lunedì 31 marzo 2008

Juan Vicente Piqueras - Cervantes, (.poema..), Dasein

BENDICIÓN
Benditos los que sólo lloran solos
los que hablan lenguas muertas
los que creen en dioses aún no aparecidos
y se quedan dormidos sobre el atlas
(los labios en Ceilán la nariz en Angola)
benditos los que huyen
los que dicen que no y se van silbando
los tontos los inútiles los otros
los que no opinan nada sobre nada
los que sufren por no saber mentir
benditos los que aman y están solos
los que no tienen prisa ni lugar
los que no dicen nadalos que se van sin más explicaciones.
Το Instituto Cervantes, το ηλεκτρονικό περιοδικό για την ποίηση (.poema..) και το Dasein Coffee σας προσκαλούν απόψε (8.00 μ.μ.) σε μια συνάντηση με τον ποιητή
Xουάν Βιθέντε Πικέρας «Η μύχια και απόμακρη φωνή της ισπανικής ποίησης»
Ο Χουάν Βιθέντε Πικέρας θεωρείται ένας από τους πιο μοναχικούς και αυθεντικούς ποιητές της σύγχρονης ισπανικής ποίησης. Γεννήθηκε το 1960 στο Ντούκες ντε Ρεκένα, ένα μικρό αγροτικό χωριό. Η παιδική του ηλικία σημαδεύτηκε από τη φύση, τις αγροτικές δραστηριότητες, την έλλειψη βιβλίων, την αθλιότητα του φρανκισμού. Η λογοτεχνική του καλλιέργεια ήταν τελείως προσωπικό του πάθος. Τη δεκαετία του '80 έφυγε τρέχοντας από την Ισπανία. Τα τελευταία είκοσι χρόνια ζει έξω από την πατρίδα του: στην αρχή στη Γαλλία, μετά στην Ιταλία και τώρα στην Ελλάδα.
Το πρώτο του βιβλίο, Tentativas de un heroe derrotado, εκδόθηκε το 1985.Μακριά από ομάδες, μόδες και λογοτεχνικούς κύκλους, ανέπτυξε μια ανήσυχη ποίηση που δύσκολα κατατάσσεται στα σχήματα της σημερινής ισπανικής ποίησης. Από τα βιβλία του, ξεχωρίζουν: La palabra cuando (1991), La latitud de los caballos (1999), La edad del agua (2003), Adverbios de lugar (2004), Palmeras (2005), και Aldea (2006). Eχει τιμηθεί με τα βραβεία Jose Hierro, Antonio Machado, Alfonso el Magnanimo, και το Διεθνές Βραβείο Ποίησης του Φεστιβάλ του Μεντεγίν. Σήμερα ζεί στην Αθήνα.
Τον Χουάν Βιθέντε Πικέρας θα παρουσιάσει ο Πέδρο Ολάγια. Ο ποιητής θα διαβάσει ποιήματά του, συνοδεία του κιθαρίστα Γιώργου Τοσικιάν στις μουσικές γέφυρες. Το κοινό μπορεί να παρακολουθήσει την ελληνική μετάφραση των ποιημάτων από τη δίγλωσση έκθεση που θα μοιραστεί.
Με ταυτόχρονη μετάφραση στα ελληνικά.
Dasein, Σολωμού 12, Πλατεία Εξαρχείων. Τηλ.: 210.3841857Είσοδος ελεύθερη

venerdì 28 marzo 2008

Sussidiario

Foto di Silio D'Aprile: Praga, un' anno fa'
Che non so - Mi fondo alla luce
del sguardo grigio e verde.
Mi prende
la mano,
mi guida le parole. Ora
la citta' e' piena zeppa; gente
colpevole, mi fa'
ridere o' piangere.
Gente allegra, senza suono.
Occhiate nell'orizonte
vecchio
Dipende; Le poesie vivono
nella mia mente
come stilla l'acqua ai fiumi segreti
per i deserti.
Sopravivono,
la sirena mia,
le lunghe onde,
l'antichita' ancestrale mia
i suoni
d'incantesimo.
Che so, dunque...

mercoledì 26 marzo 2008

Σημειώσεις σε πρόχειρο

ξέρω λίγα - τον σπινθήρα, το βλέμμα
άξαφνο, το τρεμούλιασμα στο στόμα,
τις χαράξεις σε παλιό μάρμαρο,
το μικρό θάρρος, το άλμα, την πορφύρα, τη συνέχεια,
την επόμενη συνέχεια
έως το άσπρο,
την ανέκφραστη στιγμή, τις προσδοκίες,
ύστερα την αλήθεια,
τις αρετές, τις ολιγόλογες ώρες, το βάθος και
το φως, τη μυστική αγκάλη,
το περισσότερο, τη θύμηση του εαυτού,
τις επιθυμίες, το αύριο,
ή αλλιώς το αύριο και το μεθαύριο,
την αναμονή, την πίστη και την ανάγκη,
τα σαρκωμένα όνειρα, τα όνειρα διπλά, τα όνειρα
που δοκείς από την ανάσα...

lunedì 24 marzo 2008

Pablo Neruda, in italiano

isoletta Venetico, Messinia, Mar Ionio
Ho pensato a riprodure il post di "Pesce fuor d'acqua" (http://pescefuordacqua.wordpress.com/) perche' credo che le poesie siano sempre belle, ad ogni lingua tradotte... Ecco la "Ho bisogno del mare" di Pablo Neruda. Un esempio eccellente. (Grazie Pesce, Silio).
Ho bisogno del mare perché m’insegna:
non so se imparo musica o coscienza:
non so se è onda sola o essere profondoo sola roca voce o abbacinante
supposizione di pesci e di navigli.
Il fatto è che anche quando sono addormentato
circolo in qualche modo magnetico
nell’università delle acque.
Non sono solo le conchiglie triturate
come se qualche pianeta tremante
partecipasse lenta morte,
no, dal frammento ricostruisco il giorno,
da una raffica di sale le stalattitie da una cucchiaiata il dio immenso.
Ciò che m’insegnò prima lo custodisco!
È aria,vento incessante, acqua e arena.
Sembra poca cosa per l’uomo giovane
che giunse a vivere qui con i suoi incendi,
e tuttavia il battito che saliva
e scendeva al suo abisso,
il freddo dell’azzurro che crepitava,
lo sgretolamento della stella,
il tenero dispiegarsi dell’onda
sperperando neve con schiuma,
il potere quieto, lì, determinato
come un trono di pietra nel profondo,
sostituì il recinto in cui crescevano
ostinata tristezza, oblio accumulato,
e bruscamente cambiò la mia esistenza:
diedi la mia adesione al puro movimento.

sabato 22 marzo 2008

Ποιητές και ποιητές

Πολλά λέγονται ερήμην της ποίησης. Οι ποιητές ο μ ι λ ο ύ ν περισσότερο από ποτέ άλλοτε για τον ποιητικό τους κόσμο αντιστρόφως ανάλογα με την επιδίωξη να πλουτίσουν αυτόν τον κόσμο με την καλλιτεχνία τους. (Τούτο δεν είναι καθολικό φαινόμενο, βεβαίως). Το ζητούμενο εστιάζεται στο τι ξ έ ρ ο υ μ ε για την ποίηση: είναι ακριβώς το ίδιο ερώτημα που υποβάλλεται από τις αποχρώσεις του ουρανού, την έξη στις γεύσεις, την απιστία και το πάθος, το ψεύδος που αποκαλύπτεται στη σιωπή υπέρ αληθείας...
Ευτυχώς, η ελπίδα δυναμώνει από νέες εκδοτικές απόπειρες που αφορούν την έκδοση ποίησης - μολονότι δεν είναι ακόμη ανακοινώσιμη η έναρξη της σειράς από άριστο γνώστη της ελληνικής πραγματικότητας, ο οποίος επιμελείται την επιλογή των ποιητών, την αισθητική των εξωφύλλων και των τυπογραφικών δοκιμίων, της διακίνησης, της προβολής. Η σειρά αναμένεται να κάνει χαροποιό αίσθηση...
Αρκετοί δηλώνουν ποιητές. Οσο περισσότερο κάποιοι κ ο μ ψ ε ύ ο ν τ α ι τους νέους Παλαμάδες τόσο χειρότερο αδιέξοδο συναντούν. Γελοιοποιούνται (συνήθως από καθέδρας...). Επιπλέον, κάτι που δεν λέγεται στους εκκολαπτόμενους ποιητές είναι η συνειδητοποίηση του εγχειρήματος ως πράξη επικίνδυνη και ως αναγνώριση κατοπινή...
Ανάμεσα σ' αυτά, ένα ποίημα του παλιού συναδέλφου-δημοσιογράφου, Γιώργου Δουατζή, με συγκίνηση και υπόμνηση για τον Τάσο Λειβαδίτη. Ιδού:
Μνήμη Τάσου Λειβαδίτη
Και μούλεγες δάσκαλε
«δεν θα πλαγιάζεις για να γυρίσει η μέρα
αν δεν έχει γραφεί αυτό το κάθε μέρα ένα ποίημα»
και κάθομαι μπροστά στο λευκό χαρτί
και το αφήνω όπως πάντα με σημάδια
ψυχής, ερώτων, πεταγμάτων
αλλά τώρα που έφυγες οριστικά
πού να σου λέω
ότι χάθηκαν πολλά ποιήματα
και γύρισαν μέρες πολλές
χωρίς μολύβια
χωρίς χαρτιά
με τη ματιά στον ουρανό
και κείνα τα ποιήματα δε γράφηκαν ποτέ
και θέλω να μου πεις αλήθεια δάσκαλε
χάθηκαν μαζί τους οι μέρες ή αυτά
διότι κάθε που ξυπνάω
νιώθω να χρειάζομαι όλο και περισσότερο
εκείνο το μοναδικό
«κάθε μέρα ένα ποίημα»
κι έτσι κύλησαν οι αιώνες και
νάμαστε πάλι οι δυο μαζί
να μετράμε μέρες και ποιήματα
να ζωντανεύουμε λευκά χαρτιά
για νάχουν αγάπη κι ομορφιά οι άνθρωποι
και να ζεσταίνονται τις κρύες νύχτες του χειμώνα
ήσυχοι,
αφού κάποιοι άλλοι τραγούδησαν
κι απόψε για λογαριασμό τους
πληρώνοντας το προαιώνιο χρέος
που θα εκκρεμεί και την επόμενη, την κάθε
των ανθρώπων νύχτα.

mercoledì 19 marzo 2008

Χωρίς σχόλια / Senza commenti

Η αργή επαναφορά της άνοιξης υπενθυμίζει την αλήθεια >>> το σώμα όπως κι ο νους, ο χρόνος της επώασης και της γέννησης... >>> O ερωδιός στεκόταν σε μια ξέρα, έξω από το λιμάνι της ταπεινής καστροπολιτείας >>> είναι ο πρώτος ταξιδιώτης, αποκαμωμένος, από το μακρύ ταξίδι της Μεσογείου >>> προτού τον ακολουθήσει το υπόλοιπο κοπάδι, μαζί με τα χελιδόνια, τις αγριόπαπιες, τα φλαμίνγκο >>> Ενώ, το ανέμελο ζευγάρι των δελφινιών πέρασε κάτω από τη σκιά του μεγάλου προμαχώνα, αδιαφορώντας για την παρουσία του καϊκιού >>> Ο θεός που πρέπει να καλέσεις είναι ο έρωτας, γράφει το φερώνυμο μήνυμα. Εχει δίκιο, αναπνέω τη συμβουλή >>> Το ταξίδι, όσο σύντομο κι αν είναι, αξίζει για τον παλμό του >>> όπως στη μικρή Λευκάδα, τη Santa Maura, την πολύφερνη: με αποχρώσεις του γκρίζου, του γαλάζιου και το κόκκινου της Εσπερίας >>> όμοιες οι αποχρώσεις στις αγιογραφίες του πιο ζεστού ναού που άνοιξε την πόρτα της περισυλλογής, ίσως και της κάθαρσης >>> Παρόμοια ακούγονται οι βυζαντινές ευχές από χείλη αγνά, ανόθευτα. Ο παπα-Φραγκούλης στέκεται στην είσοδο με περήφανη κορμοστασιά >>> Ως όφειλε, υπό συνθήκες, ο κόσμος που περιτριγυρίζει ζαλιστικά την ποιητική τέχνη: οι πρόχειροι, οι κίβδηλοι, οι ανίκανοι, οι λάτρεις της φωνασκίας και οι ματαίως περιφερόμενοι >>> Αντιστρόφως ανάλογες πραγματικότητες >>> Απόψε διαβάζοντας ξανά την Πέτρα του Ηλιου του Octavio Paz, με αφορμή, η εμπειρία αποκτά νέα, χαρωπή διάσταση: εκεί ελλοχεύει η πίστη και η δύναμη για το δυαδικό αύριο >>> Ευτυχώς, όπως γράφει η Τζένη Μαστοράκη: "Δραπετεύω μέσ' από τις λέξεις / που δεν είπα / Εγκαταλείπομαι / στις ώρες που πιο πολύ αγάπησα / Αυτή η σιγή δεν έχει τέλος..." >>> Μέσα στον θόρυβο της επικαιρότητας τα φώτα σβήνουν για να θυμίσουν τη γοητεία των παλιών κεριών >>> στους δρόμους θα προλάβουν να μυρίσουν οι νεραντζιές >>> τα βλέμματα θα συναντηθούν πάλι >>> Ολοι το γνωρίζουν - ο ουρανός δεν χρειάζεται μάσκες >>> Ερώτηση-εμμονή: Υπάρχει, όντως, Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης;

sabato 15 marzo 2008

Βοτανικός κήπος (dai giardini miei a Coroni)

Il terreno ha particolari attrative, e' posto in bella posizione del mio sud segreto. Tutti i fiori sono in auge, somiglia a miracolo. Li ho fatto delle fotografie la settimana scorsa; il panorama e' preso dai piedi della collina familiare vicino al promontorio, la quale delimita da un lato le olive ed i fiori e permette una mirabile vista sulla baia di Cavo Gallo e sulla catena di monti verdi tra i locali castelli veneziani...

martedì 11 marzo 2008

Blu' d'ieri

Mar Ionio: Cavo Gallo, isolette, promontorio
Gente di mare
che se ne va
dove gli pare
dove non sa.
Gente corsara
che non c'e' piu
gente lontana
che porta nel cuore
questo grande fratello blu...

sabato 8 marzo 2008

Μάσκες

Οι ημέρες των μασκαράδων χάνονται στη μνήμη: σ' εκείνα τα παιδικά χρόνια που δεν είναι ακριβώς κατανοητός ο συνδυασμός της χαρωπής μάσκας με τα βλοσυρά βλέμματα >>> το καρναβαλικό κέφι (παρ' όλη την ημιπατρινή καταγωγή μου...) αρμόζει σε στιγμιαίες εξάρσεις που οι άλλοι, όλοι όσοι άλλοι, κρίνουν αναγκαίες στη συγκεκριμένη ημερολογιακή περίοδο >>> Η όποια άλλη αντιμετώπιση, πλην της κατάφασης, θεωρείται εξοβελιστέα >>> κι όμως ο καρνάβαλος, ως αναθεματισμός, κυριαρχεί καθ' όλη την υπόλοιπη χρονιά >>> οι πολιτικοί και οι ξεχαρβαλωμένες μικροεξουσίες, η ανεντιμότητα και η εγωπάθεια στις προσωπικές σχέσεις, η συναίσθηση του πρέποντος απέναντι στην αληθινή επιθυμία, ο πληθυσμός των αντιγραφών και η ανεπάρκεια της έμπνευσης, η φωνή που δεν ακούγεται μες στη βοή, τα φώτα που γυαλίζουν μα δεν φωτίζουν τη στράτα, οι γωνίες που συνεχώς στρογγυλεύουν, οι σιωπές που κρύβουν μαχαιριές, το ψέμα και η αλαζονεία στα γελαστά βλέμματα >>> Τέλος στην κακοδαιμονία >>> La vita e' bella, mia carissima ragazza >>> Λαμβάνοντας μια τέτοια καλημέρα με θαυμαστικά, σήμερα, είναι η αίσθηση της προσδοκίας που κρατάει την ανάσα δυνατή >>> Μοιάζει λίγο με τους θεατρικούς ήρωες ή και με τις φωνές που συνθέτουν ένα ποίημα >>> Το χαμόγελό της, όπως και το άρωμα από το δέρμα της, αποτυπώνονται σε κάθε λέξη >>> Τι πιο ευγενικό και τρυφερό σε μια αληθινή αναζήτηση καρδιάς, νοός, ανάσας δηλαδή, μεταξύ αρσενικού και θηλυκού; >>> Η Πενθεσίλεια λατρεύεται. Οπως και ο Παν >>> Γράφει ο ποιητής: Γιατ' η ψυχή μου μόλεγε συχνά στο στήθος μέσα: / "Στον κόσμο την αγάπη σου πάρα πολύ μη βάνεις" / Και τ' άστρα μ' όλο τους το φως κοιτούν μ' ερωτεμένα / και ρόδο μέσα μου πολύ, κρίνος πολύς, ανθίζει >>> Ομορφα το είπε και η φωνή: θα κρατήσω το πρόσωπό μου καθαρό...

mercoledì 5 marzo 2008

Δελτίο Τύπου

Ποιητική Συνάντηση
Τρίτη 11 Μαρτίου, 9.00 μ.μ., στο Dasein Coffee Arts & Spirits, Σολομού 12, Εξάρχεια
British Council / e-poema.eu / Dasein Coffee Arts & Spirits
Σας προσκαλούμε σε μια πρωτοποριακή συνάντηση της ομάδας Converging Lines και των Ελλήνων ποιητών Μαριγώς Αλεξοπούλου, Γιάννη Ευθυμιάδη, Μιχάλη Παπαντωνόπουλου και Βασίλη Ρούβαλη.
Η εκδήλωση πραγματοποιείται στο πλαίσιο μιας ευρύτερης επιδίωξης για γνωριμία και ανταλλαγή ιδεών μεταξύ νέων Ελλήνων και Βρετανών ποιητών. Οι προσκαλεσμένοι Julia Copus, Antony Dunn, Matthew Hollis και Clare Pollard έρχονται στην Αθήνα στο πλαίσιο του προγράμματος Converging Lines του British Council, το οποίο αποσκοπεί στη διεθνή ανάδειξη της νέας γενιάς ταλαντούχων Βρετανών ποιητών, μέσα από μια σειρά δημόσιων παρουσιάσεων/αναγνώσεων, εργαστηρίων δημιουργικής γραφής, μαθημάτων σε πανεπιστήμια και συνεργασιών με ποιητές που ασχολούνται με τη μετάφραση.
Πρόκειται για μια φιλόδοξη συνεργασία στον φιλόξενο χώρο του αθηναϊκού καφέ Dasein, όπου οι ποιητές πρόκειται να ανταλλάξουν απόψεις γύρω από:
-τους τρόπους προβολής του σύγχρονου ποιητικού λόγου μέσα από τα ΜΜΕ
-τα ζητήματα που αφορούν τη μετάφραση της ποίησης
-την επικοινωνία διαφορετικών λογοτεχνικών κοινοτήτων χάρη στις νέες τεχνολογίες.
Η συνάντηση θα ολοκληρωθεί με την προβολή της βραβευμένης ταινίας τεκμηρίωσης «Το Αιγαίο μέσα από τα λόγια των ποιητών» της Λουκίας Ρικάκη (2003, 60΄). Μέσα από τον φακό της σκηνοθέτιδος λαμβάνει χώρα ένα οδοιπορικό στο ελληνικό αρχιπέλαγος με κείμενα ποιητών, ταξιδιωτικές σημειώσεις, στίχους, από λογοτέχνες -Ελληνες και ξένους- που επισκέφθηκαν τα νησιά σε διαφορετικές χρονικές περιόδους αλλά με παρόμοιες συγκινήσεις.
Η επιλογή έχει γίνει από έργα των: Xένρι Mίλερ, Zαν Zενέ, Zαν Kοκτό, Aλμπέρ Kαμί, Zαν Πολ Σαρτρ, Λε Kορμπιζιέ, Mαργκερίτ Γιουρσενάρ, Φρανσουά Mοριάκ, Σιμόν ντε Mποβουάρ, Pολάν Mπαρτ, Aντρέ Mαλρό, Aντρέ Zιντ, Xανς Kρίστιαν Aντερσεν, Γουσταύο Φλομπέρ, Zακ Λακαριέρ, Pομπέρ Λεβέκ, Tζον Φάουλς, Mισέλ Nτεόν, Nερβάλ, Γκοτιέ, Tζιοβάνι Mπατίστα Tιέπολο, Xέρμαν Mέλβιλ, Γιώργου Σέφερη, Οδυσσέα Ελύτη, Κώστα Ουράνη, K.Π.Kαβάφη κ.ά.
Τη συζήτηση συντονίζει η Ισμήνη Ραντούλοβιτς, μέλος της συντακτικής ομάδας του περιοδικού (.poema..).