venerdì 29 febbraio 2008

Για να μην ξεχνιούνται: Αναστάσιος Δρίβας (8)

ΣΧΕΔΙΟ
κορυφογραμμή κομμένη με το διαμάντι
εκείνο
το ψιλό αγιάζι
να περονιάζει τη σκέψη
όταν σαν πολυέλαιος ανάβει το πολικό φεγγάρι
ο ρυθμός του πουλιού
ο ρυθμός της θάλασσας
βελονιά που τρύπησε το μουδιασμένο δέρμα
σφυρί που κάηκε
κτυπώντας το πυρωμένο σίδερο
μεσημέρι
έλξη
που ενώνει τα δυο ημισφαίρια στον ισημερινό της φλογισμένης σκέψης
τεντωμένο καραβόσκοινο
πάνω απ' τους πένθιμους ηλιοκαμμένους τόπους.
Βλέπω: ένα παιδί πικρό
αλαφροστοίχειωτο πικρό παιδί ντυμένο με τη στολή της άγιας νύχτας.
(από την έκδοση "Μια δέσμη αχτίδες στο νερό", εκδόσεις Πρόσπερος, 1978)

5 commenti:

Φαίδρα φις ha detto...

πάρα πολύ όμορφο...
δεν ξέρω γιατί ήρθε στο μυαλό μου κι αυτό του Νίκου Γρηγοριάδη,
"μουδιάζουν οι αισθήσεις γεμάτες σκιές.Εξαφανίζονται τα πράγματα και μένει ολόφωτο μόνο το αόρατο."

σας χαιρετώ

SILIO D'APRILE ha detto...

φαίδρα φις>>>χαίρομαι που σου αρέσει ο Δρίβας. Δεν πρόλαβε (ίσως;) να ανδρωθεί ποιητικά, ωστόσο το ίχνος του αποτυπώθηκε στην ελληνική ποίηση του 20ού αιώνα. Κρίμα που δεν τον θυμάται κανείς ή σχεδόν κανείς. Δεν γνώριζα τους στίχους του Γρηγοριάδη...

Φαίδρα φις ha detto...

Υπάρχουν και μη ματαιόδοξοι ποιητές εν τέλει και χαίρομαι που το διαπιστώνω.Ίσως να μην τον θυμάται κανείς γιατί πολύ απλά δεν τον έχει διαβάσει ή δεν τον γνωρίζει καν.Προσωπικά,σας ευχαριστώ που μου τον συστήσατε.
Αναφορικά με τους στίχους του Νίκου Γρηγοριάδη,δεν γνωρίζετε κανένα ποίημά του ή αυτούς τους συγκεκριμένους?

χαιρετισμούς

Anonimo ha detto...

εξαιρετικό...ιδιαίτερα η κατακλείδα...με το "αλαφροστοίχειωτο παιδί"...δεν είχα διαβάσει ποτέ κάποιο ποίημα του Δρίβα, αλλά νομίζω θα το κάνω στο μέλλον με την πρώτη ευκαιρία...Νέλλη

SILIO D'APRILE ha detto...

Δυστυχώς, Νέλλη, οι λίγες ποιητικές συλλογές του είναι δυσεύρετες. Ωστόσο, πάντοτε υπάρχουν στα καλά βιβλιοπωλεία...