venerdì 26 ottobre 2012

Απόλυτος (αφορισμός)

(φωτό: Ι.Κ.)

Απολύτως μόνος κι ευάλωτος στην πραγματικότητα... Και είναι λόγος, όχι λέξη.

sabato 20 ottobre 2012

Ονειρο (επί σκηνής)

Farfallina a Cavo Gallo, Coron (foto: S.d'A.)

Στην οθόνη προβάλλονται πλάνα με χιλιάδες πεταλούδες παραμορφωτικά. Ανοιγμα φώτα. Ο ηθοποιός κινείται μέσα από το σκοτάδι.

-Α.:
Μια φορά κι έναν καιρό
κάποιος
ονειρεύτηκε ότι είναι πεταλούδα.

Ηταν χαρούμενος
γιατί πετούσε ανέμελα πάνω από τα ανθισμένα λουλούδια,

ήταν δυνατός
γιατί ο ήλιος έτρεφε την ομορφιά της, τις χρωματισμένες φτερούγες της,

ήταν παρηγορημένος
γιατί η σύντομη ζωή μιας πεταλούδας,
το ήξερε αυτό,
ήταν θαυμαστή και μοναδική, άπιαστη.

Αρχισε να σκέφτεται ότι ήταν πράγματι μια πεταλούδα που ονειρευόταν.

Αλλά μετά, φτερουγίζοντας πάνω από τις ευωδιαστές πρασινάδες,
αναρωτήθηκε:

πώς σκέφτομαι αφού είμαι μόνο μια πεταλούδα;

Μήπως γνώριζε ότι ήταν άλλη η φύση της;
Μήπως το όνειρό της ήταν τελικά εφιάλτης;
Μήπως δεν έπρεπε καθόλου να ξυπνήσει;

Γεύτηκε το νέκταρ των λουλουδιών. Κοντοστάθηκε.
Ενωσε τις φτερούγες της απαλά προτού αποκοιμηθεί.

Η δυστυχία ενός ονείρου είναι η μοιραία επαναφορά της ταυτότητας.
Η πλάνη του βλέμματος. Η παραίτηση. Η σίγουρη διαφορά…

Υστερα από αυτές τις υπερπεταλούδιες σκέψεις, το αποφάσισε:
Δεν είχε τίποτε να χάσει – έγινε άνθρωπος, λιπόθυμος σε έναν ξεχασμένο αγρό,
που θα τον έβρισκαν ώρες αργότερα, νομίζοντάς τον πεθαμένο.

giovedì 18 ottobre 2012

Πρώτος διάλογος (αφορισμός)

Mar Ionio, Cavo Gallo

-«Τώρα μας χρειάζεται μόνον η θάλασσα».

domenica 14 ottobre 2012

Αποχώρηση (αφορισμός)

Vaso da fiori della nonna mia a Coron (foto S.d'A.)

Κάθε φυγή (ή στίχος) περιέχει την ιδέα αλλά και την αδράνεια.

lunedì 8 ottobre 2012

Μονόλογος επί σκηνής (αφορισμός)

Castello Tum (foto di Silio D'Aprile)

Δεν θα υπάρξουν άλλοι εδώ. Το πάντα δεν υπάρχει. Και δεν υπάρχει κανένας που να φαίνεται...
(σχόλιο στον Jon Fosse, Kάποιος θα 'ρθει)

venerdì 5 ottobre 2012

Amour...

Η ταινία του Μίκαελ Χάνεκε προσδίδει νόημα στην πορεία της ύπαρξης μέσα στον κόσμο: από τη στιγμή της γέννησης, η συνύπαρξη αποτελεί αγωνιώδες πρωταρχικό και κορυφαίο διακύβευμα, και καταλήγει στην ώρα του θανάτου >>> Ετούτο είναι το σημείο "τριβής" για τον Αυστριακό σκηνοθέτη, το οποίο τον παρωθεί στην ανάλυση του είναι - ο κυνισμός του γηρασμένου σώματος, η υποχώρηση των συνθετικών υλικών της ζωής, η άνευ όρων συνειδησιακή ροή προς το τέλος, περιστοιχίζουν το βασικό ένστικτο: την αγάπη >>> Οι δύο ήρωες του Χάνεκε (συγκλονιστικοί ο Ζαν Λουί Τρεντινιάν και η Εμμανουέλ Ριβά - πρωταγωνίστρια του "Χιροσίμα Αγάπη μου") βιώνουν από κοινού την αντίστροφη μέτρηση >>> Ανακαλούν τα χρόνια της κοινής εμπειρίας, στέκονται μειλίχιοι απέναντι στο πεπρωμένο, συμμετέχουν στην πράξη "εξόδου" από τον έρωτα με όλη τη φυσικότητα που απορρέει από την ωριμότητά τους >>> Η ταινία είναι διδακτική καθώς, αν μη τι άλλο, προτείνει το μη αυτονόητο στο πολύπτυχο της νεότητας και της αιωνιότητας και της ταυτόχρονης συναισθηματικής πλήρωσης >>> Αυτό πριν απ' όλα, δηλαδή την έξοχη σκηνοθετική προσέγγιση, τις δίχως συγκινησιακές εκκλήσεις ερμηνείες των ηθοποιών, τα πλάνα με τη συνεχή αφηγηματική ροή, τον  καθόλου τυχαίο ήχο του τρεχούμενου νερού και των παλμών της καρδιάς... 

Διαφημιστικό απόσπασμα: http://youtu.be/zac6sV1WkGU

mercoledì 3 ottobre 2012

Επόμενοι βάρβαροι (αφορισμός)

Autostrada da Tripolizza, Arcadia (foto di S.d'A.)

Αυτό που μας περιμένει, έχει λιγότερη αξία από τον φόβο και τις καταφάσεις μας...