλη και το φως του
σ' μιά θεληματική φλακήν τα'βανε μοναχός του.
Δεν ήτρωγε, δεν ήπινεν, ουδέ ποτέ εκοιμάτο,
στο λογισμόν εκρίνετο, στο νουν ετυραννάτο.
Συχνιά-συχνιά ενεστέναζε, τα μέλη του εκρυγαίναν,
βοτάνια δεν τον-ε φελούν, γιατροί δεν τον εγιαίναν.
Oλότελα απορίχτηκε, τη νιότην επαρνήθη,
μιάν ώραν εις ανάπαψιν ποτέ δεν εγρικήθη.
Mακραίνου' γένια και μαλλιά, αλλάσσει η στόρησή του,
κάνει άλλην όψη, ασούσουμη, και λιώνει η εδική του.
Eμαύρισεν, εσκήμισε στα ξένα που γυρίζει,
κι όποιος κι αν τον εκάτεχε, πλιό δεν τον-ε γνωρίζει.
§Oι τρεις χρόνοι επεράσασι, κ' οι τέσσερεις εμπαίνα',
που η Aρετή ήτον στη φλακήν, κι ο Pώκριτος στα ξένα.
Mακρά'σαν, μακρά βρίσκετον ένας από τον άλλο,
μα'σαν κ' οι δυό σε μιά βουλήν, κ' εστέκαν σ' ένα ζάλο.
Σ' μιά βράσιν εκεντούσασι, τα ξύλα έτσι εσυμπαίνα',
που'φτανεν η αναλαμπή στους δυό, κι όχι στον ένα.
Φέρνουν οι χρόνοι κ' οι καιροί, που κατατάσσου' ολίγα,
σ' μάχην επιάστη ο Bασιλιός με τση Bλαχιάς το Pήγα.
Για μιά χώρα έχου' διαφοράν, κ' εις όχθρηταν εμπήκαν,
κι ο είς του αλλού λογαριασμόν σε τούτο δεν εγρίκα.
Kαθημερνόν επλήθαινεν η όχθρητα κ' η μάχη,
κι ο είς κι ο άλλος ήθελε σ' νίκος τη χώρα να'χει.
Eμπαίνουσιν εις τα βαθιά κ' εις τα κακά μαντάτα,
καταρδινιάζουν πόλεμο, μαζώνουν τα φουσάτα.
O Bασιλέας τση Bλαχιάς δε στέκει ν' ανιμένει,
λαόν εμάζωξε πολύν, κ' εις την Aθήναν πηαίνει.
Tεντώνει απόξω στα τειχιά, τη Xώρα φοβερίζει,
με καβαλάρους και πεζούς τους κάμπους τριγυρίζει.
Ήκαψε δάση και χωριά, κι ανθρώπους 'χμαλωτίζει,
κ' οι σκοτωμοί κι ο πόλεμος ο φοβερός αρχίζει.
Bλαντίστρατον τον λέγασι τούτον τον ξένο Pήγα,
πολλά τον επαινούσανε κείνοι οπού τον εσμίγα'.
§Eίχε φουσάτα δυνατά σε μιά μερά κ' εις άλλη,
γιατί κ' οι δυό ήσαν μπορετοί, και Bασιλιοί μεγάλοι.
Στο'να φουσάτον ήσανε κ' εις τ' άλλον αντρειωμένοι,
κι οπού'χε χάσει σήμερον, τοδεταχιάς κερδαίνει.
Πάν' τα μαντάτα εδώ κ' εκεί, παντόθες το μαθαίνουν,
πολλοί κινούν του Pιζικού, κ' εις τα φουσάτα πηαίνουν.
§Γρικά το κι ο Pωτόκριτος, και στέκει και λογιάζει,
η Aγάπη οπού'χε τσ' Aρετής, να πάγει τον-ε βιάζει,
και μπιστικά, σα δουλευτής, τση Xώρας να βουηθήσει,
κι αν-ε μπορεί, το Pήγα του να κάμει να νικήσει.
M' όλον οπού τον ήδιωξε, κατέχει και γνωρίζει,
πως είναι Kύρης εκεινής, που την καρδιάν του ορίζει.
Mε κάποια ολπίδα εκίνησε, στο λογισμόν του βάνει,
μ' ένα του Aφέντην κι οχουθρό Φιλιάν κι Aγάπην πιάνει.
Aποφασίζει να σταθεί απόξω του φουσάτου,
κι ωσάν ιδεί το Pήγα του να βγει με τ' άλογά του,
εις το φουσάτο το ζιμιό ωσάν πουλί να σώσει,
κι όσους μπορεί από τους οχθρούς να ρίξει, να σκοτώσει,
κι ολημερνίς να πολεμά, κι απόκεις να μισεύγει,
και ρόγα μηδέ πλέρωμα ποτέ να μη γυρεύγει,
μήπως και πάψει η απονιά, ύστερα σαν το μάθει,
πως είν' εκείνος που'διωξε, κ' είπασι πως εχάθη.
Tούτον το λογισμό'βαλε, μα ομπρός θέ' να μαυρίσει
το πρόσωπον, κι ουδέ κιανείς να μην τον-ε γνωρίσει.
Ήτον μιά γρα στην Έγριπον, αλλοτινή βυζάστρα,
μάισα, οπού κατέβαζε τον Oυρανό με τ' Άστρα.
Mε τα χορτάρια εκάτεχε, σαν τα'θελε μαλάξει,
να κάμει τ' άσπρο μελανό, τσι πρόσοψες ν' αλλάξει.
Eπήγεν ο Pωτόκριτος, τη Mάισαν και βρίσκει,
με δόσα, και με πλέρωμα, και με καλό κανίσκι,
ζητά και κάνει του νερό, το πρόσωπόν του πλύνει,
μαυρίζει, και μελαχρινός βαθειάς βαφής εγίνη.
K' έτοιας λογής εσκήμισεν, έτοιας λογής μαυρίζει,
που η ίδια Mάνα αν τον-ε δει, ποιός είναι δε γνωρίζει.
Γίνεται μελανόμαυρος, που'τον ξαθός περίσσα,
και το νερό τα κάλλη του ήκαμε κι εσκημίσα'.
Σ' ένα φλασκάκι άλλο νερό του δίδει να φυλάξει,
και λέγει του, όντε του φανεί τη στόρηση ν' αλλάξει,
να'ρθει στην πρώτην του ασπριγιά, να'ρθει στα πρώτα κάλλη,
εκείνο το'στερο νερό στο πρόσωπόν του ας βάλει.
Kαι πριν μισέψει, τα νερά ετούτα δικιμάζει,
κι ώρες το πρόσωπο ήλαμπε, κι ώρες το σκοτεινιάζει.
Ωσάν τα καταρδίνιασε, πλιόν άλλο δε γυρεύγει,
καβαλικεύγει μιάν αυγή, και μοναχός μισεύγει.
Σε λίγες μέρες ήσωσεν απόξω στην Aθήνα,
κ' ήστεκε κ' εστοχάζετο τα δυό φουσάτα εκείνα.
Kαι καβαλάρης τα θωρεί, κοντύτερα σιμώνει,
και το φουσάτο τσ' Aρετής θωρεί, κι αναδακρυώνει.
Παραμιλεί ολομόναχος, και λέγει· "Πούρι ετούτοι
είναι άντρες, οπού βλέπουσι τσ' Aφέντρας μου τα πλούτη;
"Tη Xώρα στρέφεται θωρεί, και λουχτουκιά η καρδιά του,
κατέχοντας πως βρίσκεται μες στη φλακή η Kερά του,
EPΩTOKPITOΣ
και λέγει· "Aς ήμουνε πουλί, να πέταξα την ώρα,
και να περάσω τα τειχιά, να μπω μέσα στη Xώρα.
Nα βρω την πόρταν τση φλακής, κουρφά να κατακρούσω,
την εμιλιά, οπού πεθυμώ και ρέγομαι, ν' ακούσω.
Nα επήρα την παρηγοριάν κείνη, οπού παίρνει η Mάνα,
σα ζωντανέψει το παιδί, οπού νεκρό το εβγάνα'."

domenica 17 settembre 2006

λίστα βραβείων Booker 2006 - Sarah Waters

Η Sarah Waters ανήκει στη νέα γενιά πεζογράφων της Βρετανίας και ευελπιστεί να προσδώσει νέες πτυχές στον μυθιστορηματικό λόγο. Αυτή η φιλοδοξία ενισχύεται από τον θεσμό των Booker, τα οποία έχουν πετύχει να προσδώσουν κύρος σε ανερχόμενους συγγραφείς αλλά και να αντικατοπτρίσουν την κατάσταση της σύγχρονης αγγλόφωνης πεζογραφίας.
Η Sarah Waters έχει εμφανιστεί στην πρόσφατη πρώτη ελληνική έκδοση του περιοδικού Granta με ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα για τον τρόπο γραφής της. Μερικά βιογραφικά στοιχεία που αξίζει ν' αναφερθούν εδώ: είναι σαράντα ετών και κατάγεται από την Ουαλία. Σπούδασε αγγλική φιλολογία. Ασχολήθηκε με την πανεπιστημιακή καριέρα της αλλά εργάστηκε επίσης ως βιβλιοπώλης και βιβλιοθηκάριος, ενώ υπογράφει -μέχρι στιγμής- τρία μυθιστορήματα με καλή αποδοχή από το αναγνωστικό κοινό και την επίσημη κριτική.
Η Sarah Waters διαθέτει όλα τα υγιή θεσμικά εχέγγυα για να κερδίσει το φετινό Booker.

venerdì 15 settembre 2006

Ενα ποίημα - ρεμπέτικο...

Περιπλανώμενη ζωή περιπλανώμενο κορμί - Απ' τις βαθιές μου τις πληγές το αίμα αργοσταλάζει και τώρα που ζωτώ στοργή κανείς δεν με κοιτάζει - Περιπλανώμενη ζωή περιπλανώμενο κορμί - Τον πόνο έχω αδελφό μα τον κρατώ βαθιά κρυφό δεν έχω φίλους για να πω το ντέρτι που με καίει να ξαλαφρώσω την καρδιά που μέρα νύχτα κλαίει - Περιπλανώμενη ζωή περιπλανώμενο κορμί - Πού είσαι μάνα να με δεις να κλάψεις να με λυπηθείς απόκληρος μες στη ζωή κι απ' όλους ξεχασμένος να περπατώ και να πονώ είμαι καταραμένος - Περιπλανώμενη ζωή περιπλανώμενο κορμί (εμπνεύστηκε ο Κώστας Βίρβος, μελοποίησε ο Βασίλης Τσιτσάνης, τραγούδησε η Σωτηρία Μπέλλου)

giovedì 14 settembre 2006

Σύγχρονη ιταλική ποίηση: Alda Merini/Αλντα Μερίνι

Η ενδιαφέρουσα ποίηση της Αλντα Μερίνι αξίζει τον κόπο να παρουσιαστεί στα ελληνικά. Ενα μικρό αντιπροσωπευτικό δείγμα από το έργο της είναι το παρακάτω ποίημα:
(La poesia interessante di Alda Merini mette il conto da essere presentata in greco. Ecco un breve esempio della sua opera:)
Dedicata a Federica

I poeti lavorano di notte

quando il tempo non urge su di loro,

quando tace il rumore della folla

e termina il linciaggio delle ore.

I poeti lavorano nel buio

come falchi notturni od usignoli

dal dolcissimo canto

e temono di offendere Iddio.

Ma i poeti, nel loro silenzio

fanno ben più rumore

di una dorata cupola di stelle.

[Alda Merini, Testamento, Crocetti Editore, Milano 1988]

*

Αφιερωμένο στη Φεντερίκα

Οι ποιητές δουλεύουν μέσα στη νύχτα

τότε που ο χρόνος δεν τους βιάζει

τότε που καταλαγιάζει η ανθρώπινη βουή

και σταματάει το μαστίγωμα των ωρών.

Οι ποιητές δουλεύουν μες στο σκοτάδι

σαν νυχτοπούλια ή αηδόνια

με γλυκό κελάηδισμα

και φοβούνται μήπως δυσαρεστήσουν τον Θεό.

Μα οι ποιητές, μες στη σιωπή τους

κάνουν περισσότερο θόρυβο

κι από έναν χρυσαφένιο τρούλο γεμάτον αστέρια.

[Άλντα Μερίνι, Διαθήκη, Εκδόσεις Κροτσέττι, Μιλάνο 1988]

martedì 12 settembre 2006

Χωρίς λόγια

>>>μεταφερμένες συζητήσεις, εδώ, σαν ψίθυρος>>>η πορεία του ανθρώπινου πνεύματος, η εξέλιξη του ιστορικού χρόνου, το ατομικό και το συλλογικό ενώπιον του παντός>>>τι απέφερε ο ουμανισμός (δεν είναι, άραγε, λανθασμένος ο όρος;) πέρα από δύο παγκόσμιους πολέμους, έναν ψυχρό και έναν μεταψυχρό πόλεμο;>>>οι δαίμονες του Μεσαίωνα έχουν αλλάξει ένδυμα στα μάτια του κατεστημένου Καλού>>>οι διπολισμοί "καλός-καλός", "όμορφος-άσχημος", "ισχυρός-αδύνατος", δηλαδή το διάστημα που καλύπτεται μεταξύ ωφέλιμου και μη ωφέλιμου χρόνου, όντας ακόμη ενεργοί διπολισμοί, πιστοποιούν το επίπεδο ωριμότητας από το οποίο έχει ελάχιστα παρεκκλίνει το ανθρώπινο είδος μέχρι σήμερα>>>σωστά αναρωτιέται -εκείνη- για την επίφαση ευτυχίας όταν η ζωή αξίζει όσο το πάτημα ενός εκτοξευτήρα σφαίρας ή βόμβας, όταν η πολιτική ιδεολογία επιβάλλει ως ορθό μόνον το σφέτερο δοκούν, όταν ο πολιτισμός υπαναχωρεί για να επιστρέψει (πότε;) στη μετανεωτερικότητα μεταμφιεσμένος κατ' αρχάς σε προϊόν και ίσως κατόπιν σε βίωμα>>>και ιδού η διαπίστωση ότι επανέρχεται η απογοήτευση, η προσδοκία, η απόγνωση, η φιλοδοξία, η απαντοχή, η λύτρωση, η ονείρωξη, η φαντασία, η προσομοίωση, η καταστροφή, η κυριαρχία, η αδυναμία, η δοτικότητα, η οδύνη, η ολοκλήρωση, η δυστυχία, η ευεξία, η απάρνηση, η αποστολή, η απρονοησία, η γνώση, η θανάτωση, η ανάγκη, η απόσταση, η έκκληση, η σιωπή και μετά η σιωπή>>>διαβάζω στον Θάνο Λίποβατς την άποψη -με την οποία συνηγορώ- για το κλίμα μυστηρίου και μυστικισμού σε περιόδους όπως η τωρινή -η πρόσφορη σε πολιτισμικές, πολιτικές, κοινωνικές, και ψυχικές κρίσεις και ανασφάλειες-, για τους ευάλωτους αλλά και για εκείνους -τους πολλούς- που μυρηκάζουν την κάθε ημέρα ωσάν μία ημέρα, μία εποχή, μία ζωή>>>περισυλλογή: ο Ζαν Κοκτώ περιγράφει τον δικό του γύρο του κόσμου, ο Οκτάβιο Πας αγαπάει τις καιόμενες πέτρες, ο Εγκον Σίλε ζωγραφίζει το μεταίχμιο, ο Τσαν Γουκ Παρκ συνομιλεί με τον Κάφκα και τον Σοφοκλή, ο Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα κινεί ακόμη εμφύλια πάθη, τόσες δεκαετίες μετά θάνατον>>>ως παράδειγμα, δηλαδή>>>ενώ το φθινόπωρο ξεμυτάει όπως η ελπίδα και η δροσιά ανακουφίζει τη διάθεση>>>σαν τον κόκκινο ποταμό που κυλάει αργά, στο ποίημα του Τ.Σ.Ελιοτ>>>αντί επιλόγου, αυτή τη στιγμή το cd παίζει τις καινούργιες διασκευές τραγουδιών του Leonard Cohen>>>σκέφτομαι, τελικά, πως ο καθένας ψιθυρίζει μοναδικά τα δικά λόγια του, τίποτ' άλλο...>>>

lunedì 11 settembre 2006

Μία φωτογραφία

Ass.Press
Στιγμιότυπα της 11ης Σεπτεμβρίου...

domenica 10 settembre 2006

Μικρό ανθολόγιο μιας γενιάς - Δημήτρης Ελευθεράκης

Είναι μερικοί από τους νέους ποιητές, γεννημένοι στη δεκαετία μεταξύ 1969-1979 περίπου, οι οποίοι έχουν ήδη εμφανιστεί με αξιώσεις στον στίβο της σύγχρονης ελληνικής ποίησης' μερικοί άλλοι έπονται, για τους οποίους μένει ν' αναδυθούν στην επιφάνεια. Κάποιοι από αυτούς γράφουν περισσότερο ή λιγότερο, δεν έχει σημασία ετούτο, κάποιοι μεταφράζουν, κάποιοι μελετούν και δοκιμάζουν σε διάφορες φόρμες, εκφράζοντας την ανάγκη για διαφοροποίηση, για το νέο μέσα από το παλιό ίσως, για αναδιάταξη των σημείων του χάρτη.
Ο Δημήτρης Ελευθεράκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1978. Εχει εκδώσει τέσσερα ποιητικά βιβλία ("Το καθαυτό χειρόγραφο", 2001 - "Προσωρινή μετάθεση", 2004 - "Ρέκβιεμ για έναν φίλο", 2005 - "Η στέππα", 2006).
ΜΙΧΑΗΛ ΜΠΟΥΛΚΑΚΟΦ
"Υπάρχει η βουβή φωνή, που μιλά σε όλους μας την ίδια
ιδιόλεκτο'
όμως, σε διαφορετική για τον καθένα γλώσσα".
Εγραψε στο ταλαιπωρημένο τετράδιο του '39, στη Μόσχα.
Ακουσε από τον δρόμο ένα ακορντεόν' κι ένα τραγουδάκι
σε παλιά διάλεκτο.
Και θυμήθηκε τις ανοιξιάτικες πλημμύρες του Δνείπερου,
τότε που το νερό σκέπαζε τα νησιά της όχθης κι έσμιγε τον
ορίζοντα.
Τα μαθήματα βοτανολογίας στο Γυμνάσιο' τις ιδιότητες
του μίσχου και του ύπερου.
Αλλά και την αποστήθιση της Ιστορίας σε βιβλία χριστιανίζοντα.
Και τότε, κατάλαβε πως δεν πιστεύει στην Ανάσταση.
Ούτως ή άλλως, ο κόσμος είναι το αντίθετο του Παραδείσου.
Γνώριζε, βέβαια, ότι τα φώτα που συνοδεύουν την ανθρώπινη
παράσταση
δεν είναι παρά σκιές που παιχνιδίζουνε πάνω απ' τα μήκη
της αβύσσου.
Αλλά γιατί ακούγεται εδώ ένα θρόισμα σαν από δέντρο,
ενώ κορμός, κλαδιά και φύλλα δεν υπάρχουν; Την απουσία
του ποιος θα δικάσει;
Και τότε, στήθηκε εμπρός του μία βυζαντινή βασιλική' με
κέντρο
τον ουρανό. Και διάκοσμο την πλάση.

giovedì 7 settembre 2006

(www.e-poema.eu)

Το πρώτο τεύχος του (.poema..) κλείνει τον κύκλο του αυτόν τον μήνα με μια σειρά κειμένων που συμπληρώνουν την ύλη στις ενότητες "ποίηση", "δοκίμιο", "αφιέρωμα". Με αναμενόμενο το δεύτερο τεύχος, που θα ανεβεί στον ιστό την πρώτη εβδομάδα του Οκτωβρίου, αλλά και την ημερίδα που διοργανώνει το (.poema..) με θέμα "Βίος και έργο του Ανδρέα Κάλβου", στη Στοά του Βιβλίου (3 Νοεμβρίου 2006), το πρώτο τεύχος ολοκληρώνουν τα εξής:

* Ενα απόσπασμα από το δοκίμιο "Το γλωσσικό κουτί" του Χρήστου Χρυσόπουλου (προσεχώς από τις εκδόσεις "Καστανιώτη"), το οποίο επικεντρώνεται στην περιπέτεια της λογοτεχνικής δημιουργίας, στην ικανοποίηση του "αιτήματος για γραφή" στη σημερινή εποχή.

* Ο ποιητής και μεταφραστής Δημήτρης Χουλιαράκης γράφει για τη συνάντηση των δύο ποιητών, Ιούλιου Σλοβάτσκι και Διονυσίου Σολωμού, στο πλαίσιο που όριζε ο ρομαντισμός της ευρωπαϊκής ποίησης στις αρχές του 19ου αιώνα. Η ποιητική σύνθεση "Ο τάφος του Αγαμέμνονα", της οποίας δημοσιεύεται απόσπασμα εντός του άρθρου στα ελληνικά και στα πολωνικά, αντικατοπτρίζει το όραμα του Πολωνού για την καλλιτεχνική πράξη και τη δημιουργική πνοή.

* Ο Αρης Μπερλής και η Φρανσουάζ Αρβανίτη στοιχειοθετούν το προφίλ, το ποιητικό όσο και το προσωπικό, της Καίης Τσιτσέλη. Τα κείμενα των ομιλιών τους (γκαλερί Bernier/Elliades, Μάιος 2006) δημοσιεύονται στο (.poema..) με αφορμή την παρουσίαση της έκδοσης "Καίη Τσιτσέλη, Το Α και το Ω" (εκδόσεις "Αγρα").

* Ο ποιητής και μεταφραστής Γιάννης Αντιόχου μεταφράζει το "Ρέκβιεμ" της Αννας Αχμάτοβα και καταθέτει ένα δείγμα από το σημαίνον έργο της Ρωσίδας ποιήτριας στις ηλεκτρονικές σελίδες του περιοδικού (σε ελληνικά, ρωσικά και αγγλικά).

* Ο ποιητής Μιχάλης Παπαντωνόπουλος μεταφράζει την ποιητική σύνθεση "Ο βίος της Μαρίας" του Ράινερ Μαρία Ρίλκε, που θα εκδοθεί εντός του μήνα από τις εκδόσεις "Ερατώ".

* Στο πλαίσιο της προβολής των ελληνικών λογοτεχνικών περιοδικών, το (.poema..) παρουσιάζει ενδιαφέροντα άρθρα της Κικής Δημουλά (στο "Εντευκτήριο"), του Αλέξη Ζήρα ("Τεχνοπαίγνιον"), του Ντίνου Σιώτη ("Δέκατα").

* Οσον αφορά τις προδημοσιεύσεις, στο παρόν τεύχος δημοσιεύονται κεφάλαια από την έκδοση "Η εποχή των μεταβάσεων" του Jurgen Habermas, μτφρ.: Μαρία Τοπάλη & Ελίζα Παπαδάκη, επιμ.: Βασίλης Βουτσάκης, στις εκδόσεις Scripta, την έκδοση "Ο μύθος του Ικάρου - Πραγματεία περί απελπισμού και μακαριότητας" του Αndre Comte-Sponville, στις εκδόσεις Κέδρος και την έκδοση "Ο Λόγος στην Ιστορία - Εισαγωγή στη Φιλοσοφία της Ιστορίας" του Ηegel, μετάφραση-προλεγόμενα-ερμηνευτικά σχόλια: Παναγιώτης Θανασάς, εκδόσεις Μεταίχμιο.

* Στη νέα στήλη "Οπισθόφυλλο" αυτοπαρουσιάζονται, καταθέτοντας σκέψεις για τις πρόσφατα εκδοθείσες ποιητικές συλλογές τους, οι Μαριγώ Αλεξοπούλου ("Το φθονόμετρο", εκδόσεις Κέδρος), Δημήτρης Ελευθεράκης ("Η στέππα, εκδόσεις Νεφέλη), Κυριάκος Χαραλαμπίδης ("Κυδώνιον μήλον", εκδόσεις Αγρα), Βασίλης Αμανατίδης ("4-D", εκδόσεις Γαβριηλίδης), Κώστας Παπαγεωργίου ("Το μαύρο κουμπί", εκδόσεις Κέδρος).

--->Από τούδε, το (.poema..) εγκαινιάζει τη σελίδα των αναγνωστών, προσφέροντας τη δυνατότητα στους μύστες και τους μυημένους στον ποιητικό λόγο να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους από τις ηλεκτρονικές σελίδες του περιοδικού. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να αποστέλλουν στο εξής τα ποιήματά τους για δημοσίευση στη στήλη αποδεχόμενοι, ωστόσο, την πρότερη αξιολόγηση από τη συντακτική ομάδα του (.poema..). Η αποστολή των ποιημάτων (να μην ξεπερνούν τις δύο σελίδες μεγέθους Α4 και με ελεύθερη επιλογή γλώσσας) θα γίνεται αποκλειστικά μέσω του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου (editor@e-poema.eu) με παράλληλη γνωστοποίηση προσωπικών στοιχείων (ονοματεπώνυμο, ηλ.διεύθυνση αποστολέα, τηλέφωνο).

martedì 5 settembre 2006

Juliusz Slowacki - Διονύσιος Σολωμός

Το έργο του Πολωνού ποιητή Ιούλιου Σλοβάτσκι (1809-1849) δεν έχει γίνει γνωστό στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό. Ωστόσο, κύριος εκπρόσωπος του ρομαντισμού στην πατρίδα του (από κοινού με τους Ανταμ Μίσκιεβιτς και Ζίγκμουντ Κρασίνσκι), χάραξε τη γραμμή του ποιητικού λόγου του σύμφωνα με τις επιταγές της εποχής, τον οραματισμό και την προσδοκία για μια καινούργια προσέγγιση της δημιουργικής πράξης αλλά και του καλλιτεχνικού έργου.
Η σχέση του Σλοβάτσκι με την ελληνική ποίηση δεν αντικατοπτρίζεται μόνον χάρη στον απλόχερο φιλελληνισμό του, που εκφράστηκε τόσο με τα ταξίδια του στην Ελλάδα όσο και με τις ελληνοκεντρικές αναφορές στα ποιήματά του, αλλά και στην προσωπική επαφή που είχε με τον Διονύσιο Σολωμό. Η έκδοση «Ο τάφος του Αγαμέμνονα» που επιμελήθηκε ο ποιητής και μεταφραστής Δημήτρης Χουλιαράκης (εκδόσεις «Γαβριηλίδης») εισέρχεται στον κόσμο της ποίησής του και παραθέτει ένα χαρακτηριστικό επεισόδιο από την ολιγοήμερη παραμονή του στην Κέρκυρα.
Η ποιητική σύνθεση «Ο τάφος του Αγαμέμνονα» εντάσσεται στο πνεύμα του ρομαντισμού, έχει πατριωτικό χαρακτήρα και γράφτηκε με αφορμή την επίσκεψη του Σλοβάτσκι στις Μυκήνες (1836). Με τους στίχους του αποσκοπεί στην έγερση του εθνικού φρονήματος των συμπατριωτών του. «Ο ποιητής αισχύνεται που κουβαλά τ' όνομα του Σαρμάτη. Γιατί η χώρα του έχει καταντήσει "χώρα ειλώτων" και δειλών, χώρα όπου όλοι έχουν σκύψει το κεφάλι μπρος στην υπεροπλία του εχθρού, όπου η ελπίδα δε φτερώνει τις λιγόπιστες καρδιές, όπου η απόγνωση δεν καταλήγει σε ολοκαύτωμα, αλλά μόλις τελειώσει η μάχη μένουνε οι ουσάροι ζωντανοί να σέρνουν θλιβεροί κι ατιμασμένοι τη ντροπή τους», σημειώνει ο Δ. Χουλιαράκης στο επίμετρο της δίγλωσσης έκδοσης (ελληνικά-πολωνικά).
Σχετικά με τον Σολωμό, ο νεαρός Πολωνός γνώριζε το έργο του ομοτέχνου του αναγνωρίζοντας το ιδεώδες του «Υμνου εις την Ελευθερίαν» (έχοντας ήδη διαβάσει τη γαλλική του μετάφραση) και επιδιώκοντας, εξιδανικευτικά, να πράξει το αυτό για την πατρίδα του. Βρέθηκε στην Κέρκυρα ταξιδεύοντας από την Ιταλία προς την Πελοπόννησο και, σύμφωνα με τη δική του μαρτυρία, συγχρωτίστηκε με τον Σολωμό για τέσσερις ημέρες στο νησί.
Ηταν η εποχή που ο Επτανήσιος ποιητής ταλανιζόταν από το γεγονός της περιώνυμης δίκης εναντίον τού ετεροθαλή αδελφού του Ιωάννη Λεονταράκη και την απογοήτευση από τη συμπεριφορά της μητέρας του Αγγελικής Νίκλη. Γι' αυτόν τον λόγο, η περιγραφή του Σλοβάτσκι δεν είναι η πιο ευάρεστη για τον εθνικό ποιητή της Ελλάδας: «Ηταν φανερό πως τον έκαιγε μια εσωτερική φλόγα, ενώ εξωτερικά έτρεμε όπως ο ζελές...», σημειώνει εμφαντικά. Εστω και με αυτή την κακότυχη συγκυρία της συνάντησής τους (ο Σολωμός είχε πλέον αποδώσει στο αλκοόλ τη θεραπεία της κατάθλιψής του και η κοινωνική συμπεριφορά του ήταν φανερά δύσκαμπτη), ο Σλοβάτσκι αναφέρθηκε σε κατοπινούς στίχους του με επαινετικό τρόπο στον «Πίνδαρο της σύγχρονης Ελλάδας».

ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΟΥΒΑΛΗΣ

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 05/09/2006

Επιπλέον, προδημοσίευση του βιβλίου κι αποσπάσματα από το ποίημα του Σλοβάτσκι υπάρχουν στο τρέχον τεύχος του ηλεκτρονικού περιοδικού (.poema..), στο url http://www.e-poema.eu/poem.php?id=25&pid=

lunedì 4 settembre 2006

Μία φωτογραφία

Γράμματα, λέξεις, νοήματα -
δολιχοδρομίες μεταξύ φαίνεσθαι και είναι...

domenica 3 settembre 2006

Για να μην ξεχνιούνται: Νίκος Γκάτσος (4)

[...]

Στου πικραμένου την αυλή ήλιος δεν ανατέλλει

Mόνο σκουλήκια βγαίνουνε να κοροϊδέψουν τ' άστρα

Mόνο φυτρώνουν άλογα στις μυρμηγκοφωλιές

Kαι νυχτερίδες τρων πουλιά και κατουράνε σπέρμα.

-

Στου πικραμένου την αυλή δε βασιλεύει η νύχτα

Μόνο ξερνάν οι φυλλωσιές ένα ποτάμι δάκρυα

Όταν περνάει ο διάβολος να καβαλήσει τα σκυλιά

Kαι τα κοράκια κολυμπάν σ' ένα πηγάδι μ' αίμα.

-

Στου πικραμένου την αυλή το μάτι έχει στερέψει

Έχει παγώσει το μυαλό κι έχει η καρδιά πετρώσει

Kρέμονται σάρκες βατραχιών στα δόντια της αράχνης

Σκούζουν ακρίδες νηστικές σε βρυκολάκων πόδια.

-

Στου πικραμένου την αυλή βγαίνει χορτάρι μαύρο

Mόνο ένα βράδυ του Mαγιού πέρασε ένας αγέρας

Ένα περπάτημα ελαφρύ σα σκίρτημα του κάμπου

Ένα φιλί της θάλασσας της αφροστολισμένης.

-

Kι αν θα διψάσεις για νερό θα στίψουμε ένα σύννεφο

Kι αν θα πεινάσεις για ψωμί θα σφάξουμε ένα αηδόνι

Mόνο καρτέρει μια στιγμή ν' ανοίξει ο πικραπήγανος

N' αστράψει ο μαύρος ουρανός να λουλουδίσει ο φλόμος.

-

Mα είταν αγέρας κι έφυγε κορυδαλλός κι εχάθη

Eίταν του Mάη το πρόσωπο του φεγγαριού η ασπράδα

Ένα περπάτημα ελαφρύ σα σκίρτημα του κάμπου

Ένα φιλί της θάλασσας της αφροστολισμένης.

[...]

(εξέδωσε ο "Αετός" το 1943, στη συνέχεια ανέλαβε ο "Ικαρος" του Καρύδη, εξακολουθεί να διαβάζεται απνευστί)

sabato 2 settembre 2006

Γιατί δεν μιλούν οι συγγραφείς;

Γιατί οι συγγραφείς δεν συμμετέχουν στην κοινωνική και πολιτική ζωή, δεν παρεμβαίνουν, δεν ξιφουλκούν με τις απόψεις τους, δεν προτείνουν και αντιπροτείνουν; Με αυτά τα ερωτήματα και εξ αφορμής των διεθνών πολιτικών εξελίξεων, η εφημερίδα «La Stampa» αναλύει το φαινόμενο της απουσίας των λογοτεχνών -ειδικότερα εκείνων της νεότερης γενιάς- από τα δρώμενα. Το ερώτημα τίθεται, τουλάχιστον στο πλαίσιο του πνευματικού κόσμου της Ιταλίας, έχοντας κατά νου τη δυναμική προηγούμενων γενεών, των οποίων η δημόσια παρουσία σε σημαντικά ζητήματα δεν απείχε καθόλου από τη σοβαρότητα και την επιδραστικότητα της σημερινής πραγματικότητας.
Ο αρθρογράφος της ιταλικής εφημερίδας ανακαλεί προσωπικότητες όπως οι Παζολίνι, Σάσα, Καλβίνο, Μοράντε, για να καταδείξει την «ένδεια» των νεότερων να στοιχειοθετήσουν την παρουσία τους πέρα από την κυκλοφορία των βιβλίων τους, την παρελκόμενη εμπορική προβολή αλλά και την προσωπική αναρρίχησή τους στο «χρηματιστήριο της δημοσιότητας». Οι χωροχρονικές συγκυρίες, όπως για παράδειγμα ο πρόσφατος πόλεμος στον Λίβανο, δεν κινητοποιούν την ευαισθησία τους ώστε να απευθυνθούν στην κοινή γνώμη, να την προϊδεάσουν για κάποια διαφορετική προοπτική στα πράγματα που την απασχολούν. Κατά τον Μάρκο Μπελπολίτι της «La Stampa», η πλειονότητα των συγγραφέων δεν εμπνέει πνευματική εμπιστοσύνη, καθώς αποδεδειγμένα δεν διαθέτει οράματα για το μέλλον, ούτε και ικανή πολιτική αντίληψη που θα μπορούσε να προάγει τις ιδέες και τη δράση σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο. Και καθόλου τυχαία υπαινίσσεται τον εγωιστικό αυτοπροσδιορισμό τους, σύμφωνα με τον οποίο προέχει η παραγωγή του «πολιτιστικού προϊόντος», χωρίς ουδέποτε να ταυτίζονται η ιδεολογία με την καλλιτεχνική πράξη.
Η προσέγγιση του θέματος είναι πολύπλευρη. Και βεβαίως ο προβληματισμός ξεπερνάει τα σύνορα της γειτονικής χώρας, εκεί όπου η εκδοτική βιομηχανία έχει αρχίσει πλέον να εξετάζει την ανεύρεση του επόμενου «ευπώλητου της εβδομάδας» μέσα από τα αμφιλεγόμενης πιστότητας ιστολόγια (blogs) του Διαδικτύου. Και στα καθ' ημάς, τι;...
ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΟΥΒΑΛΗΣ rouvalis@enet.gr
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 01/09/2006

Χωρίς λόγια

Η ελευθερία της γραφής, η γοητεία που απορρέει >>>οι νέοι όροι, όχι τόσο νέοι: Διαδίκτυο, ιστοσελίδα, ιστολόγιο>>>το δικαίωμα της δίκαιης κρίσης, όσο και το υποβολείο, οι ασύντακτες κραυγές, τα επιχειρήματα>>>η δημοκρατικότερη έκφραση κινδυνεύει -εύκολα- να διολισθήσει σε οχλοβοή>>>ευτυχώς εμφανίζονται οι φρέσκες φωνές, τα δώρα τους, η προσδοκία που γεννούν ώστε να διαβλέπει ο αισιόδοξος κάποια ισορροπία στο εγγύς μέλλον>>>εδώ διακυβεύεται ο "περί όνου σκιάς" προβληματισμός, ο φιλολογικός, ο λογοτεχνικός, ο ακαδημαϊκός>>>τ' αρνείται κανείς ή μήπως τυρβάζει περί άλλα;>>>ποιος εκτίθεται εν ζωή;>>>τα ποιήματα γράφονται ενίοτε εκτός στίχων;>>>από οποιονδήποτε, με ή χωρίς ιδιότητα, σε χωροχρόνο, με τρόπους>>>αλίμονο...>>>η ανακύκλωση δεν έχει νόημα>>>η ουσία έχει νόημα, η ανάταση έχει νόημα, η γενώμενη δύναμη έχει νόημα>>>"μόνον διά της λύπης" γράφει ο Βύρων Λεοντάρης>>>...

venerdì 1 settembre 2006

EΛΛΑΔΑ - ΗΠΑ: 101-95

Ass.Press/1-09-2006/Japan Mundobasket