venerdì 29 febbraio 2008

Για να μην ξεχνιούνται: Αναστάσιος Δρίβας (8)

ΣΧΕΔΙΟ
κορυφογραμμή κομμένη με το διαμάντι
εκείνο
το ψιλό αγιάζι
να περονιάζει τη σκέψη
όταν σαν πολυέλαιος ανάβει το πολικό φεγγάρι
ο ρυθμός του πουλιού
ο ρυθμός της θάλασσας
βελονιά που τρύπησε το μουδιασμένο δέρμα
σφυρί που κάηκε
κτυπώντας το πυρωμένο σίδερο
μεσημέρι
έλξη
που ενώνει τα δυο ημισφαίρια στον ισημερινό της φλογισμένης σκέψης
τεντωμένο καραβόσκοινο
πάνω απ' τους πένθιμους ηλιοκαμμένους τόπους.
Βλέπω: ένα παιδί πικρό
αλαφροστοίχειωτο πικρό παιδί ντυμένο με τη στολή της άγιας νύχτας.
(από την έκδοση "Μια δέσμη αχτίδες στο νερό", εκδόσεις Πρόσπερος, 1978)

lunedì 25 febbraio 2008

Διαδρομές

Ενα τριήμερο περιηγήσεων>>>από τις ξασπρισμένες κορυφές της Γορτυνίας στο ανοιξιάτικο κρύο του μεσσηνιακού ακρωτηρίου>>>κι από τα καμένα δάση της Ηλείας (λίγο πριν και μετά τη Ζαχάρω, ανάμεσα στο κάστρο της Σμέρνας και τον θρύλο του Αράκλοβου) έως τις υπώρειες του Παναχαϊκού και το νωχελικό Αίγιο (με την γκριζάδα από τον Εμφύλιο, τους χίτες ενάντια στους ΕΛΑΣίτες)>>>όπως τότε, στα χρόνια του πριγκιπάτου, ο Δοξαπατρής Βουτσαράς κι ο Γοδεφρείδος Βιλλεαρδουίνος στην αέναη μάχη επιβίωσης γύρω από τον ξεχασμένο Δρόγγο των Σκορτών>>>το απλό ποίημα του Θωμά Γκόρπα, ένας σύντομος ύμνος σ' αυτό που εννοούσε ως ποίηση, οι μεταφρασμένοι στίχοι του Eugenio Montale, τα θεατρικά λόγια του Harold Pinter στην ταινία του Κenneth Branagh, Sleuth>>>(παραιτήθηκε, λέει, η επιτροπή κρατικών βραβείων μετάφρασης - εθνική απώλεια ή ανακούφιση;)>>>τα σώματα που σιωπούν κι αναζητούν τα σώματα, το βλέμμα που χάνεται -ιδανικά- μέσα στο βλέμμα>>>προηγείται όμως η αποχώρηση, η αποστροφή, η αποφορά>>>εκείνες οι τεράστιες άσπρες πέτρες στο χωριό Καλλίκωμο, με το υπέροχο αυτό όνομα, έμοιαζαν με μικρούς απαξιωμένους γίγαντες>>>ο έρωτας επιστρέφει, κάθε φορά διαφορετικά...

mercoledì 20 febbraio 2008

Dionisio Solomos: ιταλικά περικείμενα

Silio D'Aprile: Museum fur Modern Kunst -Frankfurt Am Main
"Κοίταξε αν αυτό ταιριάζει καλύτερα εκεί στην ανυπομονησία της αναμονής. Και λίγο λίγο να αυξάνεται (όσο φτάνει το μάτι) ζωγραφίζοντας τις τρομερές επιθέσεις που όλες αποκρούστηκαν..."
- μεταφρασμένο δείγμα από τα "Ιταλικά περικείμενα" του Διονυσίου Σολωμού, στο Β' Σχεδίασμα των "Ελεύθερων Πολιορκημένων". Επιμελήθηκε ο Διομίδης Βλάχος, σχολίασε ο Γιάννης Δάλλας, στις εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2007

martedì 19 febbraio 2008

Giacomo Leopardi vs χιόνι στην πόλη

Είναι γενική αρχή ότι, με εξαίρεση κάποιες ελάχιστες στιγμές, ο άνθρωπος στη συνείδησή του και εν αγνοία όλων καλλιεργεί, αντίθετα από κάθε λογική, ορισμένες ψευδαισθήσεις που είναι απαραίτητες για την ηρεμία της ψυχής του και χωρίς τις οποίες δεν θα μπορούσε να ζήσει.
Οσο κι αν αισθάνεσαι ότι δε διατηρείς καμιά ψευδαίσθηση για τον κόσμο, ότι τον γνωρίζεις σε βάθος κι απεχθάνεσαι τα θέλγητρά του, αρκεί μια μικρή φιλική εκδήλωση από μέρους του για να συμφιλιωθείς εν μέρει μαζί του.
Το να πιστεύει κανείς ότι η ζωή μπορεί να γίνει όλο λογική και φιλοσοφία είναι χαρακτηριστικό ανθρώπου ελάχιστα λογικού και φιλοσοφημένου.
Αν οι λίγοι αληθινά άξιοι άνθρωποι που επιζητούν τη δόξα γνώριζαν προσωπικά όλους εκείνους που συναπαρτίζουν το κοινό, του οποίου την επιδοκιμασία μοχθούν να αποσπάσουν, πιθανότατα θα μετρίαζαν πολύ την προσπάθειά τους και ίσως θα έβαζαν κάποιους άλλους στόχους.
[Οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν στη διάρκεια της χθεσινής ημέρας. Τα αποσπάσματα προέρχονται από την έκδοση Giacomo Leopardi, Στοχασμοί, εισ.-μτφρ.: Κατερίνα Βασιλάκου, εκδόσεις Printa/Ροές, 2008]

lunedì 18 febbraio 2008

Το λευκό

REUTERS/Yiorgos Karahalis
Είναι το λευκό που σκοτεινιάζει είτε το σκοτάδι που δεν αντέχει τόσο λευκό;
Είναι το λευκό των ματιών ή το λευκό της σιωπής.
Είναι το λευκό για κάθε στιγμή: παρόρμηση, προσδοκία, παραίτηση.
Είναι το λευκό στις σελίδες, στον καμβά, στο μάρμαρο.

giovedì 14 febbraio 2008

Ποιο κρύο;

vialetto per il castello (foto: Silio D'Aprile)

Με αφορμή τη βροχή και το κρύο, ευεργετικά στο μυαλό, ένα παλαιότερα από τον υπογράφοντα μεταφρασμένο ποίημα του Tonino Guerra, του γνωστού Ιταλού σεναριογράφου, ταιριάζει στην περίσταση, καθώς και οι παλιές, αυθεντικές εικόνες ενός Νότου που αρνείται να παλιώσει...

TONINO GUERRA

Εμένα ο θάνατος

με κάνει να πεθαίνω από φόβο

διότι πεθαίνοντας αφήνεις πίσω

πολλά πράγματα που δεν θα ξαναδείς:

τους φίλους, την οικογένεια, τα δέντρα

στον δρόμο μ' εκείνη τη μυρωδιά τους

κι όλους όσους έχεις συναντήσει

έστω και μία φορά μόνο.

Θα 'θελα να πεθάνω ακριβώς στη μέση του χειμώνα

καθώς θα βρέχει

μία απ' εκείνες τις μέρες που νυχτώνει νωρίς

και στους δρόμους βρωμίζουν τα παπούτσια απ' τη λάσπη

κι όλοι κλείνονται στα καφενεία

μαζεμένοι γύρω απ' τη σόμπα.

sabato 9 febbraio 2008

Ποια ποίηση;

Rio di Achaia (foto: Silio D'Aprile)
Από τις σφοδρές υγρασίες, από τα
μέρη όπου συγκρούονται
απομεινάρια καταιγίδων και λυγμοί,
έρχεται
αυτή η θλίψη των αρτηριών, κομματιασμένη
θύμηση.
Ακόμη γυρίζουν
εκείνες οι μανάδες τρελές στις φλέβες μου...
...γράφει ο Antonio Gamoneda σ' ένα από τα ποιήματα που παρουσίασε στη χθεσινή εκδήλωση που διοργάνωσε το Ινστιτούτο Θερβάντες της Αθήνας, η αλυσίδα "Ιανός" και το ηλεκτρονικό περιοδικό (.poema..) στον χώρο του αθηναϊκού βιβλιοπωλείου >>> La poesia es palabra en funcion estetica, pero, si es verdaderamente poesia, nunca sera' ficcion... σημειώνει με νόημα ο Ισπανός ποιητής για όλους όσοι κομψεύονται τη γνώση και συνακόλουθα δηλώνουν παρόντες στη νομή του ποιητικού λόγου, στα καθ' ημάς >>> Αντιγραφή από το δοκίμιο ενός παλιού συμφοιτητή στο Ρέθυμνο: ...Αυτό λοιπόν που εδώ δεν γίνεται αντιληπτό είναι ότι η σύλληψη της ειρωνείας ως σύλληψη ενός ψεύδους (μιας απάτης ή πλάνης) μας θέτει εκτός του συγκεκριμένου ψεύδους, εκτός της συγκεκριμένης πλάνης ή απάτης, κι όχι εκτός κάθε ψεύδους, εκτός κάθε πλάνης και απάτης εν γένει. Και είναι πολύ πιθανόν να μην υπάρχει μεγαλύτερη πλάνη από το να θεωρεί κανείς ότι διαθέτει το αλάθητο, ότι βρίσκεται εκτός κάθε πλάνης και ψεύδους, ότι γνωρίζει την αλήθεια, όταν στην πράξη το μόνο που γνωρίζει είναι το ψεύδος, ή όταν η αλήθεια που κατέχει δεν είναι απόλυτη, αλλά αλήθεια σε σχέση με ένα προγενέστερο ψεύδος, στο οποίο εντελώς ειρωνικά οφείλει η νεοαποκτηθείσα "αλήθεια" την αλήθεια της... >>> Δημήτρης Πολυχρονάκης, Οψεις της ρομαντικής ειρωνείας, Schiller-Schlegel-Hoffmann-Baudelaire, εκδόσεις Ινδικτος, 2007, σσ. 51-52 >>> Είχε κρεμάσει μικρούς καθρέφτες πάνω στα δέντρα / για να βλέπονται τα πουλιά - είναι το ποίημα του Ε.Χ. Γονατά από την "Κρύπτη", που επανέφερε στο μυαλό η προχθεσινή συνομιλία στο τηλέφωνο με τον Αιμίλιο Καλιακάτσο (εκδόσεις Στιγμή, παραδοσιακό τυπογραφείο, λατρεία ανάγνωσης) >>> Ετσι γεννιούνται οι απορίες, ή μάλλον επανέρχονται οι απορίες σαν φαντάσματα μιας ηθελημένης σιωπής στο βουερό παρόν της συνείδησης >>> Κι αλήθεια, μια ερώτηση για βιβλιόφιλους (όλους όσοι ξέρουν, δηλαδή οι ελάχιστοι και ανεπαίσθητα περιφερόμενοι σε διαδρόμους εκδοτικών οίκων ή σε ράφια βιβλιοπωλείων και βιβλιοθηκών): ποια βιβλία αξίζουν, ποια διαβάζονται και ποια προκαλούν την επάνοδο στις σελίδες τους;

martedì 5 febbraio 2008

Ποιος Καραγκιόζης;

Η παράσταση του θεάτρου σκιών του Ηλία Καρελλά (στο θέατρο Επί Κολωνώ, από τις 13 Φεβρουαρίου) υπενθυμίζει τον Καραγκιόζη, τον μικρο-Ελληνα, τον κακομοίρη καθημερινό άνθρωπο -διαχρονικά- σ' αυτό το μόρφωμα της λεγόμενης εθνικής μας ταυτότητας >>> Οι πιο συχνές ερωτήσεις: πότε θα γίνουν οι επόμενες εκλογές; Ποιους να ψηφίσουμε; Παραμένουν φίλοι η Ζούγκλα με τη Μαύρη Τρύπα; Ποιους θα υπονομεύσει ο πρώην γενικός; Ποιος καταλαβαίνει τον ρόλο του υπουργείου Πολιτισμού; Πώς λέγονται πια οι Σκοπιανοί; Πότε θα πάρει η Τουρκία τα νησιά μας; Ποιος ρασοφόρος θα προσποιηθεί τον αρχηγό της κίβδηλης ιερότητας; Ποια Ελληνική Αστυνομία εννοεί η Αστυνομία; Προς ποια μηδενική αξιοπιστία οδεύει αυτή η κοινωνία; >>> Οι απαντήσεις έχουν δοθεί προ πολλού >>> Αντιθέτως, ο "Αργος" του Κωνσταντίνου Βήτα είναι μια μελαγχολική αποτίμηση της ύπαρξης, που ίσως αγνοεί τον τρόπο να εκφραστεί με ακρίβεια (με ή χωρίς στίχους και λόγια τραγουδιστά) αλλά προσδοκά τη μουσική, την περιπέτεια των ήχων ανάμεσα στις σιωπές >>> Χθες κυκλοφόρησε ο πρώτος τόμος της πολύχρονης δουλειάς δύο κριτικών λογοτεχνίας: Ο Κώστας Παπαγεωργίου και ο Βαγγέλης Χατζηβασιλείου καταθέτουν την "Ανθολογία της Ελληνικής Ποίησης (τόμος Α', 1900-1920)" σε εποχή όπου η ποίηση παρεξηγείται, παρερμηνεύεται ή και παρενδύεται από διαφόρους... >>> Και μια εκδοτική μνεία: η αισθητική των εκδόσεων "Κότινος" του Κωνσταντίνου Στάικου >>> Σε πείσμα της ρηχότητας, δηλαδή >>> Οπως το έγραφε ο Αγγελος Σημηριώτης (1870-1944), στο ποίημα με τίτλο "Σονέτο": Η ψυχή μου στο πάτημά σου ανθίζει / Από ποιους δρόμους ήλθες μυστικούς; >>> Και όπως το έγραψε η Αιμιλία Δάφνη (1887-1941): Είναι βαριά η ψυχή μου σαν τον ώριμο / καρπό, που από το δέντρο πέφτει / απόψε - κι όλα είναι ασήκωτα / ως κι οι σκιές που τρέμουν στον καθρέφτη.

venerdì 1 febbraio 2008

e-poema.eu: Το "ποίημα της εβδομάδας"

Εάν επιθυμείτε να λαμβάνετε το "Ποίημα της Εβδομάδας" ή θέλετε να κάνετε δώρο το "Ποίημα της Εβδομάδας" σε κάποιο φιλικό σας πρόσωπο, μπορείτε να υποβάλλετε την εγγραφή σας πατώντας εδώ.
Το (.poema..) προσφέρει αυτή τη δυνατότητα σε χρήστες του Διαδικτύου -απολύτως δωρεάν- επιλέγοντας ποιήματα από την ελληνική και παγκόσμια λογοτεχνία, στο πλαίσιο της δημιουργίας μιας ευρείας ανθολογίας ποίησης στον διαδικτυακό χώρο.