mercoledì 8 luglio 2009

Χωρίς λόγια (στο ακρωτήριο)

L'orizzonte al capo gallo, Coron (foto: Silio D'Aprile)
Μερικές φορές ανοίγει το παράθυρο, ανέκκλητα, από τον ίδιο τον αέρα >>> Τώρα ο μαΐστρος διασχίζει τους κυρτωμένους λόφους για να φθάσει από το Ιόνιο προς το Λιβυκό >>> Είναι πιο δυνατός, επιβλητικός, ακαριαίος >>> Το δωμάτιο με τους πρασινωπούς τοίχους απέκτησε λίγο περισσότερη φωτεινότητα από τις εκλάμψεις και τη δόξα του δειλινού >>> Κοιτάζω έξω >>> Το σκοτεινό περίγραμμα των λόφων σχηματίζει αλλόκοτες φιγούρες >>> Σε λίγο, όλα θα σβήσουν για χάρη της επερχόμενης νύχτας >>> Αυτά τα σύννεφα, όμοια με βυζαντινό ψηφιδωτό, ανακατεύουν τη φαντασία στον ουράνιο θόλο, ευνουχίζουν τη γραφίδα, αποσπούν την ευφορία της μοναξιάς μου >>> Από τον Αη Λιά ακούστηκε το σήμαντρο >>> Είναι σπάνιος ετούτος ο ήχος στην ερημιά του ακρωτηρίου >>> Αφουγκράζομαι τα αλλοτινά μου βήματα προς την ελιά όπου τα παλιά χρόνια κρέμασαν την καμπάνα >>> Ο άνεμος βουίζει, τσιρίζει σαν άγνωστο ζώο ανάμεσα στα κεραμίδια >>> Κλείνω το παράθυρο με ανακούφιση >>> Το τέθριππο της Σελήνης, μαρμάρινο, σπασμένο στην παιδική μου ματιά, έχει αρχίσει να σκαρφαλώνει στον ορίζοντα νωχελικά >>> Το Βενέτικο ψιθυρίζει τις παλιές ιστορίες για Φράγκους και βασιλιάδες, αποκαμωμένους κουρσάρους κι επαναστάτες, έτοιμο να σαλπάρει στα κυμάτινα νερά προς τις Ηράκλειες Στήλες >>> Γνέφω νοερά στο θηλυκό πρόσωπο >>> "Mu sirni i cardia na su miliso..." >>> Μονολογώ >>> Το λαδοφάναρο με ξεγελάει γεννώντας πολύ, κόκκινο φως μες στις παλάμες μου...

5 commenti:

Bεατρίκη ha detto...

Υπέροχο!
Πανέμορφη η περιγραφή, διάχυτη σαν τα συναισθήματα.Ζωντανές οι εικόνες απλώνονται και αγγίζουν ως τα μέσα.
Την καλησπέρα μου Βασίλη!

φώτης θαλασσινός ha detto...

Συμφωνώ. Βασίλη η φωτογραφία σου μου θύμισε τούτη εδώ
[http://rosaecruz.no.sapo.pt/MEcclesia/symbols/Dore-empyrean.jpg]

φώτης θαλασσινός ha detto...

Δεν είναι ακριβώς αυτή η διεύθυνση και δεν ξέρω τον τρόπο για να προσθέσω λινκ σε σχόλιο. Θα περιγράψω... Η φωτογραφία σου μοιάζει μ' ένα σχέδιο του Γουσταύου Ντορέ για τον χαμένο Παράδεισο του Μίλτον. Δείχνει στον κέντρο τον Θεό-πηγή φωτός και γύρω του σαν σύννεφα είναι οι άγγελοι , θρόνοι και εξουσίες.

SILIO D'APRILE ha detto...

Βεατρίκη - σ' ευχαριστώ για τον σχολιασμό. Είναι μόνον αφηγηματικές δοκιμές αυτά τα κειμενάκια στο ιστολόγιο...
Φώτη - το έργο-σχέδιο που προτάσσεις έχει ξεχωριστή υπόσταση. Οσο για τη φωτό, την τράβηξα άξαφνα όπως άξαφνα διαπίστωσα το παιχνίδισμα του ορίζοντα αναστρέφοντας το βλέμμα μου προς τη δύση...

Anonimo ha detto...

Τέλειαααααα η φωτό!!!! Να είσαι κάλα! Περιμένω την επόμενη....