lunedì 13 luglio 2009

Μονόλογος σε καθρέφτη

Diatopos, Art-Athina 2009
Τα είδωλα παραμορφώνονται ή αναγεννιούνται; >>> Με ποιες αιτίες ή αιτιάσεις; >>> Ποιος είναι ο ρόλος της δημιουργίας στο διακύβευμα της ζωής; >>> Και ποιοι άλλοι το συμμερίζονται; >>> Σε μια τσαλακωμένη έκφανση του εγώ, παραμονεύει η συντριβή: η παρανόηση, η αλλοτρίωση, το οριστικό τέλος των πραγμάτων γύρω από αυτό το εγώ >>> Κι όταν το εμείς δεν υφίσταται, όπως μερικές λέξεις που θυμούνται μόνον αντανακλαστικά οι παλιοί ποιητές, χάνεται ο κόσμος >>> Γιατί αυτό το μωσαϊκό περιέχει το ατομικό και το συλλογικό, την καθαρτήρια ένωση του ανδρόγυνου (των δύο επιμέρους της ύπαρξης), όσο και τη διάσπαση κάποτε, που σαν έκλαμψη αποπροσανατολίζει το βλέμμα ανάμεσα στα σκοτάδια της μοναξιάς >>> Υπάρχει ο έρωτας, λοιπόν, επαναφέροντας τον κόσμο στον δρόμο των συγκινήσεων >>> Πώς θα μπορέσει κανείς να θέσει εαυτόν σ' αυτή την παράθεση άγνωστων προσώπων, προσδόκιμων κινήσεων, τυχαίων ταλαντώσεων μεταξύ είναι και φαίνεσθαι;

2 commenti:

Βεατρίκη ha detto...

Καθρέπτες και είδωλα, εγώ , εμείς..κι ένας μονόλογος στο είδωλο..Συντριβή στην απώλεια του εγώ, στην διαπίστωση του ανυπόστατου του "εμείς"
Το φαίνεσθαι και το είναι..Πολυσύνθετος ο μονόλογος,
Βασίλη μου
Στην συντριβή του εγώ, μούρθε μια σκεψη: Οπου τέλος και αρχή, όπου μια αρχή εκεί κι ένα τέλος και το όλον στο ένα της πορείας. Το είδωλο παραμορφώνεται, ο άνθρωπος αναγεννιέται
Και όσο για το "εμείς" , να σου πω κάτι άλλο: Εγώ, εσύ και αυτό ..και όπου αυτό, εκείνο που δημιουργείται από το εγώ και το εσύ. Μα δεν είναι ούτε εγώ, ούτε εσύ, ούτε εμείς. Είναι αυτό.
Κι είναι ο έρωτας εν δυνάμει παραμορφωτικός καθρέπτης, γεννάει είδωλα εντυπωσιακά, εικόνες του φαίνεσθαι μα ίσως και όχι του είναι..Αλλά ο ίδιος ο έρωτας - ως το αυτό που είπα πιό πριν- επιδρά ως έναυσμα μετάβασης για το εγώ, το εσύ, το εκείνο. Κι εκεί είναι η ομορφιά του η ύστερη..Και είναι κάτι που φαίνεται μετά..στην συνέχεια της πορείας.
Ενας κάποιος μονόλογος δικός μου στο καθρέφτισμά σου- τίποτα σπουδαίο
Καλημέρα,όλη μερα Βασίλη

SILIO D'APRILE ha detto...

Ο δικός σου μονόλογος έχει ενδιαφέρον παρότι είναι αντιστικτικός προς τον δικό μου. Μα τίποτε δεν έχει σημασία, εξ αυτού. Το σημαντικότερο είναι η συνειδητοποίηση του δράματος εγώ-εμείς, η συνεισφορά και η απαίτησή του από τον συγκαιρινό άνθρωπο. Είναι ένα πρώτο βήμα προς τη διαδρομή της ευτυχίας του...