giovedì 29 gennaio 2009

Ερώτημα για ποιητές (καταραμένους ή μη)

Ενα αναπάντητο ερώτημα που οφείλουν ν' απευθύνουν οι ίδιοι οι ποιητές: >>> ποιοι είναι οι καταραμένοι; >>> ποιοι άραγε επιδιώκουν αυτόν τον τίτλο; >>> πώς καταφέρνουν να διασχίσουν τη λεπτή γραμμή της ταπεινής σιωπής είτε της αιώνιας δόξας; >>> Η παράσταση της Κυριακής Μάλαμα, "Καταραμένοι ποιητές", στην Πειραματική Σκηνή του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου, θέτει το ζήτημα με στίχους και εικαστικές πινελιές, ανάσες ηθοποιών και τη βαριά ατμόσφαιρα της προειλημμένης απόφασης αυτών των δημιουργών για την όποια επίσπευση >>> Η θεατρική ανάγνωση ποιημάτων και σκέψεων, σχολίων, αποφθεγμάτων από τους Κώστα Καρυωτάκη, Charles Baudelaire, Sylvia Plath, Μαρία Πολυδούρη, Arthur Rimbaud, αποκαλύπτει τη βασανισμένη εικόνα τους για τη ζωή, τον ανεστραμμένο πόθο για θάνατο >>> Κι αναρωτιέται κανείς για όλους εκείνους που θέλησαν να αυτοκτονήσουν (δειλοί) κι όλους όσοι κατάφεραν να δώσουν τέλος για μια νέα αρχή (δειλοί και ικανοί) >>> Αναπόφευκτα, η σκέψη επανέρχεται στον Ηλία Λάγιο: πόσοι τον λοιδόρησαν και έπειτα τον καπηλεύτηκαν; >>> πόσοι θέλησαν να του αποσπάσουν στίχους εξυψώνοντάς τον υπερβολικά (σε βαθμό ώστε ο ίδιος να πιστέψει -εξαπατώντας εαυτόν- ότι είναι καταραμένος ποιητής, άρα δοξάσιμος...) σαν άλλον Ικαρο; >>> πόσοι τον ύμνησαν δίχως να έχουν διαβάσει την εργογραφία του, ανεπηρέαστοι, αδογμάτιστα, ως μια αναχρονιστική επιδίωξη με όπλο το ποιητικό του τάλαντο; >>> "Οι στίχοι τους δίνουν νόημα και δυναμική στο παρόν", ψιθυρίζει η ποιήτρια δίπλα μου ανακουφιστικά >>> "Εζησαν για να υποστηρίξουν τα μελλούμενα", θέλησα να της ψιθυρίσω κρατώντας απαλά το χέρι της >>> Μα, στη σκηνή, εκτυλισσόταν η εναλλαγή των πέντε ποιητών σπαράσσοντας συγκινησιακά τους ερμηνευτές >>> (επιβεβαιώνοντας την άποψη του Denis Diderot για το παράδοξο με τον ηθοποιό...) >>> Υστερα, στον δρόμο, περπατώντας στη βροχερή πόλη με τις προσόψεις των χαμηλών σπιτιών από πωρόλιθο και μνήμες πολέμων, το ερώτημα προέβαλλε έντονο στη σκέψη >>> καταραμένοι είναι αυτοί οι ποιητές που γνωρίζουν ότι είναι ποιητές, που αρνούνται τις συντρέχουσες λογοτεχνικές συμβάσεις, που επιλέγουν την απάρνηση της ατομικής τους προβολής υπέρ του στίχου τους στον χρόνο, που συνεχίζουν ακάματοι την περιπέτεια της γραφής -με συνέπειες και απώλειες- μα, ωστόσο, συνεχίζουν γιατί πιστεύουν ότι χωρίς την ποίηση δεν αρκεί η ανάσα για ν' αναπνέουν; >>> Απλές διατυπώσεις για απλές κορυφώσεις, μ' άλλα λόγια >>> Εάν η ποίηση είναι ωφέλιμη, φιλάρεσκη και δοτική, εύηχη και αναγνώσιμη, στοχαστική και συγκινητική... >>> Σημειωτέον ότι η παράσταση της Πειραματικής Σκηνής του ΘΟΚ είναι αληθινή έκπληξη: διαθέτει ουσία, είναι καθ' όλα ολιγόλογη, έχει ρυθμό και ευρήματα στην εκφορά της - σκηνικά: Αντης Παρτζίλης, βίντεο: Βέρα Παπασταύρου, ερμηνείες: Μιχάλης Ελληνας, Γιάννης Κόκκινος, Ανδρέας Κούτσουμπας, Ερμίνα Κυριαζή, Χριστίνα Χριστόφια.

mercoledì 14 gennaio 2009

Homo poeticus

Silio D'Aprile: stanza senza luce, arcana e morbida
Πώς αλλάζουν τα μάτια όταν αντικρίζουν την ανατροπή; Ποια έκφραση χωράει σ' αυτό το θαύμα; >>> Η δύναμη της τέχνης αναδύει τον χώρο και τον χρόνο >>> Το λογοτεχνικό έργο επηρεάζεται. Εξακολουθητικά, αναπόφευκτα, καθοριστικά >>> Ο Danilo Kis αναλύει την αυτόνομη αισθητική σημασία αυτής της αμφίδρομης παροχής ενέργειας >>> Είναι άραγε το λογοτεχνικό έργο ένα "τερατούργημα της ανθρώπινης φύσης" ή μήπως αποτελεί το κρυφό θεϊκό πρόσωπο του όποιου μύστη;

domenica 11 gennaio 2009

Χωρίς λόγια / χωρίς ποιήματα... (Εugenio Montale)

Martano, Agosto 2008
(dedicata)
EUGENIO MONTALE
Ecco il segno; s'innerva
sul muro che s'indora:
un frastaglio di palma
bruciato dai barbagli dell'aurora.
Il passo che proviene
dalla serra si' lieve,
non e' felpato dalla neve, e' ancora
tua vita, sangue tuo nelle mie vene.
*
Ιδού το σημάδι- παίρνει πάλι πνοή
στον χρυσαφένιο τοίχο:
μια δαντέλα από φοίνικα
φλεγόμενη στις λάμψεις της αυγής.
Το βήμα καθώς φθάνει
από τα βουνά είναι ελαφρύ,
ακάλυπτο από τα χιόνια, παραμένει
δική σου ζωή, μες στις φλέβες μου αίμα σου.
traduzione: Silio D'Aprile, Atene '09

venerdì 9 gennaio 2009

Συγγραφείς για τον φόνο του Α. Γρηγορόπουλου (Αυγή, 9/1/2009)

Της ΠΟΛΥΣ ΚΡΗΜΝΙΩΤΗ
Ευτυχώς υπάρχουν και φωνές συγγραφέων που δεν διστάζουν να θέσουν τον δάκτυλον επί των τύπον των ήλων παίρνοντας σαφή θέση απέναντι στον φόνο του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου και όσων ακολούθησαν.
Με λόγο πολιτικό τοποθετούνται απέναντι στα γεγονότα της τελευταίας περιόδου αποκωδικοποιώντας τα κι όχι αφορίζοντας τα, όπως δυστυχώς είδαμε να συμβαίνει σε κάποιες περιπτώσεις ομοτέχνων τους.
Οι τριάντα επτά συγγραφείς ενώνουν τη φωνή τους με τις φωνές όλων αυτών των νέων ανθρώπων που βγήκαν στους δρόμους διεκδικώντας τα αυτονόητα, επισημαίνοντας ότι όσο εξακολουθούν να υφίστανται τα αίτια που οδήγησαν στα γεγονότα του Δεκεμβρίου τόσο θα συνεχίζονται οι αντιδράσεις "με απρόβλεπτες διαστάσεις".
"Ο φόνος του Αλέξη Γρηγορόπουλου ήταν η αφορμή που αποκάλυψε με βίαιο και οδυνυρό τρόπο το έλλειμμα δημοκρατικής τάξης του κοινωνικού μας βίου" σημειώνουν ευθύς εξαρχής στη δήλωση-διαμαρτυρία που συνυπογράφουν 37 συγγραφείς.
Στο κείμενό τους, επισημαίνουν:
"Οι συγγραφείς που υπογράφουμε αυτή τη δήλωση πιστεύουμε ότι:
* Η κοινωνική έκρηξη που προκλήθηκε υπήρξε συνέπεια ενός διαρκώς επιδεινούμενου κλίματος διαφθοράς που μοιάζει να κυριαρχεί στον τόπο μας και να μολύνει όλους τους τομείς: πολιτική ζωή, δημόσια διοίκηση, εκκλησία, δικαιοσύνη, παιδεία, οικονομία…
* Τα αλλεπάλληλα σκάνδαλα έχουν συγκεκριμένους ενόχους. Και το μεγαλύτερο σκάνδαλο - η ατιμωρησία αυτών των ενόχων.
* Όταν το κράτος δικαίου δεν λειτουργεί αποτελεσματικά, η οργή οδηγεί σε βίαιες εκδηλώσεις τις οποίες καταδικάζουμε, απʼ όπου κι αν προέρχονται? με την επίγνωση όμως ότι αυτές οι έκνομες ενέργειες αποτελούν προϊόν της κοινωνικής κρίσης κι όχι αιτία της.
* Και πρέπει το ίδιο το κράτος να αποτελεί παράδειγμα ευνομίας και να τηρεί τους θεσμούς που έχει θεσπίσει. Όσο δεν γίνεται αυτό, η χώρα μας θα οδεύει σε αδιέξοδο, οι νέοι θα κατεβαίνουν στους δρόμους και η κοινωνική δυσαρέσκεια θα κουφοβράζει με δικαιολογημένες και απρόβλεπτες εκρήξεις.
Υπογράφουν οι: Κατερίνα Αγγελάκη - Ρουκ, Νίκος Αργυρόπουλος, Γιώργος Γεωργούσης, Μιχάλης Γκανάς, Βερονίκη Δαλακούρα, Γιάννης Δάλλας, Δημήτρης Δασκαλόπουλος, Αλεξάνδρα Δεληγιώργη, Μάρω Δούκα, Λίλυ Εξαρχοπούλου, Γιάννης Ευσταθιάδης, Κατερίνα Ζαρόκωστα, Αλέξης Ζήρας, Βίκτωρ Ιβάνοβιτς, Αλέξανδρος Ίσαρης, Γκαζμέντ Καπλάνι, Πάνος Καπώνης, Γιάννης Κιουρτσάκης, Νένα Κοκκινάκη, Δημοσθένης Κούρτοβικ, Μαρία Κυρτζάκη, Μαρία Λαϊνά, Χρήστος Μπουλώτης, Γιώργος Μπρουνιάς, Κυριάκος Ντελόπουλος, Παυλίνα Παμπούδη, Μαρλένα Πολιτοπούλου, Σωτήρης Παστάκας, Κώστας Παπαγεωργίου, Βασίλης Ρούβαλης, Ντίνος Σιώτης, Ευγενία Φακίνου, Μιχάλης Φακίνος, Θανάσης Χατζόπουλος, Κυριάκος Χαραλαμπίδης, Κώστας Χατζηαντωνίου, Δήμητρα Χριστοδούλου.

giovedì 8 gennaio 2009

Από την αδυναμία έως τη δύναμη

Η αδυναμία στην έκφραση της αγανάκτησης >>> το δοκούν όσο και το ιδεολογικό συμβάν των ημερών >>> ο τσαλακωμένος αστισμός: οι νεόκοποι υπερασπιστές του σε μια καμπή της μεταπολιτευτικής αντίληψης περί πραγματικού και πραγματιστικού >>> διότι η μικρή επαρχιακή Ελλάδα της δεκαετίας του '70 αρνείται να προχωρήσει στο αύριο >>> οι ταγοί και οι δούρειοι ίπποι >>> οι πάλαι ποτέ κουκουέδες με τα παχηλά επιμίσθια για το σύγχρονο εγώ τους σε ΜΜΕ, εταιρείες και Δημόσιο >>> οι αυτόκλητοι ρυθμιστές της νομιμότητας >>> οι ανεξέλεγκτοι και οι φοβικοί ηνίοχοι >>> οι χωρίς πολιτικό και ιδεολογικό περιεχόμενο εκπυρσοκροτητές >>> όλοι οι λοιποί πρωταγωνιστές και θεατές του σαθρού σκηνικού, απλώς >>> δεν πείθουν άλλο >>> Η δύναμη κρύβεται στο πρώτο φως.

martedì 6 gennaio 2009

"Επαναστατικός Αγώνας"...

...ναι μεν, αλλά
(σφαίρες, στολή, αντιεξουσία, δημοκρατία, εκτροπή, προβοκάτσια, ψευδορκία, ειρήνη, ατομική κουλτούρα, γνώση, ενημέρωση, απόφαση, ψήφος, αδιέξοδο, καταψήφιση, τέχνη, μη τέχνη, απαξία, επιβολή, απηύδισμα, λέξη, σιωπή, αρχή, τέλος, μνήμη, μηρυκασμός, μωρία, αντίδραση, αναπηρία, αποχώρηση, διαφυγή, ανακούφιση, ολοκλήρωση)

sabato 3 gennaio 2009

Στίχοι / Lirici

Foto: Silio D'Aprile - poesia profonda nel muro nero
Πώς γράφονται τα ποιήματα; >>> λέξεις και ψίθυροι στο κορμί >>> μικρή κραυγή >>> νότες από σονάτες χαρισμένες >>> βήματα ανάμεσα στο Cavo Greco >>> ανάμεσα σ' αρχαίες πέτρες, στην ορθωμένη άμμο και σ' ακούσματα πιασμένα χέρι χέρι >>> βλέμματα προς τον ορίζοντα της Μεσογείου δύοντας >>> χάδι απαλό κάτω από το τραπέζι, κρυφά, έρωτος σε παλιά διάλεκτο >>> σημαίες ταπεινές, ανεμίζουσες προς ώρας >>> οδοφράγματα ιστοριών >>> άτακτα χώματα ξασπρισμένα >>> κι επιδερμίδες έως τα ξημερώματα >>> Ποιος γράφει; >>> "Δάκρυ μυτερό από κρύσταλλο"...