sabato 13 giugno 2015

Η ΕΡΤ επιστρέφει...



Ποιος θα το πίστευε πως ούτε οι χούντες του Μεταξά, του Πάγκαλου ή του Παπαδόπουλου δεν τόλμησαν να αποστομώσουν τον δημόσιο μιντιακό λόγο. 

Κι όμως, ο αυταρχισμός του Σαμαρά και των ακροδεξιών προδοτών του συνεργατών (κάποια παλικάρια ωσάν τον υιό Κεδίκογλου) θα μείνει στην Ιστορία ως το "απόλυτο μαύρο", το απόλυτο σύμβολο των δικτατορικών καθεστώτων στον εικοστό αιώνα.

Σ' αυτά τα δύο χρόνια της "σιγής" αυτού του δημοκρατικού "εργαλείου", της ελληνικής δημόσιας ραδιοφωνίας και τηλεόρασης, συνέβησαν πολλά. Η προσβολή της δημοκρατίας ωστόσο είναι αδιαπραγμάτευτη πρωτοτυπία της προδοτικής κυβέρνησης δεξιοβενιζελικών και εγγράφεται, ήδη, στην Ευρωπαϊκή Ιστορία των Μέσων ως μοναδικό σοκαριστικό γεγονός.

Η σημερινή ημέρα πρέπει να θεωρηθεί εξίσου ιστορική. (Συνήθως, η στιγμή δεν γίνεται κατανοητή από τους πρωταγωνιστές της Ιστορίας... Στην προκείμενη περίπτωση, αυτό ίσως ανατρέπεται, και είναι ενδιαφέρον).

ΥΓ.: Ως παλαιός δημοσιογράφος-συνεργάτης της ΝΕΤ αλλά και ως άμεσα συμμετέχων στην ΕΡΤ ΑΝΟΙΧΤΗ την τελευταία διετία, ας επιτραπεί η επίφαση της χαράς για το γεγονός. Οσο και η σκέψη για την απόδοση ευθυνών, την κατακραυγή και τη διαπόμπευση όλων όσοι συνέβαλαν στο "μαύρο" ετούτο...


domenica 7 giugno 2015

Διονύσιος Σολωμός | Dionisio Solomos


ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

Η σκληρή καρδιά

Πες μου, πώς είναι δυνατόν
αυτή η καρδιά σου η κρύα
σε μιαν ευαίσθητη ψυχή
να καταφέρνει τον έρωτα να εξεγείρει;

Οι πέτρες σ’ εσένα μοιάζουν:
κρύες στέκουν πάνω στα βουνά
και με το τρίψιμο ανάβουν
τη φλόγα εκείνη που δεν έχουν.

***

DIONISIO SOLOMOS
Il core insensibile

Dimmi, com’è possibile
Che quel tuo freddo cuor
Alla pietà sensibile
Possa destar l’amor ?

Le selci a te somigliano:
Fredde sui monti stan,
E coll’attrito accendono
Quel foco che non han.

(trad.: Silio D'Aprile | μτφρ.: Βασίλης Ρούβαλης)

sabato 6 giugno 2015

Ο Βασίλι Γκρόσμαν στην ελληνική πραγματικότητα



Μέσα σ' αυτό το παρανάλωμα τίτλων, προσώπων και διαθεσιμοτήτων στη βιαστική ελληνική λογοτεχνική παραγωγή, ξεχωρίζουν τα αληθινά κείμενα.


Είναι εκείνα που τρέφουν τη σκέψη, αναμορφώνουν το βλέμμα κατόπιν στα πράγματα, κάνουν να μοιάζει το τίποτε σημαντικό, το μέτριο αληθινό και το ανώτερο αιώνιο. Απ' εκείνα δεν αναμένεται κάποια έκρηξη - ούτε ο δημιουργός τους φωνασκεί (γνωρίζοντας ότι ο χρόνος είναι τροχαλία που έλκει ή καθεύδει), μα ούτε και εντοπίζονται στους διάφορους "Ν
αούς του Σολομώντα", ανάμεσα σε γυαλιστέρες γιρλάντες από προβολές, βραβεία, παρουσιάσεις και αρκετούς Φαρισαίους, πολύλογους και εμπαθείς.

Tα αληθινά κείμενα καίνε, ποτέ δεν καίγονται. 


(Αυτό δεν ψιθυρίζεις, αγαπητέ Βασίλι Γκρόσμαν, στη Ζωή και στο Πεπρωμένο σου;...)