lunedì 27 luglio 2009

Χωρίς λόγια (στο ακρωτήριο ΙΙ)

la casa, a Cavo Gallo, Luglio 2009
Κάθε βήμα προς τον προορισμό είναι επίτευξη >>> Το ταξίδι δεν τελειώνει ποτέ όπως δεν ολοκληρώνεται ποτέ ο κύκλος >>> Τίποτε δεν χάνεται στην πορεία αφού η ίδια η Ιστορία παραμένει τόσο απρόβλεπτη >>> Για εκείνους που την αφουγκράζονται και τη βιώνουν σαν ερωτική πράξη >>> Υπάρχουν όρια στον χρόνο και τον χώρο; >>> Οι διαφορετικές αποχρώσεις αυτού του ορίζοντα πειθαναγκάζουν τη σκέψη - αναγεννούν τον οδυσσεϊκό νόστο, ανοίγουν τα χέρια, προτείνουν το στήθος κι απλώνουν τα πόδια στα νερά του πελάγου...

martedì 21 luglio 2009

"Mέσα από την ποίηση γνωρίζω πως δεν μπορώ να βγάλω χρήματα..."

...τάδε έφη νεαρή, πρωτοεμφανιζόμενη στον χώρο της ποιητικής δημιουργίας >>> όπου στα 24 χρόνια της διαθέτει τον κομπασμό ν' αναρωτιέται για τις οικονομικές απολαβές της από την ποίηση >>> και να δηλώνει ευθαρσώς ότι "...παρ' όλα αυτά, δεν μου απαγορεύει τίποτε να ονειρεύομαι τη μέρα που θα ζω από αυτό" >>> δηλώνει στην εφημερίδα "Αγγελιοφόρος της Κυριακής", 19/7 (ονόματι Μαίρη Δροσοπούλου) >>> κάνοντας τα μάτια να τρίβονται από την απίστευτη παρουσίασή της ως "παιδιού-θαύματος", "καθεριωμένης στους λογοτεχνικούς κύκλους ως μία από τις μεγαλύτερες ποιήτριες της γενιάς της", "εικοσιτετράχρονης που η ποίηση και η λογοτεχνία είναι όλη της η ζωή" >>> Είναι φανερό ότι τα φαιδρά δεν σταματούν σ' αυτά (βλέπε, κριτικά σημειώματα από πασίγνωστους κριτικούς λογοτεχνίας για φίλους τους ποιητικίζοντες) >>> Κι αν στη δεύτερη περίπτωση το "παιχνίδι" γίνεται για να έχουν νόημα οι διάφοροι μιντιακοί μηχανισμοί, γεγονός που σηκώνει συζήτηση υψηλών θερμοκρασιών >>> στην πρώτη περίπτωση το "παιχνίδι" βρίσκεται στο όριο πέραν της γελοιότητας, είναι προκλητικό και, συνάμα, χλευαστικό, προκαλεί θλίψη >>> Ποιος όμως να μιλήσει για την ποίηση ως πραγματικότητα, για την ποίηση χωρίς το πρόσωπο του ποιητή, για την ποίηση ως απροσέγγιστο τόπο, για την ποίηση ως τύχη αγαθή για τον δημιουργό και τον αναγνώστη του; >>> Σιωπή / μόνο σιωπή / το φως τρυπάει με σιωπή / ό,τι η θάλασσα ρημάζει γράφει υπέροχα ο Αρεντ >>> Υπάρχει βεβαίως κι ένα ενδιάμεσο φαινόμενο: οι "ποιητές" των "στρατοπέδων", εκείνοι που δολιχοδρομούν ανάμεσα σε ποιητικές παρέες, που κατηγορούν, κουτσομπολεύουν, επιδοκιμάζουν ή αποδοκιμάζουν ομοτέχνους τους μόνον και μόνον για να υπάρξουν, για να σταθούν όρθιοι σε μια αγέλη με αρχηγό, υπαρχηγούς και λοιπά >>> (τα παραδείγματα βρίθουν, μια υποψιασμένη ματιά στον αθηναϊκό Τύπο των τελευταίων 10 ημερών κάνει κατανοητά τα γραφέντα εδώ...) >>> Αλλ' ευτυχώς, όπως έλεγε ο Γιάννης Ρίτσος, "ο ποιητής είναι ένας εργάτης του λόγου και η ποίηση είναι διαρκές γίγνεσθαι" >>> φτου φτου, καλύτερα να μην τα γνωρίζει κανείς ετούτα, απλώς να πιάνει στα χέρια του τα Collectanea του Ζήσιμου Λορεντζάτου, επί παραδείγματι, ή τα ολιγογραφήματα του Επαμεινώνδα Γονατά, κι έτσι να οδεύει...

venerdì 17 luglio 2009

Χωρίς λόγια / Senza parole

Ruvo di Puglia, strada (foto da Silio D'Aprile)
Παρατηρώντας το γυναικείο κορμί, το βλέμμα του αλόγου στον "Εφιάλτη" του Johann Heinrich Fussli, σκέφτομαι τη συνήθεια, τη λησμονιά, την πληγή του ερωτικού βιώματος >>> Κι όμως, εκεί ζω: ανάμεσα στην έκφραση της Παναγίας του Loretto, τις ικεσίες για τη ζωή του ποιητή, τη φυσιολογική ροή >>> Σαν βιαστικό πουλί είχα χάσει τη φωνή εμπρός στην επινόηση του Bernini μπαίνοντας στον Αγιο Πέτρο της Ρώμης >>> ...κάποτε στα τέλη του '80, ολόμονος σε μια πόλη αγαπημένη και φαντασιακή >>> (perche' la Roma mia assomiglia a te'...) >>> Mεγαλώνω, διαπιστώνω: Le scale di salire sono uguali... E rido e piango... >>> Ερωτώ, αναρωτιέμαι, καταλήγω: Che si dice? Che ne penso? Che cazzo? >>> Μου λείπει η Primavera, μου λείπει η ταπεινή κυρά του Νότου >>> Γιατί η ζωή συνεχίζεται, γιατί τα βήματα, όταν ξαναγυρίζουν σ' ένα -ας πούμε- Brindisi ή σε μια -απόλυτη- Siena (d'autunno, di sicuro) γίνονται πιο βαριά και γνωστικά, πιο πρόχειρα και συγκινητικά >>> Mi fido dei sentimenti, vero amico mio, della rabbia, della condizione interna, dei pezzi d'anima nascosta >>> Και λοιπές ιστορίες για έμπειρους παρατηρητές εκείνης της εποχής του ιταλιάνικου εαυτού τους >>> Ζηλεύω ακόμη τα τείχη στην εκκλησία της Βερόνας, αυτά που είδα μαζί με την αποχρωματισμένη θέληση του Antonio Pisanello αλλά και το τρίγωνο της Λουκανίας, της Βασιλικάτας, του Σαλέντο των παλιών ηρώων... >>> Υπάρχουν και οι μνήμες ενός Trapani -di qualche se stesso- κάποιας ανεμελιάς σαν νότα στη σιωπή του παρόντος >>> Ή σαν ξεγέλασμα στα παιχνίδια των παιδιών >>> Morire d'amore, το πιο ωραίο...

mercoledì 15 luglio 2009

Στίχοι με προορισμό...

"Βυθός"-έργο της Μαρίας Φιλοπούλου
Ψάχνοντας στίχους, ερανίζοντας φωνές, παρακούγοντας λέξεις και βογγητά, δολώνοντας τη σκέψη του ποιητή με τις λίγες Μούσες του...
Ιδού δυο-τρεις εικόνες, κοινές ως εμπειρία, παράλληλες, ταιριαστές, από την πένα του Τίτου Πατρίκιου.
...όμως το πλοίο συνεχίζει το έκτακτο δρομολόγιό του
μες στο σκοτάδι που τώρα καταβροχθίζει τα βουνά
τα δάχτυλά σου ξεχωρίζουν όπως λιγνές γραμμές φωτός
δείχνοντας την ανταύγεια μιας πόλης που επιμένει
ενώ κάποιοι επιβάτες δίπλα λένε La Canea, La Canea...

lunedì 13 luglio 2009

Μονόλογος σε καθρέφτη

Diatopos, Art-Athina 2009
Τα είδωλα παραμορφώνονται ή αναγεννιούνται; >>> Με ποιες αιτίες ή αιτιάσεις; >>> Ποιος είναι ο ρόλος της δημιουργίας στο διακύβευμα της ζωής; >>> Και ποιοι άλλοι το συμμερίζονται; >>> Σε μια τσαλακωμένη έκφανση του εγώ, παραμονεύει η συντριβή: η παρανόηση, η αλλοτρίωση, το οριστικό τέλος των πραγμάτων γύρω από αυτό το εγώ >>> Κι όταν το εμείς δεν υφίσταται, όπως μερικές λέξεις που θυμούνται μόνον αντανακλαστικά οι παλιοί ποιητές, χάνεται ο κόσμος >>> Γιατί αυτό το μωσαϊκό περιέχει το ατομικό και το συλλογικό, την καθαρτήρια ένωση του ανδρόγυνου (των δύο επιμέρους της ύπαρξης), όσο και τη διάσπαση κάποτε, που σαν έκλαμψη αποπροσανατολίζει το βλέμμα ανάμεσα στα σκοτάδια της μοναξιάς >>> Υπάρχει ο έρωτας, λοιπόν, επαναφέροντας τον κόσμο στον δρόμο των συγκινήσεων >>> Πώς θα μπορέσει κανείς να θέσει εαυτόν σ' αυτή την παράθεση άγνωστων προσώπων, προσδόκιμων κινήσεων, τυχαίων ταλαντώσεων μεταξύ είναι και φαίνεσθαι;

mercoledì 8 luglio 2009

Χωρίς λόγια (στο ακρωτήριο)

L'orizzonte al capo gallo, Coron (foto: Silio D'Aprile)
Μερικές φορές ανοίγει το παράθυρο, ανέκκλητα, από τον ίδιο τον αέρα >>> Τώρα ο μαΐστρος διασχίζει τους κυρτωμένους λόφους για να φθάσει από το Ιόνιο προς το Λιβυκό >>> Είναι πιο δυνατός, επιβλητικός, ακαριαίος >>> Το δωμάτιο με τους πρασινωπούς τοίχους απέκτησε λίγο περισσότερη φωτεινότητα από τις εκλάμψεις και τη δόξα του δειλινού >>> Κοιτάζω έξω >>> Το σκοτεινό περίγραμμα των λόφων σχηματίζει αλλόκοτες φιγούρες >>> Σε λίγο, όλα θα σβήσουν για χάρη της επερχόμενης νύχτας >>> Αυτά τα σύννεφα, όμοια με βυζαντινό ψηφιδωτό, ανακατεύουν τη φαντασία στον ουράνιο θόλο, ευνουχίζουν τη γραφίδα, αποσπούν την ευφορία της μοναξιάς μου >>> Από τον Αη Λιά ακούστηκε το σήμαντρο >>> Είναι σπάνιος ετούτος ο ήχος στην ερημιά του ακρωτηρίου >>> Αφουγκράζομαι τα αλλοτινά μου βήματα προς την ελιά όπου τα παλιά χρόνια κρέμασαν την καμπάνα >>> Ο άνεμος βουίζει, τσιρίζει σαν άγνωστο ζώο ανάμεσα στα κεραμίδια >>> Κλείνω το παράθυρο με ανακούφιση >>> Το τέθριππο της Σελήνης, μαρμάρινο, σπασμένο στην παιδική μου ματιά, έχει αρχίσει να σκαρφαλώνει στον ορίζοντα νωχελικά >>> Το Βενέτικο ψιθυρίζει τις παλιές ιστορίες για Φράγκους και βασιλιάδες, αποκαμωμένους κουρσάρους κι επαναστάτες, έτοιμο να σαλπάρει στα κυμάτινα νερά προς τις Ηράκλειες Στήλες >>> Γνέφω νοερά στο θηλυκό πρόσωπο >>> "Mu sirni i cardia na su miliso..." >>> Μονολογώ >>> Το λαδοφάναρο με ξεγελάει γεννώντας πολύ, κόκκινο φως μες στις παλάμες μου...

mercoledì 1 luglio 2009

Τι είδε ένας ποιητής...

Λευκωσία, τις προάλλες...
Ο ποιητής κύριοι περισσεύει!
Μου το 'παν οι τσιγγάνες ένα βράδυ.
ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ