martedì 27 luglio 2010

Χωρίς λόγια (σαλπάροντας)

...Αλλά δεν αξίζει να καταστρέψει κανείς τον εαυτό του. Είναι τόσο πολύτιμη αυτή η μικρή ζωή που μας εγγράφεται από τη Μοίρα, ώστε να 'ναι μια ανόητη πολυτέλεια ο ευτελισμός της. Το ταξίδι ετούτο, η αναχώρηση, οδηγεί στην επιθυμητή αλήθεια. Με νόστο και περιπέτεια, την παραδοχή της γαλαζωπής μοναξιάς, τη δίψα για δυαδικά θαύματα.

3 commenti:

Anonimo ha detto...

.όμως μερικές φορές αξίζει να τον καταστρέφεις.πολύ.και να μένουν μόνο τα άνθη της ποίησης..

Anonimo ha detto...

.γίνονται τελικά θαύματα;;....

SILIO D'APRILE ha detto...

Ως θεράπων της ποίησης, υπηρετώντας την κατά το δυνατόν, τα άνθη της ανοίγουν ακόμη και μέσα στη νύχτα σου... Ναι, γίνονται λοιπόν μερικά θαύματα.