giovedì 27 novembre 2008

Αποδημίες συγγραφέων και άλλων τινών

Είναι αφορμές σαν την προκείμενη, που προκαλούν μερικές σκέψεις για τη συγχρονία και τη διαχρονία του έργου και των δημιουργών >>> Ο θάνατος του Γιώργη Παυλόπουλου, του ποιητή που έζησε στη "σκιά" του Γιώργου Σεφέρη, απασχόλησε αρκούντως τα ΜΜΕ χθες >>> Ενας ακόμη ποιητής της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς ακολούθησε τους υπολοίπους στον φυσικό προορισμό της ζωής >>> Το έργο του υπήρξε μικρό σε ποσότητα (μόλις 7 βιβλία) >>> η ποιότητά του άγγιξε τον μέσο όρο >>> Διότι ευκαταφρόνητο ετούτο, αλίμονο >>> Ούτε πρόσθεσε ούτε αφαίρεσε κάτι στην πορεία της σύγχρονης ελληνικής ποίησης >>> Είναι συζητήσιμη η μελλοντική προσέγγισή του από μελετητές κι αναγνώστες >>> Πρόκειται βεβαίως για το σταθερό ερώτημα στον χώρο των τεχνών: κατά πόσον θα κριθεί ο δημιουργός έξω από τις χωροχρονικές συντεταγμένες του >>> σε ποια βαθμίδα εκτίμησης θα τεθεί >>> σε ποια περιοχή θαυμασμού θα είναι εντοπίσιμος στο εξής >>> Σ' αυτές τις περιπτώσεις θανάτων ή, άλλοτε, τιμητικών αφιερωμάτων με διάφορες επετείους (τύπου αλμανάκ), επαναθεωρείται -απ' όσους οξυδερκείς- η σημασία της προβολής, της πρόσκαιρης και συγκαιρινής προώθησης του προσώπου από τον περίγυρό του >>> Αλλο τόσο μπορεί να κριθεί με αυστηρότερους όρους η λογική των πάσης φύσεως βραβείων (που είναι της μοδός στην επαρχιωτικής αντίληψης ελληνική εκδοτική βιομηχανία) και απόδοσης θώκων με μιντιακούς όρους >>> Και γίνεται ακόμη πιο αστεία η φαινομενολογία όταν αναλογιστεί κανείς τους διάφορους λογοτέχνες να διαγκωνίζονται για κρατικές παροχές βραβείων κι επετηρίδες σχεδιασμένες με λεπτομέρεια τρίχας ανά χρονιά, δοτές κριτικές και βιβλιοπαρουσιάσεις σε έντυπα και διαφημιστικά εγχειρίδια, εργολαβικές απονομές και λοιπές συντεχνιακές αλληλοκαλύψεις >>> Πόσο μάλλον ο κλαυσίγελως για τους νεότατους λογοτέχνες (ακούω διαφόρους να παπαγαλίζουν διάφορα, όσο περνούν τα χρόνια και η συναναστροφή μεταξύ μας...) που ασπάζονται την ανωτέρω αντίληψη και προκρίνουν το πρόσωπό τους αντί του συνήθως άγουρου ή και άτεχνου, πρωτόλειου έργου τους >>> Ο Γιώργης Παυλόπουλος, πάντως, θα ξαναδιαβαστεί και θα τοποθετηθεί στη θέση που του αρμόζει >>> αφού, ας σημειωθεί ως υπόμνηση, ο χρόνος προωθεί την κρίση, λειαίνει τα κριτήρια >>> δικάζει, επιδικάζει κι άλλοτε καταδικάζει...

lunedì 17 novembre 2008

Για ποια 17Ν μιλάνε;

Είναι της μόδας ο σοσιαλισμός; >>> Ποιο σύμβολο και ποια σημαία προκαλούν τις έριδες μεταξύ όλων όσοι προσδοκούν λίγη από τη σκόνη εκείνης της ιστορικής στιγμής; >>> Τα ερωτήματα επανέρχονται κάθε χρόνο -σαν τα χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια απαραιτήτως στις 25 Δεκεμβρίου- ως επιβεβαίωση κι επίφαση ψευδαίσθητων εορτασμών, συνοδευόμενα από παχυλές κουβέντες επαγγελματιών του πολιτικού λόγου >>> Κάπως έτσι το διέγνωσε ο ξεχασμένος Αρης, πιλαλώντας στα βουνά, ενστικτωδώς: "Το αντάρτικο σώζει τον λαό..." >>> Κάποια φίλη, συνάδελφος από μεγάλη, αστική εφημερίδα της πρωτεύουσας, έχει πει την ωραιότερη ατάκα: "Μία ακόμη τριήμερη εκδρομή στην Πατησίων..." >>> διατυπώνοντας την αναρώτηση της γενιάς των τριαντάρηδων που δεν "κατάπιαν" το χάπι της μετα-Μεταπολίτευσης με ταγάρια, αξύριστη μασχάλη, Νιόνιους και απροσδιόριστα λάβαρα, ψήγματα "κομμουνισμού" ή πείτε το "επαναστατισμού" >>> της γενιάς που αν μη τι άλλο, απροκάλυπτα ή συγκαλυμμένα, λοιδορεί τους λεγόμενους καθεστωτικούς πενηντάρηδες της σήμερον >>> εκείνους ντε, ναι, τους αφεντικούς που έχουν προ πολλού ξεχάσει τα νεανικά πιπιλίσματά τους και αποδεικνύονται τα χειρότερα φασιστοειδή >>> (όλοι εκείνοι οι "προϊστάμενοι", οι εργατοπατέρες, οι δικτυωμένοι, οι άτεγκτοι εργοδότες, που λένε πως ψηφίζουν το δογματικό ΚΚΕ ή, το χειρότερο, υπερασπίζονται την ανανεωτική Αριστερά) >>> Γιατί οι πραγματικοί αγωνιστές πεθαίνουν ή έχουν πεθάνει πια για να σιχτιρίσουν >>> Ολοι εκείνοι που πήγαν σε κολαστήρια-νησιά ή όλοι όσοι έζησαν την εξορία την πραγματική >>> χωρίς ορντινάτσες και πιάνα με ουρά, χωρίς βύσματα της μεσοαστής οικογένειάς τους που τους "έβγαζε από τη στενή" με συνοπτικές διαδικασίες, χωρίς λόγο στο κατόπιν της παπανδρεϊκής εποχής... >>> Ποιος άραγε θα μιλήσει για απαλλαγή απ' όλα αυτά;

mercoledì 12 novembre 2008

Η ποίηση και οι μη ποιητές

Corigliano D'Otranto, Agosto 2008 - da Silio D'Aprile
Κάπου το σημειώνει ο Οδυσσέας Ελύτης για την ποίηση, ας αξιοποιηθεί για άλλες πιθανές εκφάνσεις: "Η ποίηση, που από τη φύση της δεν αρκείται ποτέ στη μία όψη των πραγμάτων, έφτασε να 'ναι στις μέρες μας η μόνη πραγματικά επικίνδυνη για τους κρατούντες...".

(Συνοδεύεται από ασύρτικο σαντορινιό, μερικά υγρά φιλιά, πούδρα από το μάγουλο στη γλώσσα, εικόνες της πόλης, το παλιό γέλιο και τη νέα λαχτάρα, τη μυρωδιά του αρώματος και τις αναμνήσεις προσδοκίας που συνεπάγεται, τα ξημερώματα και τη σκουριά, τους άγραφους στίχους, τη φλυαρία της μοναξιάς, τις σκέψεις, τη λειτουργία της αφύπνισης, τις λέξεις των φτωχών, τα ρω του έρωτα, τον πληθυντικό των ουσιαστικών, τις ταραντέλλες πια, την αισθητή παρουσία)

domenica 2 novembre 2008

Χωρίς λόγια (ερωτικά)

Veduta di luoghi in Italia meridionale dalla donna velata
-Κοιτάζεις γύρω μου. Διακρίνεις όλα τα βλέμματα, τους μορφασμούς, τα τινάγματα του προσώπου... Αλήθεια.
-Oπως το σκίρτημα του πρωινού, τη στιγμή που αποχαιρετάς τη νύχτα για χάρη μου.
Σιωπή. Κατοπινά όνειρα και λέξεις κρυμμένες. 'Η αλλιώς, έρωτας. Η ερωμένη του μελανού δάσους υπάρχει παντού. Το ίδιο και η σκόνη με τη σκουριά, μερικά παραμύθια και όλα τα ακρωτήρια.
-Γιατί τα βάζεις όλα μαζί; Χρειάζεται;
-Μοιάζουν με τις σκιές. Σημειώνουν στον χώρο και τον χρόνο την αλήθεια...
Το αγκάλιασμα θύμιζε, υπενθύμιζε, τη δύναμη της ζωής.
-Ολα είναι δικά σου. Αρκεί να μην βλέπεις το γέλιο και το δάκρυ μου για σένα...
-Πράγματι. Το νιώθω.
-Τι κι αν φεύγεις σε λίγες ώρες, παραμένεις εδώ. Μαγικά, αναπάντεχα, καθοριστικά. Καθοριστικά..., στο ψιθυρίζω πάλι.
-Να ξέρεις ότι ο δικός μου πόνος υπάρχει ακόμη. Μα θα περάσει. Ιαση, ε;
-Να θυμάσαι κι εσύ... "Η δύναμή σου πέλαγος, η θέλησή μου βράχος...".
-Δεν έχω διαβάσει πραγματικά τον Σολωμό.
-Είναι σαν τη χαρά της ζωής, σαν το αίνιγμα του λόγου και της σκέψης.
-Σου γράφω. Τίποτ' άλλο. Για σένα...
-Κι εγώ σου γράφω. Από τώρα ώσπου να σταματήσουν οι ανάσες μου. Γιατί αυτό αξίζεις.
-Σ' αγαπώ.
-Σ' αγαπώ. Μα δεν στο λέω ακόμη. Τη στιγμή που πρέπει...
...
...
...