mercoledì 29 giugno 2011

Μολών λαβέ ή Ένδον σκάπτε;

(φωτό: "Καθημερινή")
Το αυτοκαταστροφικό σκηνικό διαρκώς επεκτείνεται καταλαμβάνοντας όχι μόνον τη σκηνή και την ορχήστρα μα και μέρος του κοίλου... >>> Ετούτες οι ιστορικές στιγμές είναι πράγματι υπολογίσιμες για εκείνον τον μελλοντικό ερευνητή που θα σκύψει φιλομαθώς στην κατάσταση της συγχρονικής πραγματικότητας του ελληνισμού >>> Κι όντως, οι "πρωταγωνιστές" του μίσους και του χάους δεν δικαιούνται να εγγραφούν στην Ιστορία >>> (Το χθεσινό γιουχάρισμα στην οργανωμένη λεγεώνα του ΠΑΜΕ, όταν αποχωρούσε αστειωδώς με τα σημαιάκια της, είναι μία από τις απολαυστικότερες στιγμές αντίδρασης των πραγματικών αγανακτισμένων αυτής της κοινωνίας) >>> Ο κύκλος παραμένει ανοιχτός... >>> Η τιμωρία επέρχεται, πάντοτε... >>> Ενώ η βία είναι εκείνη που θα οδηγήσει τις εξελίξεις έως την κάθαρση (όπως την εννοούσαν οι αρχαίοι τραγικοί ποιητές)...

lunedì 27 giugno 2011

Τανκ, κοινοβουλευτισμός, εθνικές ελπίδες...

«Επειδή βλέπω ότι είναι αδύνατον πλέον να εμπιστευώμεθα εις τον κοινοβουλευτισμόν, διά τούτο απεφάσισα ν’ αλλάξω την μέχρι τούδε πορείαν μου. Εις το εξής στηρίζομαι εις την εμπιστοσύνην του στρατού, όστις αποτελεί την νησίδα των εθνικών ελπίδων»
Θεόδωρος Πάγκαλος, 1925

venerdì 24 giugno 2011

...προς μια ολοκληρωμένη Ευρωπαϊκή Ενωση;

[αναδημοσίευση από το "Βήμα": http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=407741&h1=true]
Ανοιχτή επιστολή προσωπικοτήτων δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα ZEIT - Online με τίτλο «'Για μια στενότερη πολιτική Ένωση'» και υπότιτλο «Στην κρίση της Ευρώπης, η πολιτική πρέπει να πάρει και πάλι το τιμόνι στα χέρια της, αντί να αντιδρά απλώς συνέχεια. Ανοιχτή επιστολή κατά των συνεχώς νέων πακέτων λιτότητας και υπέρ μεγαλύτερης ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης» (Η επιστολή υπογράφεται από εξέχουσες προσωπικότητες: πολιτικούς, οικονομολόγους, φιλοσόφους κ. ά.).

Η κρίση στην Ευρωζώνη αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες δοκιμασίες για την Ευρωπαϊκή Ένωση, και μέχρι τώρα η ΕΕ δεν τη χειρίστηκε καλά. Για πάρα πολύ καιρό οι φορείς λήψης αποφάσεων απλώς αντιδρούσαν στις εξελίξεις, αντί να ελέγξουν ενεργά τις βασικές αιτίες της κρίσης.

Αυτή η μορφή ad hoc πολιτικής υπονόμευσε την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη. Οδήγησε σε σύγχυση και δυσπιστία μεταξύ των ευρωπαίων πολιτών. Πρέπει να αλλάξουμε αυτόν τον τρόπο προσέγγισης. Η πολιτική ηγεσία πρέπει να αποκατασταθεί, για να αποτρέπει και περαιτέρω ζημία.

Καλούμε όλους τους ευρωπαϊκούς φορείς λήψης αποφάσεων να υιοθετήσουν ξανά μια πολιτική ατζέντα και να επεξεργαστούν ένα μελλοντικό σχέδιο για μια επιτυχημένη και ενωμένη Ευρώπη. Χρειαζόμαστε μία αξιόπιστη νέα πρόταση για οικονομικές μεταρρυθμίσεις και ανάπτυξη, στην οποία θα μπορέσουν να συναινέσουν όλοι οι Ευρωπαίοι - στο Βορρά όπως στο Νότο. Αυτό που δεν χρειαζόμαστε, είναι συνεχώς νέα πακέτα μέτρων λιτότητας, τα οποία δεν δημιουργούν ούτε εμπιστοσύνη ούτε οικονομική και κοινωνική αειφορία.

Χρειαζόμαστε νέους και αποτελεσματικούς οικονομικούς κυβερνητικούς μηχανισμούς, προκειμένου να διορθωθούν οι θεσμικές ελλείψεις της Ευρωζώνης και να προωθηθεί ο στενότερος συντονισμός της δημοσιονομικής πολιτικής. Η νομισματική ένωση δεν λειτουργεί χωρίς μια στενότερη πολιτική ένωση. Αυτό πρέπει να αναγνωριστεί και να εφαρμοστεί, αντί να ρισκάρουμε την κατάρρευση της Ευρωζώνης. Μία τέτοια κατάρρευση θα συνεπαγόταν απρόβλεπτο πολιτικό και οικονομικό κόστος.

Ανησυχούμε για την παρούσα κατάσταση της Ευρωζώνης - ιδιαίτερα λόγω της μακροπρόθεσμης βλάβης, που θα μπορούσε να προκύψει. Μόνο μια συνειδητή νέα πολιτική μπορεί να κερδίσει ξανά την εμπιστοσύνη στη δημοσιονομική σταθερότητα της νομισματικής ένωσης και στο μέλλον της διαδικασίας της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Είναι καιρός να αλλάξουμε πορεία και να αντιμετωπίσουμε την πρόκληση.

Οι υπογράφοντες:

Giuliano Amato (πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας), Zygmunt Bauman (Leeds University), Ulrich Beck (Ludwig - Maximilians - Universität, Μόναχο), Peter Bofinger (Julius - Maximilians - Universität, Βύρτσμπουργκ), Stefan Collignon (Scuola Superiore Sant'Anna, Πίζα), Alfred Gusenbauer (πρώην ομοσπονδιακός καγκελάριος της Αυστρίας), Jürgen Habermas (γερμανός φιλόσοφος ), David Held (London School of Economics), Gustav Horn (Ινστιτούτο Μακροοικονομίας και Οικονομικής Έρευνας, Ντίσελντορφ), Bernard-Henri Lévy (Γάλλος φιλόσοφος), Roger Liddle (Βουλή των Λόρδων και πρόεδρος του Policy Network), David Marquand (Oxford University), Henning Meyer (London School of Economics), Kalypso Nicolaidis (Oxford University), Jan Pronk (ISS, Χάγη, και πρώην Ολλανδός Υπουργός Ανάπτυξης), Poul Nyrup Rasmussen (πρώην πρωθυπουργός της Δανίας και πρόεδρος του κόμματος των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών PES), Maria Joao Rodrigues (Université Libre de Bruxelles και Lisbon University Institute), Martin Schulz (πρόεδρος της σοσιαλιστικής κοινοβουλευτικής ομάδας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο), Gesine Schwan (Humboldt-Viadrina School of Governance, Βερολίνο).

mercoledì 22 giugno 2011

Εξοστρακισμός κι απώθηση

(φωτό: www.slap.gr)
Η χθεσινή συγκέντρωση των "Αγανακτισμένων" στο Σύνταγμα πρέπει να συνυπολογιστεί με το "παιχνίδι" μεταξύ των κομμάτων εντός της Βουλής (για την περίφημη "ψήφο εμπιστοσύνης"), μεταξύ των δανειστών και των πολιτικάντηδων της ευρωζώνης, μεταξύ των εβραϊκών και άλλων συμφερόντων "οίκων κεφαλαιακής ανοχής" στη συγκεκριμένη συγκυρία >>> Κανένας δεν γνωρίζει το τι μέλλει γενέσθαι: με ή χωρίς Μεσοπρόθεσμο, η διάθλαση προς μια νέα Αργεντινή, η διάσπαση του κοινωνικού ιστού, η επιβίωση και επανεπιβολή του συγκεκριμένου πολιτικού συστήματος, η καθυπόταξη της σημερινής γόνιμης γενιάς αποστερώντας κάθε ελπίδα, προσδοκία, προεργασία για το αύριο (ως όφειλε και ως επράχθη για όλες τις προηγούμενες γενιές, εξάλλου) >>> Περπατώντας ανάμεσα στους ομηλίκους -λίγο πάνω και λίγο κάτω στη διαφορά ηλικίας- και συνομιλώντας με αγνώστους ή φίλους, ενεργούς είτε ανέργους, παραμένει στα πρόσωπα όλων η αίσθηση της αναγκαίας αλλαγής >>> ...μια λέξη φορτισμένη συγκινησιακά με παρελθοντικές φλυαρίες (βλέπε παπανδρεϊκό λαϊκισμό) η οποία ωστόσο επιβάλλεται να έχει μιαν άλλη χροιά >>> Πολιτική ωριμότητα από τους λεγόμενους και δηλούντες πολιτικούς, συνεννόηση με πρόσημο εθνικό από τους λεγόμενους κοινωνικούς εταίρους, ρεαλιστική τοποθέτηση της κοινής γνώμης απέναντι στην επικείμενη άβυσσο μιας χρεοκοπίας >>> Ερώτηση-αναρώτηση προς τους εκλεγμένους βουλευτές στο Ελληνικό Κοινοβούλιο: όταν εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες (ο αρχαιοελληνικός "δήμος") σε χλευάζει με κάθε τρόπο καθημερινά, δεν έχεις την ελάχιστη εσωτερική συναίσθηση της εντροπίας, τη λαϊκώς αποκαλούμενη "τσίπα", ώστε να δηλώσεις παραίτηση-απομάκρυνση; Ή έστω να αποδεχθείς την ετυμηγορία του εξοστρακισμού όταν η δημοκρατία δεν εξυπηρετείται, δεν εκφράζεται, δεν προστατεύεται με τα διάφορα φράγματα που στήνεις απέναντι στους έχοντες δικαίωμα ψήφου σ' αυτή την κοινωνίας;... >>> Παρακολουθώντας την ονομαστική ψηφοφορία από το Κανάλι της Βουλής, χθες αργά το βράδυ, με ένθετες τις πικάντικες ιστοριολογίες των συνήθων πρωταγωνιστών, διασφαλίστηκε -οριστικά προφανώς- η πεποίθηση (εν αμφιβόλω έως στιγμής) ότι ετούτοι οι άνθρωποι διάγουν σ' ένα δικό τους, παράλληλο Σύμπαν... >>> Η πραγματικότητα, ωστόσο, είναι πιο κυνική και επομένως πιο άγρια για αμφότερες τις πλευρές...

martedì 21 giugno 2011

Ποίηση και ποίηση

Δες, ζω. Από τι; Μήτε η παιδική ηλικία μήτε το μέλλον λιγοστεύουν... RAINER MARIA RILKE (ΑΠΕ)
εφημερίδα "Αυγή", 21 Ιουνίου 2011
Του Βασίλη Ρούβαλη
* Η τέχνη της ποίησης δικαιούται την αυτοαναφορικότητα από τους μύστες της. Ετούτο πρεσβεύει ομάδα ποιητών που έκρινε την αναγκαιότητα της ίδρυσης ενός «Κύκλου Ποιητών» με στόχους απτούς, συγκεκριμένους και ευδόκιμους. Οι ποιητές Αναστάσης Βιστωνίτης, Γιώργος Μπλάνας και Ντίνος Σιώτης, συγκεκριμένα, εξέδωσαν πρόσφατα μιαν ενημέρωση προς τα μέλη της λογοτεχνικής κοινότητας διατυπώνοντας αρχές και αιτιολογώντας τις προθέσεις τους με κοινό άξονα τη δράση που προτίθενται να αναλάβουν. Η πρώτη σκέψη που έρχεται στο μυαλό βρίσκει έκφραση στην προκείμενη πρωτοβουλία ως ζητούμενο: η ποίηση παραμένει ο «φτωχός συγγενής» στο συγγραφικό κι εκδοτικό γίγνεσθαι, απωθεί τη μιντιακή δημοσιότητα ωσάν αποκρουστική φιγούρα, είναι η προφανής απούσα των εφημεριδικών τίτλων παρότι το έργο των δημιουργών αγγίζει υψηλά, εάν όχι υψηλότερα, επίπεδα στην έξωθεν καλή μαρτυρία της ελληνικής πνευματικής, καλλιτεχνικής ζωής.
Οι τρεις ποιητές επιδιώκουν, αν μη τι άλλο με τη δική τους σύμπραξη και αυτόβουλη παρουσία, να βοηθήσουν ενεργά «...στην προσπάθεια να βγει η ποίηση από το περιθώριο, το έργο των ίδιων να γίνει γνωστό στο κοινό και να δημιουργηθεί μια κοινότητα δημιουργών όπου οι ποιητές, παλαιότεροι και νεότεροι, θα μπορούν να συναντούν τους ομοτέχνους τους, να ανταλλάσσουν απόψεις, να διαβάζουν τα έργα τους και να επικοινωνούν μέσω των εκδηλώσεων και των πρωτοβουλιών του Κύκλου Ποιητών με τους αναγνώστες...».
Η επόμενη σκέψη που έρχεται στο μυαλό, είναι η αισθητή βιασύνη στην «ελέω Μούσας μοναρχία» που διαφαίνεται στα λεχθέντα της συγκεκριμένης λέσχης καθώς, ήδη εν τη γενέσει της, αφήνει την εντύπωση μιας επιλεκτικά διαμορφωμένης λίστας ποιητών αλλά και μιας συμβατικής, κλειστής ομάδας ανθρώπων που θα αποφασίζουν -με τις όποιες, πάμπολλες συνήθως, αδυναμίες και προσωπικές εμπάθειες ή συμπάθειες του ποιητικού λόμπι- για το ποιοι είναι άξιοι (βλ. ποιοι τηρούν τις προδιαγραφές) να συμμετάσχουν στις δράσεις του «Κύκλου Ποιητών», να συμπεριέχονται στους βασικούς στόχους του, να κινηθούν ευεργετικά ως μέλη της εντός κι εκτός συνόρων. Αξίζει να σημειωθεί, παρενθετικά, πως βεβαίως αυτοί οι στόχοι του «Κύκλου Ποιητών» είναι εύλογοι κι εφικτοί: δημιουργία ψηφιακών αρχείων και λειτουργία ιστολογίου στο Διαδίκτυο, επαφή και συνεργασία με ξένους ποιητές, διοργάνωση φεστιβάλ με πρωταγωνιστή τον ποιητικό λόγο, έκδοση σχετικών εντύπων, αναζήτηση τρόπων για την ισότιμη διανομή ποιητικών συλλογών στα βιβλιοπωλεία, συνεργασία με καλλιτέχνες από διαφορετικούς χώρους όπως μουσική και θέατρο, απόδοση τιμητικών διακρίσεων σε τακτά διαστήματα. Εάν μπορεί να εξαχθεί συμπέρασμα από τα ανωτέρω, το γεγονός παρουσιάζει πλεονεκτήματα όσο και μειονεκτήματα.
Ήδη, ωστόσο, η Εταιρεία Συγγραφέων έσπευσε να προειδοποιήσει άπαντες για τον κυρίαρχο ρόλο της σε σωματειακό επίπεδο παρότι στην ιδρυτική διακήρυξη του «Κύκλου Ποιητών» δηλώνεται ξεκάθαρα η μοναδική μέριμνα για την προώθηση και προαγωγή της ποιητικής τέχνης, και μόνον. Συνάμα, η δημιουργία ενός ακόμη λογοτεχνικού σωματείου δεν είναι δυνατόν παρά να σταθεί ωφέλιμα για τους ίδιους τους λογοτέχνες με μοναδική προϋπόθεση την ουσιαστική συνεισφορά στην τέχνη του λόγου. Πιο λιανά... εάν κι εφόσον ο «Κύκλος Ποιητών» δεν εξελιχθεί σε εφαλτήριο προώθησης προσώπων ή συγκεκριμένων συντεχνιακών παραγοντισμών αλλ' αντιθέτως εφαρμόσει ένα σχέδιο (χάρη στα 15 άρθρα του καταστατικού του) πραγματικής αναθεώρησης της ποιητικής τέχνης στο ευρύτερο κοινωνικό-πολιτιστικό πλαίσιο, τότε έχει καλώς. Κι όλα τούτα συμβαίνουν εν μέσω μιας συνολικής κρίσης αξιών στην ελληνική κοινωνία (όπου σαφώς οι ποιητές συμμετέχουν κι επηρεάζονται) και σε μια εν εξελίξει αλλαγή πορείας του σύγχρονου στοχασμού σε παγκόσμιο επίπεδο. Διότι, κακά τα ψέματα, το προαπαιτούμενο για ό,τι προτείνεται ή ενεργοποιείται σ' αυτό το ιστορικό μεταίχμιο είναι η σύνεση, ο γόνιμος αναστοχασμός, η διερεύνηση των δεδομένων και των μεταβλητών που θα συνθέσουν το αυριανό νόημα της ποιητικής τέχνης.
* Ένα επόμενο βήμα, όχι τυχαίο ή τυχάρπαστο, για τον λόγο της ποίησης αποτελεί η αξιοποίηση της ήδη υπάρχουσας και κυρίαρχης τεχνολογίας (γιατί η νέα τεχνολογία δεν έχει ακόμη γνωστοποιηθεί προφανώς σε καταναλωτικό επίπεδο). Εάν κάποιοι ποιητές, αν μη τι άλλο φοβικοί απέναντι στα νέα εργαλεία που προσφέρει ο ηλεκτρονικός υπολογιστής, το Διαδίκτυο και οι συσκευές ήχου-εικόνας-επικοινωνίας, εξακολουθούν να πιστεύουν ότι έρχεται το... τέλος της τέχνης τους ακριβώς επειδή αγνοούν τους τρόπους αξιοποίησής τους, η πραγματικότητα τους διαψεύδει καταφανώς. Μία ακόμη εκδοχή ετούτου προσφέρει ο ιστορικός εκδοτικός οίκος Faber & Faber όπου προτείνει στους αναγνώστες ποίησης μια... προωθημένη επαφή με την «Έρημη Χώρα» του Τόμας Σ. Έλιοτ. Οι συνεργάτες του παρουσίασαν μια ψηφιακή έκδοση του εμβληματικού βιβλίου όπου συνδυάζεται το κείμενο με ηχογραφημένες και κινηματογραφημένες αναγνώσεις (από την ηθοποιό Φιόνα Σο, αλλά και απαγγελίες από τον ίδιο τον Έλιοτ, τον Τεντ Χιουζ και άλλους), βίντεο - ντοκιμαντέρ με ανάλυση των παραμέτρων του έργου από ειδικούς ερευνητές - φιλολόγους (σε συνεργασία με το BBC), ηλεκτρονικές σημειώσεις-επεξεγήσεις ανά στίχο, ηλεκτρονική απεικόνιση του χειρογράφου του ποιητή με όλες τις υποδείξεις που είχε κάνει ο Εζρα Πάουντ.

lunedì 20 giugno 2011

Οι διαμαρτυρόμενοι "πνευματικοί άνθρωποι" και λοιποί επίκαιροι...

Τα πράγματα είναι απλά οπόταν η οδός είναι αδιέξοδος >>> Η κοινωνική αναταραχή επισκιάζει, προς ώρας, την πολιτισμική ύφεση >>> Οι ειδήσεις με τη μορφή καταιγισμού δηλώσεων (από απίθανους πολιτίσκους ανά την Ευρώπη κ.λπ. κ.λπ.) για ευρώ, οικονομοτεχνικές αναδιαρθρώσεις και ασφάλιστρα κινδύνου, πλήττουν ελάχιστα την πεποίθηση για τον ουσιώδη παραγκωνισμό της τέχνης από τα δρώμενα εν γένει >>> Κι αλίμονο, οι ανά 30, 90 ή 100 "υπογράφοντες καλλιτέχνες και πνευματικοί άνθρωποι" τον αποτροπιασμό τους για τα καθέκαστα, δεν σημαίνουν τίποτε: όμοια με το ψάρι όπου τινάζεται έξω από το νερό, μα ξεψυχώντας δεν γνωρίζει πώς να κραυγάσει...

giovedì 16 giugno 2011

To αδιέξοδο που οδηγεί στην έξοδο...

Διαβάζοντας τις δηλώσεις των επαγγελματιών της πολιτικής διαπιστώνει κάποιος, άμεσα, την πρακτική του κατευνασμού: μην αγγίζετε τη δημοκρατία, μην υπερβάλετε αντιδραστικά, μην υπαναχωρείτε από τα έργα και τις ημέρες του μεταπολιτευτικού μοντέλου εξουσίας... >>> Οι πραγματικοί κουκουλοφόροι ντύνονται με ακριβά κοστούμια >>> Οι εχθροί της δημοκρατίας είναι όλοι όσοι την επικαλούνται αλλά δεν τη βιώνουν καθημερινά >>> Η αληθινή Αριστερά δεν περνάει το κατώφλι κανενός "κοκκινωπού" κομματικού σχήματος >>> Ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός παραμένει ζητούμενο ως αφετηρία - διότι ως τερματισμός αδυνατεί η ίδια η Ευρώπη να σχηματοποιηθεί αναλόγως - στην παρούσα ιστορική στιγμή >>> Η αθυροστομία και η αβελτηρία είναι οι καλύτεροι σύμβουλοι για τους επιβουλευόμενους τους θώκους >>> Οι Αγανακτισμένοι έχουν μέλλον: απ' εδώ θα ξεπηδήσει η απαραίτητη πνοή για τον επόμενο ορίζοντα...

mercoledì 15 giugno 2011

Κατοχή-Πολυτεχνείο-Αγανακτισμένοι

Συνειδητή επιλογή είναι η συμμετοχή στις συγκεντρώσεις των Αγανακτισμένων κι όχι ενστικτώδης ή αυθόρμητη ενέργεια, υποστήριξε ο Μανώλης Γλέζος σε χθεσινή του συνέντευξη στον ρ/σ "Στο Κόκκινο 105,5". "Πρέπει να το ξεκαθαρίσουμε αυτό επειδή συνεχώς ακούω να λένε οι αυθόρμητες κινητοποιήσεις στην πλατεία Συντάγματος. Θεωρώ ότι είναι η πιο συνειδητή ενέργεια που έχει γίνει από τόσο πολύ κόσμο από την εποχή της Κατοχής, από το Πολυτεχνείο" σημείωσε χαρακτηριστικά το ιστορικό στέλεχος της αριστεράς.

Αναλύοντας περαιτέρω τη σκέψη του, είπε ότι "όσοι δεν είχαν σχέση με αυτό το λαϊκό κίνημα, που έγινε δηλαδή χωρίς τη δική τους επινόηση, έμπνευση, εντολή, διαταγή, το ονόμασαν αυθόρμητο: Δηλαδή γίνεται μια προσπάθεια υποβιβασμού στο επίπεδο των ενστίκτων".

Και συνέχισε: "Όταν δηλαδή ο πολίτης εγκαταλείπει την καρέκλα του, την αδιαφορία του και σηκώνεται από την καρέκλα και πάει στην πλατεία να διαδηλώσει δίπλα τους συναδέλφους του, τους συντοπίτες του, στους συμπολίτες του, εναντίον των μέτρων που έχουν χαλκευτεί και εκτοξεύονται εναντίον του, δεν είναι 'συνειδητή' ενέργεια, 'είναι ενστικτώδης' και ενέργεια 'αυθόρμητη'".

Ο Μ. Γλέζος που την Παρασκευή θα μιλήσει στην πλατεία μετά από την πρόσκληση της λαϊκής συνέλευσης του Συντάγματος, αναφέρθηκε επίσης στον πολιτικό χαρακτήρα των κινητοποιήσεων, απαντώντας σε όσους υποστηρίζουν ότι δεν έχει πολιτικό στόχο:

"Όταν λένε ότι δεν θα φύγουμε αν δεν φύγει η κυβέρνηση, η τρόικα, το χρέος, δεν είναι πολιτικός στόχος αυτό; Τριπλός πολιτικός στόχος, συγκεκριμένος, άμεσος και κατά τη γνώμη όλων αυτός που απαιτεί ο τόπος. Να φύγει η κυβέρνηση, που σαν εντολέας της τρόικας μας δημιουργεί συνεχώς χρέη για να ξεπληρώνει τα χρέη".

[Αναδημοσίευση από την "Αυγή", 15/6/2011]

giovedì 9 giugno 2011

Επίκαιρος Cesare Pavese...

(απόσπασμα από το ποίημα "Indifferenza")
Αναβλύζει αυτό το μίσος σαν δυνατός έρωτας
σε στιγμή θρήνου, και φαντάζει ασυγκράτητο.
Ζητάει πρόσωπο και σάρκα, σαν να ‘ταν ο έρωτας.

Πέθαναν η σάρκα του κόσμου και οι φωνές

που τραγουδούσαν, ένα τρεμούλιασμα σκεπάζει τα πράγματα -

όλη η ζωή εξαρτάται από μια φωνή...

:::

E' sbocciato quest'odio come un vivido amore

dolorando, e contempla se stesso anelante.

Chiede un volto e una carne, come fosse un amore.

Sono morte la carne del mondo e le voci

che suonavano, un tremito ha colto le cose;

tutta quanta la vita θ sospesa a una voce...

[μτφρ./trad.: Silio D'Aprile]

lunedì 6 giugno 2011

Τι ώρα να 'ναι τώρα;...

Η οσφυοκαμψία της πολιτικής: ετούτη την ώρα ο πάλαι ποτέ ισχυρός άνδρας στο Μαξίμου του Αντρέα Παπαντρέου, κ. Ακης Τσοχατζόπουλος, επιδίδεται στο ήδη γνώριμο άθλημα της αλαζονείας στην αρένα του τηλεοπτικού Σκάι >>> Στο λεξιλόγιό του χωρούν οι όροι "λάδωμα", "ένοχοι", "λαμόγια", "πόρισμα", "σύμπτωσις", "χρηματοδότηση", "προμήθειες" και λοιποί καταδικαστέοι για εκείνον όταν, οπόταν, στεκόταν στα σκαλιά της Βουλής στις αρχές της δεκαετίας του '80 ως παλιό, έμπιστο και παντοδύναμο κομματικό στέλεχος >>> Η κατασυκοφάντηση είναι χρήσιμο προσωπείο, ένα εργαλείο επιβίωσης στην κανίστρα... >>> Ο κ. Τσοχατζόπουλος αναφέρθηκε, προ ολίγων λεπτών, στα εξιλαστήρια θύματα του πολιτικού κόσμου και φωτογράφισε το "σύστημα" που περνάει κρίση... >>> Αυτοειρωνεία; >>> Ωστόσο, η ηττοπαθής αυξομείωση της φωνής, το φθίνον περίγραμμα ενός παράδοξου βυζαντινισμού στο πρόσωπο αυτού του παλαιού πολιτικού, επιβεβαιώνουν την αντίληψη της κοινής γνώμης για τη γελοιότητα της σοβαροφάνειας... >>> Αξίζει να προβληθεί η εκπομπή "Νέοι Φάκελοι" από τον Σκάι, πάλι και πάλι, ως μάθημα δημοσιογραφικής αμεσότητας αλλά και ως πάθημα νεοελληνικής αβελτηρίας... >>> Ποιοι άραγε είναι διατεθειμένοι να πεισθούν εκ νέου; Πώς θα αντέξουν μια θλιβερή εικόνα ωσάν ετούτη;... Πόσο φθηνά κοστίζουν οι παλινωδίες; Ποια διαστροφή θα καλυφθεί από τη Δικαιοσύνη; Ποια η σκευωρία και ποια η απάτη;...
[Η συνέντευξη, απομαγνητοφωνημένη, εδώ: http://www.skai.gr/files/1/papaxelas-tsoxatzopoulos20110607.pdf]

giovedì 2 giugno 2011

Απαξίωση

(φωτό από την "Καθημερινή")
Η άμεση δημοκρατία πεφρασμένη στα δύο επίπεδα μιας ιστορικής πλατείας >>> Η σοβαρότητα και το μέτρο, το καθαρό βλέμμα στον πολιτικό ορίζοντα της επερχόμενης γενιάς (αυτής των τριαντάρηδων και σαραντάρηδων...) στα ηνία της χώρας >>> Η συντεχνία των πολιτικών και η φοβία της ακύρωσης >>> ...εκ διαμέτρου αντίθετο το θράσος της μονομέρειας, η αλαζονεία της σύντομης αιωνιότητας, το ατσαλάκωτο ταμπεραμέντο που... "το σκάει με φακούς μέσα από τις φυλλωσιές του βασιλικού κήπου" >>> Η ανατροπή μέσα από την απαξίωση, κατ' αρχάς, θα απαλλάξει τη μικρή Ελλάδα από τη μεγάλη κρίση της: της οικονομικής προηγούνται η πολιτική και κοινωνική...
Ερώτηση προς φιλίστορες: Αραγε πώς θ' αντιδρούσαν πάλι ο μπαρμπα-Γιάννης Μακρυγιάννης και ο Αρης Βελουχιώτης απέναντι από το κτήριο των αειφόρων Ούνων;...

mercoledì 1 giugno 2011

Εγκαίνια για το βιβλιοπωλείο-καφέ "Ποίηση και εγκλήματα"

Ενας νέος χώρος για τους φίλους του ποιητικού λόγου στην Αθήνα αποτελεί ειδησάριο... >>> Ανάμεσα στις λοξές ενημερώσεις γύρω από τα οικονομικά αδιέξοδα, τη διασπάθιση της πολιτικής, το καθημερινό φάσμα της ανεργίας και της κοινωνικής παραδοξότητας, αλλά και γύρω από την επιδείνωση της ένδειας στην πνευματική "τροφή", στην ψυχαγωγία, στην εσωτερική ανάταση, δεν είναι λίγο να προτείνει κάποιος τη δική του αισιόδοξη ματιά -πλην "ακριβή" ως "ρίσκο" στην αγορά- στο αύριο αυτού του χωροχρόνου >>> Ο Σάμης Γαβριηλίδης, εκδότης του ομότιτλου οίκου, κάνει τη "διαφορά"... >>> ...εγκαινιάζοντας το βιβλιοπωλείο-καφέ "Ποιήματα και Εγκλήματα" (Αγίας Ειρήνης 17, Μοναστηράκι) >>> Ο χώρος είναι αποτέλεσμα αισθητικής έμπνευσης και άποψης περί την τέχνη του βιβλίου >>> Τα εγκαίνια θα γίνουν αύριο και μεθαύριο >>> Περισσότερες πληροφορίες εδώ: http://www.gavrielidesbooks.gr/