mercoledì 15 ottobre 2008

L'appuntamento...

di Ornella Vanoni... >>> Μια μελωδία που επανέρχεται σαν θύμηση >>> από αυτές που δεν ήθελαν να βρίσκονται εδώ >>> όπως μερικές γέφυρες κατά μήκος του Τίβερη >>> η μυρωδιά capuccino στη via della Pisana γύρω στις 9.00 το πρωί >>> τα λίγα ποιήματα για τις παλιές γειτονιές της Ρώμης >>> η πιο βρόμικη piazza Garibaldi με βήματα χαρωπά, ωστόσο >>> οι ατελείωτοι χειμώνες με spumanti στο στόμα >>> η βροχή στη superstrada κατά μήκος της Τοσκάνης, λίγο έξω από την Pisa κι έως τη λίμνη >>> Η κατάρρευση, τα γόνατα και το σφίξιμο στο στήθος >>> το scivolone candido που πάντα έμοιαζε με άπιαστο όνειρο >>> το φετινό ηλιοστάσιο >>> ο άγνωστος Νότος >>> ο άγνωστος εαυτός >>> ...questo sole accende sul mio voltoun segno di speranza >>> Sto aspettando quando ad un trattoti vedrò spuntare in lontananza >>> Amore, fai presto, io non resisto... >>> se tu non arrivi non esistonon esisto, non esisto... (ακούγεται εδώ)

giovedì 9 ottobre 2008

Grecia Salentina: la festa dei lampioni

Foto: Silio D'Aprile, Agosto a Calimera
[...] Μια κοπέλα γεννημένη στην Calimera, έρχεται κάθε καλοκαίρι για να «κρατήσει τη ρίζα της ζωντανή». Στα χέρια της κρατάει ευλαβικά μερικές σελίδες με ποιήματα. Δεν τα έχει δείξει σε κανέναν έως τώρα. Μια απροσδιόριστη δύναμη την ωθεί να τα διαβάσει δυνατά. Δεν ξέρει να απαγγέλλει. Παίρνει βαθιά ανάσα. Σταματάει πριν ακόμη ψελλίσει την πρώτη λέξη. Τα μάτια της στέκονται στο παράθυρο ενός εγκαταλειμμένου σπιτιού, στο δρομάκι πίσω από την εκκλησία. Κάποιος έχει ανάψει μερικά φανάρια. Η φλόγα τους πλημμυρίζει τον δρόμο δημιουργώντας την αίσθηση ότι οι παλιοί ένοικοι ήρθαν πάλι πίσω, ότι οι σκιές τους είναι αληθινές. Αναπνέουν.
Ο ιερέας κάνει το συνηθισμένο κήρυγμα στον Εσπερινό. Είναι Δεκαπενταύγουστος. Οι γυναίκες μεγάλης ηλικίας κάθονται ακούγοντάς τον προσεκτικά. Τρεις μικροί πειράζονται μεταξύ τους. Ο ιερέας τους κάνει νόημα ενοχλημένος. Στη δεξιά πόρτα της εκκλησίας, που είναι πιο στενή και ο τοίχος μεγαλύτερος, στέκονται μερικές κοπέλες. Γελούν σιγανά, κάτι ψιθυρίζουν στο αυτί, κοιτάζουν έντονα προς την άλλη πλευρά: το πιο όμορφο αγόρι της Καλημέρα στέκεται μαζί με τον παππού του. Είναι τόσο ντροπαλός που διστάζει να γυρίσει το κεφάλι του προς την πλευρά τους, παρότι ξέρει ότι τον σχολιάζουν... Ειδικά, η μία, η πιο μελαχρινή, που την έχει ερωτευτεί αλλά δεν έχει τολμήσει να της το ομολογήσει. [...]

lunedì 6 ottobre 2008

Ποιητικό Ασυλο: τελευταίες παραστάσεις...

Η χοροθεατρική πρόταση της χορογράφου Μέντης Μέγα και του συγγραφέα Μανώλη Ανδριωτάκη περιέχει αρκετά στοιχεία εντυπωσιασμού: κειμενική συνάφεια (από Σίλβια Πλαθ, Εμπειρίκο, Καρούζο, έως Ζακ Πρεβέρ), δραματουργική και χορογραφική συνέχεια, υβριδικές υποδείξεις μεταξύ ποιητικής, εικαστικής και ορχηστικής έκφρασης. Η παράσταση διαθέτει, περαιτέρω, τη γοητεία του λεγόμενου do-it-yourself, όπου τα δύο μέλη της ομάδας κάνουν -κυριολεκτικά- τα πάντα επί σκηνής και από παρασκηνίου. Το αποτέλεσμα επιβεβαιωτικό της διάθεσης και της υποδομής των συντελεστών. Κι αποδεικνύεται, για μία ακόμη φορά, πως δεν απαιτούνται εκατομμύρια ευρώ ώστε κάποιοι καλλιτέχνες να γίνουν πομποδέκτες της συγκίνησης, των μυστικών φωνών από το σώμα της Τέχνης, των πολλαπλών όψεων των πραγμάτων. Αρκεί ενίοτε η γνώση, με συνεπαγόμενη την ταπεινοφροσύνη, και η δυναμική, το ταλέντο και οι προθέσεις. --- Το "Ποιητικό άσυλο" παίζεται για τη Δευτέρα και την Τρίτη (τελευταίες ημερομηνίες) στο θέατρο Αλκμήνη, στα Πετράλωνα (9.30 μ.μ.)