domenica 23 dicembre 2007

Poesia d'inverno...

Natura secondo l'imaginazione di Egon Schiele, natura nascosta, d'inverno e dell'umore personale...
ATTACCATI SUL VUOTO
M’hai discacciato dalla vita
mi discaccerai dalla morte?
GIUSEPPE UNGARETTI
Con integre parole infiltrate
Toccarono pericolosamente gli dèi
*
Crollarono
L’ente articolato
L’orizzonte dei poeti
*
Fu sconvolto il tempo
L’ampio privilegio all’utopia
L’unicità in questo universo
*
E si distrussero i miti
La rigida luce
La musica ingannevole
*
Fu la tempesta improvvisa
L’estrema invocazione della voce
*
Gli dèi trovano sempre la strada verso l’inatteso.
-
-
(poesia di Silio D'Aprile, Roma-2002)

mercoledì 19 dicembre 2007

Χωρίς σχόλια / Senza commenti

Foto di Silio D'Aprile
Τα πρόσωπα εναλλάσσονται στην οθόνη - δεν έχει σημασία εάν σε τηλεόραση, ηλεκτρονικό υπολογιστή, κινητό τηλέφωνο. Κανένας δεν καταλαβαίνει τι σημαίνουν, πώς υπάρχουν, γιατί αναπνέουν εκεί >>> Οι επόμενες γιορτινές ημέρες μοιάζουν με παιδικό εφιάλτη. Το ξαναλένε οι ποιητές >>> Ο Αρτίρ Ρεμπό στο "Δώμα" του Θεάτρου του Νέου Κόσμου έχει το άρωμα της πραγματικής ποίησης. Δεν χρειάζονται μεγαλύτερες ρουφηξιές για τα πνευμόνια. Ούτε κάποιο ψυχόδραμα ν' αναλυθεί >>> Φύγαμε σχεδόν τρέχοντας, οι δυο μας, για να προλάβουμε τη ζωή εκεί έξω. Δεν χαιρετήσαμε κανέναν. Αγένεια ή ανάγκη απομόνωσης; >>> Τέτοια ερωτήματα μού ξεφυτρώνουν σε κάθε βήμα, σε γιορτή είτε "πάρτι" είτε εκδήλωση με λογοτεχνικό περιεχόμενο αυτές τις ημέρες. Για ποιον λόγο μαζεύονται όλοι αυτοί στα μπαρ; >>> "Aπό το βάθος του κάθε πορτρέτου ακτινοβολεί το πνεύμα, η ψυχή...", κατά τον Βελάσκεθ >>> Ενώ, δίπλα μου ο Γκιγιόμ Απολινέρ "βλέπει" μέσα στο νερό τη Λορελάη >>> Οπως εγώ, που ξεχωρίζω την ωραία αγαπημένη μέσα στο πλήθος >>> Ο ακέφαλος ίππος του καλλιτέχνη εντυπωσιάζει και τρομάζει >>> Το ποίημα γράφεται >>> Ο πόλεμος μαίνεται τριγύρω >>> Η πρασινάδα πυκνώνει στην κορυφή του λόφου >>> Θυμήθηκα την Παναγία της Καρμήλου. Στο τέμπλο της τα ξεχασμένα δάκρυα, οι κρυφές χάρες, η πρώτη προσευχή μετά από χρόνια >>> Στο βάθος του ορίζοντα υπάρχει η γραμμή του φωτός, ένα λαμπάδιασμα ελπίδας ή καταστροφής. Διαλέγω...

venerdì 14 dicembre 2007

Σκιαγραφώντας τον Διονύσιο Σολωμό

Μερικά πράγματα συμβαίνουν δίχως προετοιμασία ή προγραμματισμό και φαίνεται εκ των υστέρων ότι γι' αυτόν τον λόγο έχουν ωφέλιμη κατάληξη. Στην περίπτωση του Διονυσίου Σολωμού, τον οποίο αγαπώ για κάθε σκέψη, ποιητική φράση, εικόνα του, θεωρώ ότι ως δάσκαλος και καθοδηγητής μου στην ποίηση (μαζί με μερικούς άλλους βεβαίως, όπως οι Σοφοκλής και Dante, Οδυσσέας Ελύτης κι Octavio Paz, Γεώργιος Χορτάτζης ή Jorge Luis Borges) με προσκαλεί αναφανδόν σε περιήγηση του έργου του. Τα ιταλόγλωσσα δείγματα της ποιητικής του μένουν -παραδόξως, σε κάποιον βαθμό- ανέπαφα, απροσέγγιστα, δυσνόητα για την πλειονότητα των αναγνωστών της ελληνικής ποίησης. Ο "ιταλός" Σολωμός δεν διαφέρει από τους άλλους ποιητές της γειτονικής χώρας εκείνη την περίοδο. Εξ ου, το ενδιαφέρον γι' αυτή την πλευρά του οφείλει να είναι εξίσου πολυεστιασμένο - και παραπέμπω ενδεικτικά στην εξαιρετική εισαγωγή και τα σχόλια του Δημήτρη Δημηρούλη στην πρόσφατη έκδοση ("Διονύσιος Σολωμός - έργα, ποιήματα και πεζά", εκδόσεις Μεταίχμιο, 2007). Επιστρέφοντας στην προσωπική επαφή με το σολωμικό έργο, η ιδέα για την έκδοση -κατ' αρχάς- ενός τομιδίου με το κείμενο, γραμμένο στην ιταλική γλώσσα, του επιστήθιου φίλου του Νικόλαου Μάντζαρου που αποτελεί μια σκιαγράφηση της προσωπικότητάς του, εμπλουτίστηκε από την πρόταση της φίλης και συνεργάτιδας Ιριδας Κρητικού: τα κείμενα να αποτελέσουν γέφυρα για τη σχέση των σύγχρονων Ελλήνων εικαστικών με τον λεγόμενο "εθνικό" ποιητή. Με τη συνεισφορά του επίσης φίλου και συνεργάτη Παρασκευά Καρασούλου ("ψυχή" της εκδοτικής-δισκογραφικής εταιρείας "Μικρής Αρκτου" και του ηλεκτρονικού περιοδικού "Ηριδανού"), το σχέδιο πήρε σάρκα και οστά. Περισσότερες πληροφορίες, σε πρώτη φάση, είναι δυνατό να αντλήσει κανείς από τις σελίδες του "Ηριδανού (http://www.hridanos.gr/) και προσεχώς από τις σελίδες του poema (http://www.e-poema.eu/). Το αποτέλεσμα είναι κριτέο, σαφώς. Και πάντως, θα υπάρχει ανάλογη εκδοτική συνέχεια, με μέριμνα, θέρμη και προσδοκίες...

mercoledì 12 dicembre 2007

Χωρίς λόγια / Senza parole

Foto: Silio D'Aprile (Giugno 2007, isole greche)
Αυτό που αποκαλείται "γιορτές" κάθε Δεκέμβριο είναι τόσο μακρινό, όπως οι αναμνήσεις από μια γλώσσα που οι ήχοι της έχουν εγχαραχθεί στο υποσυνείδητό μου αλλά ποτέ ξανά δεν θα τη μιλήσω >>> Ισως διότι αξίζει να την κρατήσω σαν παλιό μυστικό ή ν' αποφύγω τις "προφητείες", που έλεγε ο Apollinaire, για γυναίκες αγαπημένες και πια ξεχασμένες >>> Οι σελίδες γεμίζουν από λέξεις αδύναμες αλλ' εξουσιαστικές (ας μην το ξεχνούν αυτό όσοι δεν υποκύπτουν) >>> Ευτυχώς η παρηγορία της γραφής, δηλαδή της δημιουργίας, ελλοχεύει παντού: στο νέο τεύχος του περιοδικού, στα ποιήματα που θα εκδώσουν οι φίλοι, στο βιβλίο που συντίθεται >>> Με ερωτά κάποιος με αγωνία διατυπωμένη σε κάθε φράση του - ποιο είναι το νόημα της συγγραφής, πώς ορίζεται η ευδαιμονία και η κορύφωση, τι είναι ο πόνος και η γέννα ή ο πόνος και ο χαμός; >>> Απαντώ με λόγια του Cesare Pavese: e' un piacere distendersi nuda sull'erba gia' calda / e cercare con gli occhi socchiusi le grandi colline / che sormontano i pioppi e mi vedono nuda / e nessuno di la' se ne accorge... (σε πρόχειρη -της στιγμής- ελληνική απόδοση: είναι απόλαυση να στέκεσαι γυμνή στο ζεστό χορτάρι / να ψάχνεις με το βλέμμα λαγαρό τους πελώριους λόφους / που ξεπηδούν πιο ψηλά από τις λεύκες και με βλέπουν γυμνή / και κανένας από 'κει πέρα δεν το καταλαβαίνει...) >>> Ο νοών νοείτω, όπως πάντοτε >>> Σαν τα βραβεία -προβλεπτά- που μοιράζονται αφειδώς και απροσκόπτως >>> Αλίμονο, η συνταγή δεν αλλάζει. Ολοι με τη σειρά, όλοι, θα λάβουν τα δέοντα... >>> Οχι πάντως το λογοτεχνικό περιεχόμενο μα τα λογοτεχνίζοντα πρόσωπα (με ή χωρίς όνομα ή ψευδώνυμο) >>> Το πιο πολύτιμο ετούτων των πολύβουων και θυελλωδών ημέρων - ένα βλέμμα μετά τη βροχή, μια φωνή θερμή, αληθινή, και τα πεταχτά φιλιά σε μάγουλα δροσερά >>> Στο βάθος του ορίζοντα >>> Με ορατό, αναπάντεχα, το τελείωμα του ουράνιου τόξου >>> L'arco baleno di Mediterraneo somiglia alle preghiere infantili, come l'amore della donna velata, come sempre le poesie spalancate in un largo silenzio... >>> (Auguri e complimenti a Federica per le nozze di bordo!)
-----
ecco, si tratta di cosa buona, senza versi: Guardava su nella finestra, nascosto tra il buio e la luna. Sui ciottoli scuri crescevano storie di cavalieri e di draghi, di fabbri e di tessitori. Lì, nel silenzio, ogni nuovo suono avrebbe colpito come uno sparo. Poi, là nella finestra, qualcuno spense la luce. E l'angelo di pietra, leggero, se ne volò via verso un segreto [ http://notedibordo.blogspot.com/2007/11/segreto.html]