martedì 27 luglio 2010

Χωρίς λόγια (σαλπάροντας)

...Αλλά δεν αξίζει να καταστρέψει κανείς τον εαυτό του. Είναι τόσο πολύτιμη αυτή η μικρή ζωή που μας εγγράφεται από τη Μοίρα, ώστε να 'ναι μια ανόητη πολυτέλεια ο ευτελισμός της. Το ταξίδι ετούτο, η αναχώρηση, οδηγεί στην επιθυμητή αλήθεια. Με νόστο και περιπέτεια, την παραδοχή της γαλαζωπής μοναξιάς, τη δίψα για δυαδικά θαύματα.

sabato 24 luglio 2010

Mendelssohn, καύσωνας, fiore di poesia...

foto di Silio D'Aprile
Το μικροτοπίο της πόλης λαμπυρίζει αρρωστημένα >>> Το χώμα καίει, οι δρόμοι, οι προσδοκίες ενός Ορφέα >>> Τα "άνθη της ποίησης" στην άλλη γλώσσα: περιπέτεια που ξενυχτάει για να κάνει τη λέξη πιο μελωδική και γνώριμη >>> "Θέλω ν' ακούω τις φλέβες σου να πάλλονται, παραμένω εδώ..." >>> Το ημερολόγιο απαιτεί ανανέωση >>> Ημέρα δεύτερη: Lieder ohne Worte, opus 19, στο πιάνο ο Daniel Barenboim >>> Ημέρα δέκατη τρίτη: Η δροσιά είναι δυσεύρετη, αγάπη μου >>> Ημέρα τριακοστή: κενή

mercoledì 21 luglio 2010

Τι σημαίνει ιστολόγιο;

Η λέξη "ιστολόγιο" (ή αγγλιστί μπλογκ) έχει γίνει καραμέλλα τον τελευταίο καιρό από φανφαρόνους, ωτακουστές-καιροσκόπους της μιντιακής επικαιρότητας. Οι διάφορες αμπελοφιλοσοφίες που γράφονται και λέγονται προκαλούν τον γέλωτα, εν τέλει, αφού ελάχιστοι είναι εκείνοι που γνωρίζουν και παρακολουθούν τα ιστολόγια, ελληνικά και ξένα, ελάχιστοι είναι και όσοι αντιλαμβάνονται το νέο μέσον ως πηγή ενημέρωσης, προμετωπίδα και δημόσιο βήμα ή και σημειωματάριο... Με τη δολοφονία του συναδέλφου δημοσιογράφου και διαχειριστή του "Τρωκτικού" έχει δοθεί το τελειωτικό "χτύπημα" στην ισόρροπη κι ωφέλιμη χρήση του συγκεκριμένου μέσου.
[Αξίζει να γίνει μια σύντομη αναδρομή στους χιλιάδες διαχειριστές που προέκυψαν προ τριετίας, οι οποίοι έγραφαν ανερμάτιστα, αδιασταύρωτα, αλαζονικά, προφασιζόμενοι μια δημοκρατική έκφανση διατύπωσης απόψεων αλλά ταυτόχρονα, με φασιστικό ένστικτο, εφορμούσαν στους μη συμφωνούντες, ειρωνεύονταν, χλεύαζαν αγεληδόν... Είναι όλοι εκείνοι που κόπτονταν για το δικαίωμα στην ψευδωνυμία, δηλαδή στην ασύδοτη κρυπτική δυναμική τους, είναι όλοι εκείνοι, ή σχεδόν, που εγκατέλειψαν τα ιστολόγια υπέρ των "αποδοτικότερων" κοινωνικών δικτύων].
Ως γνωστόν, επιδιώκεται η "φίμωση" (με ή χωρίς εισαγωγικά, ο καθείς κρίνει) των ιστολογίων ή έστω ο έλεγχός τους. Μάλιστα... Οπως επίσης, συχνά πυκνά στα εφημεριδικά κείμενα και τα τηλεοπτικά στούντιο, η λέξη συνεπάγεται τον σύγχρονο δαίμονα για την κοινή γνώμη και τους επιβήτορές της. Εξοχα... Τελευταία δε, τα ιστολόγια ηρωοποιούνται -μάλλον γραφικά- ως πυλώνες ελευθερίας της έκφρασης (δηλαδή, κουτσομπολιό, φθηνός σχολιασμός, διάλογος χωρίς διαλογικά μέρη) ή, αξεδιαλύτως πώς, ταυτίζονται με τα άλλα ηλεκτρονικά μέσα (εφημερίδες, περιοδικά, κόμβους, ιστοσελίδες) συντείνοντας στη θολή, αποπροσανατολισμένη αντίληψη της κοινής γνώμης για την αξία και τη χρήση των ιστολογίων...
Κι έπεται συνέχεια. Εδώ είμαστε, στον τόπο που οι έννοιες του σεβασμού, της αξιοκρατίας, της άμιλλας και της αισιοδοξίας χωλαίνουν επικίνδυνα κι αντιστρόφως ανάλογα στα λίγο λιγότερο παχυλά κέρδη του οικονομικού κατεστημένου τους τελευταίους μήνες...

giovedì 15 luglio 2010

Κορωναίικη συνταγή: παλιά και νόστιμη...

...Κάτι λίγο η κρίση, το μνημόνιο και το ΔΝΤ, κάτι λίγο ακόμη η όλο και συχνότερη απουσία από το σπίτι, φέρνουν μεσοβδόμαδα το ψυγείο στα όρια της επάρκειάς του... Αντικρίζοντας τα άδεια ράφια, η εφευρετικότητα συνδυάζεται με τις παιδικές-οικογενειακές μνήμες. Ιδού λοιπόν μια συνταγή που δοκιμάζοντας σήμερα ανακάλεσα τη νόνα μου στην Κορώνη, που έφτιαχνε τις μακαρούνες με αυτόν τον τρόπο, όταν αποφάσιζε να μην γυρίσουμε το μεσημέρι στο χωριό αλλά να ξαποστάσουμε στη σκιερή ξελότζια παρά την γκρίνια μου... (Ο,τι και να λέμε πάντως, καθόλου τυχαία, η νοστιμάδα από τα χειροποίητα ζυμαρικά της δεν συγκρίνονται με τίποτε).
-1 φλιτζάνι λιαστές ντομάτες
-3 κουταλιές ψιλοκομμένο μαϊντανό
-2 σκελίδες σκόρδο
-1 φλιτζάνι ελιές Καλαμών
-3 κουταλιές κάππαρη
-150 γρ. τυρί τριμμένο (μυζήθρα ή σφέλλα)
:::
Σ' ένα μεγάλο τηγάνι ζεσταίνουμε το ελαιόλαδο και σοτάρουμε ψιλοκομμένη λιαστή ντομάτα για περίπου 5 λεπτά, σε μέτρια φωτιά. Προσθέτουμε τον μαϊντανό και το σκόρδο κι ανακατεύουμε συνεχώς για 1-2 λεπτά. Εχουμε ήδη κόψει σε ψιλά κομμάτια τις μαύρες "καλαματιανές" ελιές (χωρίς το κουκούτσι, βεβαίως!), τις οποίες συμπληρώνουμε, μαζί με την κάππαρη, στο μείγμα του τηγανιού. Εάν έχουμε μάλιστα λίγη άγρια ρίγανη (θρούμπι), ακόμη καλύτερα να πασπαλίσουμε χωρίς φειδώ!... Μαγειρεύουμε τη σάλτσα για ακόμη 2-3 λεπτά.
Κατόπιν, βράζουμε τα ζυμαρικά (μάλλον προτιμώ τα linguine ή έστω χοντρά μακαρόνια) με αλατισμένο νερό για 8-9 λεπτά ώστε να "κρατάνε" στα δόντια.
Ρίχνουμε τα ζυμαρικά στο τηγάνι κι ανακατεύουμε με τη σάλτα για άλλα 2 λεπτά ώσπου να "δέσουν" με το μάτι...
Το γεύμα είναι έτοιμο. Προαιρετικά τρίβουμε σκληρή αλμυρή μυζήθρα Μεσσηνίας ή σφέλλα Ταϋγέτου.
Τέλος, ένα ουζάκι "Χελάς" είναι η απόλυτη γευστική συντροφιά για την παρέα...

sabato 10 luglio 2010

Ακούστε το Ρ/Σ του (.poema..)

Το διαδικτυακό ραδιόφωνο http://www.radiophone.gr/ και το ηλεκτρονικό περιοδικό για την ποίηση http://www.e-poema.eu/ προσφέρουν τη δυνατότητα ακρόασης μουσικών εκπομπών σ' όλη τη διάρκεια του 24ώρου, για όλους όσοι αγαπούν και χαίρονται -πάραλληλα- τη μουσική και τη λογοτεχνία.
Σύντομα, το πρόγραμμα αναμένεται να εμπλουτιστεί με ζωντανές εκπομπές από παραγωγούς-μέλη της συντακτικής ομάδας του περιοδικού.
Το ραδιόφωνο λειτουργεί άμεσα, με σχετική ένδειξη, στην αρχική σελίδα του περιοδικού.
Η συντακτική ομάδα του (.poema..)

Εάν η Αριστερά, εάν...

Εάν υπήρχε μια 17Ν, όχι ετούτη εδώ, αλλά μια δονκιχωτική, πιο κοντά στον μύθο του "Ρομπέν των δασών"..., τι θα έπραττε σήμερα; >>> Χωράει όμως η βία απέναντι στη βιωμένη κατάσταση της αυριανής ανασφάλειας; >>> Τι εξυπηρέτησαν, άραγε, τα διάφορα αριστερά κινήματα στη σημερινή καπιταλιστική πραγματικότητα; >>> Ή αλλιώς, γιατί δεν συνίσταται μια επανάσταση στις παρούσες συνθήκες "κράτησης" των νοούντων; >>> Το σίγουρο είναι ότι η τρομοκρατία αποφαίνεται αδιέξοδη, προσβλητική, μιλώντας με όρους ιστορικούς και καθόλου πολιτικάντικους >>> Είναι αδύνατον ν' απαντήσει κανείς με σύνεση και σοφία, όσο είναι προσφιλές σε κοινωνίες χωρίς σοβαρές υποδομές, ωσάν την ελληνική, να θεωρείται λύση ή και άτσαλη ανατροπή της μη παραδεδεγμένης κατάστασης, η συνεχής απορρύθμιση και επιβολή >>> Ετούτο βιώνουν σήμερα οι λιγοστοί Ελληνες που αυτοπεριορίζονται στα σύνορα που τους έδωσαν >>> Οι οποίοι δεν χρειάζονται λόγια σαν τα παραπάνω, με ή χωρίς επιστρώματα κομματικής αντίληψης, ούτε και αίμα, αλλ' ωφέλιμες πράξεις και έμπρακτη παρουσία ενός ιστορικού ηγέτη... >>> Τα κάθε λογής "εάν" ακούγονται όχι μόνο βαρετά κι ανούσια, ειδικά εκείνα της δήθεν Αριστεράς, αλλά ταυτόχρονα πυροδοτούν το τίποτε, το επικίνδυνο τίποτε... >>> (Ιδού μερικές σκέψεις, ανταλλάξιμες απόψεις, αποφάνσεις, μιας χθεσινοβραδινής παρέας έναντι της επικαιρότητας, του εαυτού και του συλλογικού είναι, που νιώθουν ανίκανοι να επέμβουν στις συνισταμένες του παρόντος...).

giovedì 8 luglio 2010

Επίκαιροι στίχοι ενός Eugenio Montale

...E andando nel sole che abbaglia
sentire con triste meraviglia
com'è tutta la vita e il suo travaglio...
:::
…και βαδίζοντας στον ήλιο που τυφλώνει
να τον κυριεύει η θλιβερή κατάπληξη
πως είναι όλη του η ζωή κι ο πόνος...
[Eugenio Montale, tradotto da Silio d'Aprile]

mercoledì 7 luglio 2010

Χρόνης Μίσσιος: μια επίκαιρη συνέντευξη...

Ο Χρόνης Μίσσιος αποτελεί μία από τις εξαιρέσεις στο παιχνίδι της δημοσιότητας, της ελαφράς κι ανέμπνευστης μιντιακής επιλογής, της ουσιώδους ανυπαρξίας μεταξύ των συντεχνιακά "καταξιωμένων" και των "εμπορικών"... Η συνέντευξη που παραχώρησε πρόσφατα στο "Βήμα" (στον συνάδελφο Αργύρη Παπαστάθη, 20/2/2010) αξίζει να διαβαστεί τόσο για να επιβεβαιωθούν οι απόψεις του, πολιτικές και κοινωνικές, σε τρέχοντα χρόνο, όσο και για να υπενθυμίσει ότι οι κάθε είδους κρίσεις ξεπερνιούνται με τους ηγέτες μιας κοινωνίας (συνεπάγεται λοιπόν ένα ιδεολογικό σχήμα). Κι αλίμονο, ο κ. Μίσσιος, στα 80 του, τα "λέει σταράτα" για την Αριστερά, την κρίση την οικονομική και την κρίση την ηθική α λα γκρέκα... [Ας μείνει ασχολίαστη η κατάπτυστη συνέντευξη σε κρατικό κανάλι πρόσφατα επίσης, όπου η life-style αγωνία της συναδέλφου-τηλεπαρουσιάστριας θα μείνει παροιμιώδης με το ερωτηματολόγιο που του επιφύλαξε...]
«Ο Μανόλης Αναγνωστάκης μου έμαθε γράμματα στη φυλακή, ήμασταν θανατοποινίτες στο Γεντί Κουλέ» λέει ο Χρόνης Μίσσιος στο «Βήμα», στο περιθώριο της συνέντευξης που παραχώρησε ένα καυτό μεσημέρι της περασμένης εβδομάδας στο σπίτι του, στο Μικροχώρι Αττικής. Εμβληματική φυσιογνωμία της Αριστεράς, συγκλόνισε το πανελλήνιο το 1985, όταν αποκάλυψε τη διαδρομή της ζωής του, από τα 17 ως τα 43 του χρόνια σε φυλακές και εξορίες (1947-1973), στο αυτοβιογραφικό βιβλίο «Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς». Στα 80 του ζει πλέον αποτραβηγμένος με τη σύζυγό του Ρηνιώ και τα τρία σκυλιά τους σε ένα αγροτόσπιτο, περιτριγυρισμένο από νεοελληνικές βίλες. Για να τον συναντήσει κανείςπρέπει να ακολουθήσει κανόνες... συνωμοτικότητας. Ενα ημιφορτηγό μάς περίμενε στην ταβέρνα «Μπάρμπα Βασίλης» για να μας οδηγήσει στο δρομάκι που καταλήγει στην πόρτα του.
- Τι σημαίνει για εσάς αυτή η κρίση;
«Πιστεύω ότι η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική, είναι καθολική και παγκόσμια. Ο πλανήτης μας είναι πλέον μια μικρή γειτονιά γεμάτη κινδύνους και εγκληματικές συμμορίες που δεν γνωρίζουν σύνορα. Πιστεύω πως κανένας λαός, καμία χώρα δεν μπορεί να ονειρευτεί μια κοινωνία ισόνομη, ελεύθερη και ειρηνική».
- Γιατί;
«Πολλά θα μπορούσε να αναφέρει κανείς: για τον κίνδυνο του πυρηνικού ολέθρου, για την καταστροφή του περιβάλλοντος, για τον χρηματιστηριακό ιμπεριαλισμό κτλ. Πρόσφατο παράδειγμα έχουμε το έγκλημα της ΒΡ. Κι όμως κανένας δεν θα τιμωρηθεί, κανένας δεν ζητάει να σταματήσουν οι εξορύξεις στα βάθη του ωκεανού. Ολοι μιλούν για το πόσα σεντς έπεσε η μετοχή της. Η ανάγκη συνεργασίας των λαών είναι επιτακτική όσο ποτέ άλλοτε. Η ανάγκη μιας παγκόσμιας δράσης για να αλλάξουμε τους κοινωνικούς θεσμούς, τις αξίες μας και τη συμπεριφορά μας απέναντι στη φύση και στον συνάνθρωπό μας είναι στοιχειώδης προϋπόθεση».
- Τι μπορούμε να κάνουμε;
«Σήμερα είναι εύλογο το ερώτημα αν το προνόμιο της λογικής του ανθρώπου είναι όντως προνόμιο ή κατάρα. Η οικολογική κρίση του πλανήτη και των ανθρωπίνων κοινωνιών δεν είναι ένα εφιαλτικό σενάριο για το μέλλον αλλά μια οδυνηρή πραγματικότητα. Ο κόσμος του Οργουελ επιβεβαιώθηκε. Ο κόσμος του Χάξλεϊ είναι παρών. Μόνο με αυτογνωσία της ύπαρξής μας και τη συμφιλίωσή μας με αυτόν τον υπέροχο αινιγματικό κόσμο που μας γέννησε μπορούμε να αλλάξουμε την πορεία μας. Χρειαζόμαστε άλλη ιεράρχηση των αξιών, άλλους κοινωνικούς θεσμούς, άλλη φιλοσοφία. Οσο η κυρίαρχη αξία των κοινωνιών μας παραμένει η κερδοσκοπία, τα βήματα της ανθρώπινης ιστορίας- όπως είπε κάποτε και ο Δαντόν- θα είναι οι ταφόπετρες των ρομαντικών».
- Λέτε ότι η ζωή μετριέται μονάχα με τις συγκινήσεις που επιβεβαιώνουν την ανθρώπινη ουσία μας. Πιστεύετε ότι χάσαμε την ουσία τα τελευταία χρόνια;
«Νομίζω πως ναι. Η σημερινή κοινωνία δείχνει να έχει πέσει σε κώμα. Ο άνθρωπος από μια συμπαντική οντότητα με όνειρα, επιθυμίες, έρωτες και αισθήσεις μετατρέπεται σε ένα αντικείμενο παραγωγής και κατανάλωσης προϊόντων. Εχει χάσει τον προσανατολισμό του, έχει χάσει τις αξίες τού ευ ζην».
- Πώς βιώνετε την κρίση στην Ελλάδα;
«Αισθάνομαι ταπεινωμένος και περιφρονημένος. Νομίζω ότι ξαναζώ την εποχή του Πιουριφόι, τότε που η χώρα μας ήταν απόλυτα εξαρτημένη από τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Δεν πίστευα πως θα ζήσω μια νέα υποτέλεια της πατρίδας μου. Λέει ο Πρωθυπουργός ότι ήμασταν ο αδύναμος κρίκος και γι΄ αυτό μας χτύπησε τόσο καίρια ο τοκογλυφικός καπιταλισμός. Γιατί όμως είμαστε ο αδύναμος κρίκος; Είναι ένα ερώτημα στο οποίο οφείλει να απαντήσει το πολιτικό μας σύστημα και άλλοι κοινωνικοί φορείς που υποτίθεται ότι διακονούν τα συμφέροντα του λαού».
- Ωστόσο ο λαός, όλοι εμείς, δεν έχουμε ευθύνη γι΄ αυτό που μας συνέβη;
«Αναμφίβολα ναι. Αυτό όμως δεν είναι το κυρίως πρόβλημα. Οπως και το σύνθημα “φέρτε πίσω τα κλεμμένα”. Είναι σωστό αλλά ταυτόχρονα παραπλανητικό. Διότι το πρόβλημα είναι το σύστημα και οι θεσμοί που καθιερώσαμε. Θεσμοί που παράγουν βία, βαρβαρότητα και ψυχασθένεια, διότι πώς να κατανοήσει κανείς διαφορετικά την αφύσικη ζωή που μας υποχρέωσαν να βιώνουμε. Για να γυρίσουμε στα δικά μας: το εξοργιστικό είναι ότι μας εγκαλούν για έλλειψη πατριωτισμού όσους διαφωνούμε και αντιστεκόμαστε σε αυτά τα κατοχικά μέτρα. Είναι αυτοί που εκλέχθηκαν και ορκίστηκαν- οι περισσότεροι αλλεπάλληλες φορές- να υπερασπισθούν την πατρίδα και τα συμφέροντα του λαού της και μας οδήγησαν σε μια νέα εθνική υποτέλεια. Αιδώς, Αργείοι...».
- Είστε πολύ σκληρός.
Στα 80 μου χρόνια δεν έχω το δικαίωμα της συγγνωστής πλάνης ούτε καμία δέσμευση για να μη λέω αυτό που σκέφτομαι και πιστεύω. Είναι τουλάχιστον ανόητο να υποστηρίζει κανείς ότι μια χώρα οικονομικά υποδουλωμένη μπορεί να είναι εθνικά και πολιτικά ελεύθερη και ανεξάρτητη. Ισως αυτή η νέα υποτέλεια γεννήσει μια νέα εθνική αντίσταση».
- Εθνική αντίσταση; Με ποια μορφή και πότε;
«Οταν ο λαός βγει επιτέλους από τις κομματικές μάντρες. Τι όραμα θα έχει αυτή η αντίσταση; Τι μορφές θα πάρει; Δεν ξέρω. Εγώ είμαι ήδη παρελθόν και δυσκολεύομαι ήδη να κατανοήσω το παρόν. Ελπίζω οι μορφές που θα πάρει να μην είναι βίαιες και εξουσιαστικές. Είναι ιστορικά βεβαιωμένο πως η βία και η εξουσία πρόδωσαν τα ωραιότερα όνειρα των επαναστατών».
- Πιστεύετε ότι υπάρχει ανάγκη τιμωρίας των ενόχων που μας οδήγησαν εδώ;
«Δεν πιστεύω στην καταστολή. Πιστεύω στην πρόληψη. Δυστυχώς όλες οι ανθρώπινες κοινωνίες στην εποχή μας έχουν εγκαταλείψει την πρόληψη, την αναζήτηση και αντιμετώπιση των αιτίων που γεννούν τα κοινωνικά φαινόμενα και επαφίενταιστην καταστολή σε ολόκληρο το φάσμα του κοινωνικού γίγνεσθαι».
Ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΟΥΡΑ ΤΗΣ ΑΘΕΡΙΝΑΣ
- Είστε ένας από τους πρωταγωνιστές της ιστορίας της Αριστεράς στην Ελλάδα τον αιώνα που πέρασε. Αναγνωρίζετε κάποιο «ιστορικό λάθος» στη διαδρομή της από το 1974 ως σήμερα;
«Κατ΄ αρχάς θέλω να σου πω ότι η διαδρομή μου στην Αριστερά ήταν, παρά τις αντιξοότητες, από τις πιο ευτυχισμένες και πλούσιες περιόδους της ζωής μου. Εί χαμε όνειρο, είχαμε όραμα, είχαμε μύθους και ψευδαισθήσεις. Η Αριστερά είχε βαθιές ρίζες μέσα στην ελληνική κοινωνία. Παρ΄ ότι ηττήθηκε στρατιωτικά, γρήγορα ξαναγεννήθηκε και στις δεκαετίες του ΄50 και του ΄60 ήταν ο μόνος παραγωγός πολιτισμού στη χώρα μας. Η Αριστερά ήταν επαναστατική, όχι με τη συνωμοτική έννοια αλλά με τον πολιτισμό της, μια πορεία που ήρθε να διακόψει η δικτατορία. Ούτε όμως η χούντα τη νίκησε. Η Αριστερά ηττήθηκε στη Μεταπολίτευση. Διασπασμένη για άλλη μία φορά πολεμούσε με τα “ευαγγέλια” προσπαθώντας να στρατολογήσει η κάθε πλευρά με το μέρος της περισσότερους κομμουνιστές. Να τους κάνει τι, αλήθεια; Να τους βάλει στο μπαούλο; Δεν αντιλήφθηκε τη νέα εποχή στην οποία εισερχόταν η ελληνική κοινωνία, τις προσδοκίες και τα προβλήματά της. Ετσι ήρθε το ΠαΣοΚ, πήρε όλο το πακέτο των συνθημάτων και των αιτημάτων της Αριστεράς και το απαξίωσε. Εκτοτε η Αριστερά ψάχνει την προίκα της σε λάθος μέρος. Σήμερα ειλικρινά δεν ξέρω αν υπάρχει Αριστερά. Αυτό που ισχυρίζεται ότι είναι Αριστερά δεν παράγει τίποτα, ούτε καν πολιτικό πολιτισμό».
- Τι εντύπωση σας προκάλεσε η νέα διάσπαση του Συνασπισμού;
«Επιβεβαιώνει αυτό που είπαμε προηγουμένως. Είναι ένα πείραμα που χρόνια τώρα παλεύει χωρίς να κατορθώνει να συνθέσει απόψεις. Οι διασπάσεις και οι επαναδιασπάσεις αυτού του χώρου μου φέρνουν στο μυαλό την επίδραση που έχει η ουρά της αθερίνας στον τρικυμισμένο ωκεανό».
- Αρα τι προτείνετε;
Πιστεύω ότι ο μόνος δρόμος, η τελευταία έξοδος προς την ελευθερία του ανθρώπου και του πλανήτη είναι η ολιστική οικολογική φιλοσοφία, σκέψη, πράξη και συμπεριφορά. Η οικολογία ούτε φέρει ούτε εδραιώνει καμία εξουσία, αντίθετα την καθιστά άχρηστη. Είναι μια επανάσταση αυτογνωσίας, μια επανάσταση ανθρώπινης συνείδησης. Δεν είναι μια “πίστη” σε μια ιδεολογία αλλά μια καθημερινή πρακτική για να επανασυνδέσουμε τη λογική με τις αισθήσεις, να απελευθερώσουμε τη συμπαντική μας ιδιαιτερότητα. Να αναγνωρίσουμε τη διαφορετικότητα, την αυταξία και την αναγκαιότητα του συνόλου της ζωής. Είναι ένας δρόμος επαναπροσέγγισης του κόσμου που μας περιβάλλει, ένας δρόμος στην αναζήτηση της χαράς αντί της αγωνίας. Εχουμε ανάγκη να ξαναβρούμε την προσωπική μας αισθητική, τα προσωπικά μας μονοπάτια, του έρωτα, της αγάπης και της τρυφερότητας, το άρωμα του κόσμου και της ύπαρξής μας».

martedì 6 luglio 2010

Tarantismo da tarantella...

L'Encardia immensa...
"Pemmu, pemmu, jati' tossa mu canni?!..." "Paccia imone evo' na s' agapiso..."
Ballo del Mar
[tutte le foto sono da Silio D"Aprile, al teatro di Papagu, stasera]

domenica 4 luglio 2010

Civitas Rethymnae, σαν πινελιά στη μνήμη

Citta' di Rettimo, porto veneziano
Δεν είναι εύκολο να επιστρέφει κάποιος σε παλιότερους εαυτούς του >>> Το βεβαιωμένο παρελθόν είναι συστατικό του τωρινού παρόντος... >>> Οπως τ' ακίνητα πρόσωπα των ανασκαλισμένων φωτογραφιών, οι μυρωδιές που παραμένουν μάρτυρες-μνήμωνες, η αφή στους ίδιους τοίχους, τα σκιρτήματα με όλα τα ερωτήματα για τα πώς και τα τι των σβησμένων ερώτων >>> Άραγε, ό,τι απομένει στη μνήμη -σαν βιαστική πινελιά- είναι η ουσία >>> Κι ανάμεσα στο πλάσιμο του αυριανού παρελθόντος, το τώρα, επανέρχεται το τότε μέσα από την παρέα, που τουλάχιστον συνεχώς μεγαλώνει..., της Civitas Rethymnae [στο fb]>>> Είναι συνενοχή και μικρή αυτοεξαπάτηση, είναι δώρο για να μην λησμονείται, είναι κάλεσμα μεταφυσικό, αυτό το Ρέθυμνο...
* * *
Ξαναγυρνώ στα γνώριμα βήματα. Ο άνεμος είναι ζεστός μετά τη βροχή. Οι αναμνήσεις παραμένουν στις ίδιες γωνιές. Τα χειροφιλήματα ανακατεύονται με τις ανάσες.
Ρωτάς για το τέλος που θα δώσω στο ταξίδι. Κι αν πρέπει ν’ αγγίζω τη φλόγα προτού σβήσει στο παρόν. Ίσως μονάχα κρατήσω -σαν απάντηση- έναν αλαφιασμένο συριγμό και το μελαγχολικό πετάρισμα που ποτέ δεν θα σου ομολογήσω.
Αλλά τελευταία φορά, στο υπόσχομαι, θα διασχίσω το υπέρθυρο με τη λατινική επιγραφή MDCLIII, τις ασβεστωμένες κρήνες, την καθολική Μαρία˙ όλα εκείνα τα πρόσωπα που δεν υπάρχουν ή κρύφτηκαν πίσω από τις βαριές ξύλινες πόρτες.
Έπεται η φυγή μου. Η ώρα για τις νέες διαδρομές. Σου φωνάζω από καιρό τούτα τα λόγια. Η καρδιά σου δίπλα μου που δεν μ’ ακούει, σαλπάρει κιόλας ίσως προς την αιωνιότητα.
[πεζοποίημα γραμμένο εν πλω στο Ρέθυμνο, 2002, μέρος του δημοσιευμένου διηγήματος Bocca Di Rosa, στον τόμο "Vivere pericolosamente: 26 ιστορίες από την Ιταλία", εκδόσεις Αντίκτυπος, 2005]

giovedì 1 luglio 2010

Εγγραφείτε στο (.poema..) για το "Ποίημα της εβδομάδας"

Εάν επιθυμείτε να λαμβάνετε το "Ποίημα της Εβδομάδας" ή θέλετε να το κάνετε δώρο σε κάποιο φιλικό σας πρόσωπο, μπορείτε να υποβάλλετε την εγγραφή σας πατώντας εδώ.
Το (.poema..) προσφέρει αυτή τη δυνατότητα σε χρήστες του Διαδικτύου, φίλους του ποιητικού λόγου, επιλέγοντας ποιήματα από την ελληνική και παγκόσμια λογοτεχνία, στο πλαίσιο της δημιουργίας μιας ευρείας ανθολογίας ποίησης στον διαδικτυακό χώρο.