sabato 26 luglio 2008

Φυγή

Tην ώρα που ο ουρανός ενώνεται με τη θάλασσα, οι παλιοί ναυτικοί φοβούνται περισσότερο για τα σκαριά τους >>> Η ομορφιά γυμνή αποφαίνεται επικίνδυνη: τα μάτια στροβιλίζονται στο γαλάζιο φόντο, απροσδιόριστη παρέμενει η αίσθηση της στεριανής επιστροφής, ο υπόκωφος ήχος δεν είναι παρά το σώμα του πελάγου που πλαγιάζει λίγο προτού φθάσει η νύχτα >>> Ο υετός στο μηδέν >>> Σουρουπώνει >>> Σε μερικές μετρημένες στιγμές ο ορίζοντας θα σκοτεινιάσει ενώ πίσω, στην πλευρά του ακρωτηρίου που αναπνέει η άσημη καστροπολιτεία, θα ανατείλει η Πούλια >>> Κι ύστερα θα φανεί στον ουράνιο θόλο ο Λύγκας -διαυγέστερος- αλλά και η Κασσιόπη, ο Ηνίοχος, ο Κύκνος >>> Το πρόσωπο είναι στραμμένο στον αψεγάδιαστο χάρτη >>> Τα πλάσματα αυτής της ώρας κρώζουν ή βογγούν γνωρίζοντας ότι με τη φωνή τους κρατούν ζωντανή τη Γη έως το ξημέρωμα >>> Πέρα από το ακρωτήριο, στα όρια του μύθου και της ματαιοδοξίας, φαίνεται αχνό το φέγγισμα μίας λάμπας >>> Μοιάζει με την ποθητή αμαρτία >>> Το φιλί δροσερό ή στιγμιαίο, άλλοτε δεν θα είχε καμία σημασία, είναι το δώρο στα χείλη της προσμονής ετούτου του Αυγούστου...

mercoledì 23 luglio 2008

Ερωτήσεις-Questions-Questioni: Radovan Karadzic?

-Radovan Karadzic – kao kad bi, recimo, Ioannis Kapodistrias izrucio sultanu junake grckog ustanka Kolokotronisa, Makrigianisa, Miaulisa i to odmah posle ustanka iz 1821?…
-Zasto se hrvatski i muslimanski kasapi uzastopno oslobadjaju?
-Sramota Srbije nisu porazi u ratovima 90ih, vec politika razmena u godinama posle 2000?
-Dobar je mir, dobar...
-Ράντοβαν Κάρατζιτς: όπως, ας υποθέσουμε, ο Ιωάννης Καποδίστριας να παρέδιδε τους Κολοκοτρώνη, Μακρυγιάννη, Μιαούλη στον σουλτάνο αμέσως μετά την Επανάσταση του 1821;...
-Οι δε σφαγείς Κροάτες-Μουσουλμάνοι γιατί αθωώνονται εξακολουθητικά;
-Ντροπή της Σερβίας δεν είναι η ήττα στους πολέμους της δεκαετίας του 1990, αλλά η πολιτική των ανταλλαγμάτων στη δεκαετία του 2000;
-Καλή η ειρήνη, καλή...
-Radovan Karadzic: as like, let's suppose, the governor Ioannis Capodistrias had turned in Kolokotronis, Makrigiannis, Miaoulis to the sultan after the greek war of independence in 1821?...
-Why do the Croat and Muslim slayers keep on being acquited so far?
-Shame on Serbia not for having defeated during the wars of 90's but for the policy of quid pro quo during the decade of 2000?
-Good, peace is good...
-Radovan Karadzic: come, per esempio, il governante Gianni Capodistria avesse consegnato i generali Colocotronis, Macrigiannis, Miaulis al sultano dopo la guerra d'indipendenza di 1821?
-Perche' i Croati ed i musulmani uccisori persistono innocenti fin qui?
-Vergogna a Serbia per non vincere la guerra del decennio 1990 o' per la politica di ricambi d'ora?
-Che bella pace, che bella...

sabato 19 luglio 2008

"Memory takes my hand"...

Το πρωινό ξεκινήσε με το βασικό ερώτημα για το κατά πόσο η μνήμη οδηγεί από το χέρι την οντότητα στο παρόν >>> Oι ήχοι από το μωσαϊκό εγχόρδων, χορωδίας και μίας σοπράνο, που συνέθεσε ο Craig Armstrong είναι καθοριστικοί >>> Ακούγοντας τον δίσκο του "Memory takes my hand" αντιλαμβάνεται κανείς την επιδίωξη αυτού του σημαντικού συνθέτη της νεότερης γενιάς: οι γέφυρες της μουσικής συνδέουν τις όχθες του χρόνου, των ανθρώπινων αναγκών για πόνο, περίσκεψη, χαρά, απελευθέρωση >>> ή, αλλιώς, συνδέουν τις χθόνιες επιθυμίες με τις υπερβατικές >>> Τούτο μοιάζει με τις συντεταγμένες που ζωγραφίζουν οι ερωτευμένοι και οι τρελοί >>> Η μελωδία από το στήθος και το στόμα της Lucy Crowe αναστατώνει τα χαρτιά πάνω στο γραφείο σαν ξαφνικός άνεμος >>> Ο δίσκος του Σκωτσέζου συνθέτη ακούγεται με συνοδεία στίχων πρωτοφανέρωτων ή κατόπιν αναγωγής σε πραγματικούς ποιητές, όπως ο Γιώργος Σαραντάρης: Η ύπαρξή μου, άβυσσος και τραγούδι / πλανιέται στην κοιλάδα των φαινομένων / ο χρόνος τη δέχεται μ' ενθουσιασμό / μέσα στις ησυχίες του / και της προσφέρει χίμαιρες / τ' απρόοπτα θεάματα της γης / κ' ένα αληθινό πανόραμα / τον ουρανό... >>> Εξαρτάται από τον τρόπο που ο καθένας διαβάζει τις νότες ή αφουγκράζεται τους στίχους στη σιωπή >>> Το ταξίδι έχει ξεκινήσει προτού βιράρουν οι άγκυρες, όταν η θέληση για το καινούργιο περίγραμμα του ορίζοντα είναι ισχυρότερη από την πραγματικότητα του κύκλου που σχηματίζει ο τόπος άφιξης, ο τόπος της πλησμονής ή απλούστερα ο τόπος που ευαγγελίζεται την παραδείσια γαλήνη >>> Αυτή τη δεδομένη στιγμή, που τα πλήκτρα "χτυπούν" τα γράμματα για να γίνουν λέξεις, το μικρό αλλά ξεσηκωτικό κομμάτι "Risen" ανατρέπει τους κανόνες, διασκεδάζει την απιστία για τη δύναμη της τέχνης, τη συζήτηση για το θυμικό, την ευπιστία στην περιρρέουσα άποψη για τη δημιουργία, τη μεταλλαγμένη ικανότητα του φαίνεσθαι εναντίον του ποιείν >>> Η κορύφωση, στο "The world shall turn", δίνει τον τόνο για τα βιβλία που θα συνδυαστούν έως το βράδυ...

giovedì 17 luglio 2008

Στατιστικά για την ποίηση στο (.poema..)

Στατιστικά σε συνεργασία με τη Βιβλιονέτ και το ΕΚΕΒΙ Το ηλεκτρονικό περιοδικό για την ποίηση (.poema..) εγκαινιάζει στο παρόν τεύχος του (# 6, Ιούνιος-Σεπτέμβριος 2008) τη νέα ενότητα με τίτλο «Στατιστικά», ευελπιστώντας να συνεισφέρει στην καλύτερη αποτίμηση της σύγχρονης ποιητικής δημιουργίας. Η ενότητα θα αποτελέσει μια διαφορετική θεώρηση της παραγώμενης-εκδιδόμενης ποίησης στην Ελλάδα με σειρά χρήσιμων συμπερασμάτων γύρω από:
• την κατανόηση και χαρτογράφηση της εκδοτικής συμπεριφοράς στον τομέα της ποίησης,
• την παρουσία των ποιητών στο τρέχον λογοτεχνικό γίγνεσθαι,
• τη στάθμη ποιότητας και αξιοπιστίας των κυκλοφορούντων συλλογών ελληνικής, ξενόγλωσσης ή μεταφρασμένης ποίησης,
• την αντίδραση του αναγνωστικού κοινού που διαβάζει ποίηση σε σχέση με τα προτάγματα της τρέχουσας εκδοτικής αγοράς.
Η αξιοποίηση των στοιχείων, τα οποία προέρχονται από τη βάση δεδομένων της Βιβλιονέτ (http://www.biblionet.gr), σε επιμέλεια του Σωκράτη Καμπουρόπουλου, με την εποπτεία του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ), αποτελεί βασική προτεραιότητα για τη συντακτική ομάδα του (.poema..) στην προκειμένη περίπτωση: οι αναγνώστες του περιοδικού, όπως και όποιοι ενδιαφερόμενοι ποιητές-συγγραφείς κι επαγγελματίες του χώρου, θα έχουν την ευκαιρία να διαπιστώνουν τα αποτελέσματα από τη διενέργεια ερευνών γύρω από την ποίηση και, περαιτέρω, να εστιάζουν σε τεκμηριωμένες απόψεις για όλες τις παραπάνω αναφερόμενες παραμέτρους.
Την έναρξη της ενότητας «Στατιστικά» κάνουν τα στατιστικά στοιχεία και η ανάλυση σχετικά με τη μεταφρασμένη ποίηση στο χρονικό όριο της πενταετίας 2002-2007. Το περιοδικό οφείλει να εκφράσει ευχαριστίες στο Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (http://www.ekebi.gr/) για την άμεση ανταπόκριση και τη συνεργασία στη χρήση της βάσης δεδομένων της Βιβλιονέτ.
Η συντακτική ομάδα του (.poema..)

lunedì 14 luglio 2008

Veduta allontana XIII

foto di Trapani, Sicilia
...η ανατροπή, η μακαριότητα, η εκζήτηση, ο σαρκασμός, ο παροξυσμός, ο πλάγιος ορίζοντας, το μάταιον, το στίγμα του χρόνου, το εγώ, η αμαρτία της διαδρομής, η νοσταλγία, η λόγχη της μνήμης, ο σικελικός εσπερινός, ο κουρνιαχτός, ο ιόνιος...

martedì 8 luglio 2008

Is oriamu?

"Μου σιρνι ε καρντιά να σου μιλίσο, φσε τσι που 'χο κρατένο στην φσιχί..." >>> γιατί η καρδιά μου θέλει να σου πω, για κείνο που 'χω κρατημένο στην ψυχή >>> Λέξεις που στάζουν σαν το μέλι σε δροσερό νερό, παρελθούσες και κυκλωτικές >>> Για όσους έχουν τρυπηθεί από τις tarantelle του Τάραντα και γνωρίζουν τη γεύση της στουμπιστής ελιάς στο Salento, το θρόισμα του Ιονίου από ετούτη την πλευρά, το χρώμα του κόκκινου κρασιού και πάνω από κάθε τι άλλο τον επώδυνο ήλιο στο δέρμα και τις συγκινήσεις >>> Οπως η συναυλία των Encardia στον καλόκαιρο Υμηττό, σ' έναν ταπεινό πεζόδρομο του μικρού δήμου, όπου το συγκρότημα ανέβηκε στη μικρή σκηνή προσκαλώντας το κοινό να συνδράμει στην ιεροτελεστία του ταραντισμού >>> Εκεί πέρα, στην Grecia Salentina, ή αλλιώς τη Magna Grecia των απλών ανθρώπων του παραμελημένου και γι' αυτό πανέμορφου ιταλικού νότου, ο ταραντισμός αποκτά διαφορετικές διαστάσεις, πέραν της παράδοσης, των νέων αναγκών για ρίζες στο παρελθόν, της εκφραστικότητας >>> Η μουσική και η διάλεκτος των griko (ελληνόφωνων σε ζώνη χωριών του Σαλέντο και της Καλαβρίας) διαπερνούν το θυμικό επηρεάζοντάς το - τα πόδια κουνιούνται παράδοξα οδηγώντας παντού και χαρτογραφώντας τη θέση στο πουθενά, τα χέρια γίνονται κρουστά αναταράζοντας το στήθος και τρομάζοντας το σμήνος των περαστικών πουλιών, τα νοήματα εξατμίζονται στον αέρα γιατί το φως του έρωτα κατακαίει λιώνοντας τα πάντα της σκέψης και της βούλησης, τα σώματα οριζοντιώνονται σε μια άγνωστη φυσική σχέση με το χώμα >>> mavro ce skotino, pisulina mia >>> το ταμπουρέλλο κρατάει τα ίσα, η τσαμπούνα σιώπησε >>> Η αγωνία εκείνων που αγαπούν το griko όμως φαίνεται ότι μετριάζεται: ο Roberto Licci (ψυχή της μουσικής και γλωσσικής ταυτότητας των ελληνόφωνων) αισιοδοξεί, το δηλώνει και το πράττει με σεμινάρια σε ωδεία και σχολεία, με συναυλίες εντός κι εκτός ιταλικού νότου με το σχήμα Ghetonia. Οπως και αισιόδοξες είναι στιγμές σαν τη χθεσινή στον Υμηττό, όπου δεκάδες παριστάμενοι δοκίμαζαν -έστω άτσαλα, μα με αυθεντική χαρά- ν' ακολουθήσουν τα βήματα της ταραντέλλας ή ν' αφουγκραστούν τις πίτσικες, τις αργές μελωδίες, τα αλλοιωμένα ελληνικά στιχάκια για όμορφα κορίτσια, το φεγγάρι που ανατέλλει κόκκινο, τα μοιρολογίσματα για πεθαμένους και ταξιδεμένους >>> (μια συνοπτική αίσθηση στο βίντεο: http://www.youtube.com/watch?v=xok4nN2_a2Y) >>> Is oriamu? >>> Αν είσαι η ομορφιά μου ποτέ δεν θα το μάθω...

venerdì 4 luglio 2008

Γοργόνες/Sirene

foto di www.elputodelegado.blogspot.com

Οι γοργόνες εμφανίζονται σπάνια.

Οταν κάποιος ποιητής θελήσει να τις συναντήσει,

κατεβαίνει στον βυθό- σ' εκείνο το βάθος που το φως

δεν φθάνει για να χρωματίσει το νερό,

στέκεται κι αφουγκράζεται το σκοτάδι.

Η γοργόνα που θα τον επιθυμήσει,

τον πλησιάζει και τον ρωτάει.

Εάν καταλάβει ότι η αγάπη του

είναι αγνή κι ακέραιη,

τον παίρνει μαζί της για πάντα...

(παλιές κουβέντες των λιμανιών της Μεσογείου)

martedì 1 luglio 2008

Χωρίς Λόγια

Είναι κάποτε ο άνεμος που σκορπίζει σκέψεις, το φως που σβήνει τις σκιές, το νερό που εξατμίζεται από τον φόβο της νύχτας >>> Είναι ακόμη ο εαυτός, το ασύμμετρο εγώ, οι αντικατοπτρισμοί του στο κοίλο του παρόντος >>> Η βόλτα στα πλακόστρωτα της μεσαιωνικής πόλης είναι γνώριμη αλλά κρύβει εκπλήξεις >>> Τα παλιά μεταλλικά φανάρια φωτίζουν τους τοίχους από πωρόλιθο και την προσδοκία της φαντασίας να μετουσιωθεί >>> Σ' αυτά τα καντούνια δεν θα εμφανιστεί άξαφνα κατάκοπος ο ιππότης >>> Οι πληγές του δεν έχουν αίματα, δεν βογκάει. Αλλά κρύβεται >>> Το "βλέμμα", μου γράφει η ποιήτρια, αποκαλύπτει την αλήθεια που όλοι δεν επιθυμούν... >>> Είν' ό,τι ορίζει μοιραία τη ρότα στον χρόνο που μας έχει διατεθεί, στον χώρο που μετράμε με τα δικά μας βήματα >>> (Σε πρώτο πληθυντικό πρόσωπο, σημειωτέον, ύστερα από το γύρισμα τεσσάρων εποχών) >>> Στις επάλξεις του κάστρου, ωστόσο, οι φιγούρες του παρελθόντος μετακινούνται >>> Σκύβω, δεξιά-αριστερά, για να τις προλάβω. Μάταια >>> Παιχνιδίσματα από κιμωλία ή σημάδια; >>> Κάποιες διάτες σε πρώιμα ιταλικά, σπαθιά που λιανίζονται στην πέτρα, νευρικά βήματα στα σκαλοπάτια, προσευχές ανδρών και ψιθυρισμένα ερωτικά τάματα >>> Μα και περπατώντας γύρω από τον άλλο λόφο -φωτισμένος ακόμη, σχεδόν πια ξημερώματα- οι κουβέντες λιγοστεύουν και γεννούν σκιρτήματα >>> Είναι η έπαρση της Ιστορίας, όπως ίσως και η παραζάλη των συναισθημάτων >>> Μια καμπάνα μακρινή, όμοια με αντίλαλο ή συνεύρεση σωμάτων >>> Η πόλη ξυπνάει >>> Τα βλέφαρα ανοιγοκλείνουν με κόπο, κι αχόρταγα >>> Πώς αλλιώς να το πω όταν οι λέξεις έχουν χαθεί στο μονήρες παρόν; >>> Κι όμως, η γοργόνα ακούγεται - το τραγούδι της είναι απαλό, σχεδόν αχνό, σαν ανάδευμα της άμμου στον βυθό >>> Την αποτυπώνω όσο καλύτερα μπορώ με αυτοσχέδια παλέττα και λίγα χρώματα από τον ορίζοντα >>> (Τότε θαυμάζω περισσότερο την πέτρα του ήλιου...) >>> Γράφω στη γοργόνα τον στίχο, της τον στέλνω γραμμένο σε ύφασμα >>> Αυτό το πλάσμα δεν φανερώνεται συχνά, ούτε που το θυμάμαι άλλοτε μέσα στα πελάγη >>> Η δίψα, η αγωνία, η έκσταση της σφαγής, ξεχνιούνται αυτοστιγμεί >>> Εκεί κάτω, στο νησί με τους φοίνικες και τα δροσερά απογεύματα, τους μακαρίτες (i fu Mattia Pascal), και τις ελπίδες χαραγμένες στα απάνεμα βράχια, η σιωπή στραφταλίζει στα κύματα της Εσπερίας...