venerdì 14 dicembre 2007

Σκιαγραφώντας τον Διονύσιο Σολωμό

Μερικά πράγματα συμβαίνουν δίχως προετοιμασία ή προγραμματισμό και φαίνεται εκ των υστέρων ότι γι' αυτόν τον λόγο έχουν ωφέλιμη κατάληξη. Στην περίπτωση του Διονυσίου Σολωμού, τον οποίο αγαπώ για κάθε σκέψη, ποιητική φράση, εικόνα του, θεωρώ ότι ως δάσκαλος και καθοδηγητής μου στην ποίηση (μαζί με μερικούς άλλους βεβαίως, όπως οι Σοφοκλής και Dante, Οδυσσέας Ελύτης κι Octavio Paz, Γεώργιος Χορτάτζης ή Jorge Luis Borges) με προσκαλεί αναφανδόν σε περιήγηση του έργου του. Τα ιταλόγλωσσα δείγματα της ποιητικής του μένουν -παραδόξως, σε κάποιον βαθμό- ανέπαφα, απροσέγγιστα, δυσνόητα για την πλειονότητα των αναγνωστών της ελληνικής ποίησης. Ο "ιταλός" Σολωμός δεν διαφέρει από τους άλλους ποιητές της γειτονικής χώρας εκείνη την περίοδο. Εξ ου, το ενδιαφέρον γι' αυτή την πλευρά του οφείλει να είναι εξίσου πολυεστιασμένο - και παραπέμπω ενδεικτικά στην εξαιρετική εισαγωγή και τα σχόλια του Δημήτρη Δημηρούλη στην πρόσφατη έκδοση ("Διονύσιος Σολωμός - έργα, ποιήματα και πεζά", εκδόσεις Μεταίχμιο, 2007). Επιστρέφοντας στην προσωπική επαφή με το σολωμικό έργο, η ιδέα για την έκδοση -κατ' αρχάς- ενός τομιδίου με το κείμενο, γραμμένο στην ιταλική γλώσσα, του επιστήθιου φίλου του Νικόλαου Μάντζαρου που αποτελεί μια σκιαγράφηση της προσωπικότητάς του, εμπλουτίστηκε από την πρόταση της φίλης και συνεργάτιδας Ιριδας Κρητικού: τα κείμενα να αποτελέσουν γέφυρα για τη σχέση των σύγχρονων Ελλήνων εικαστικών με τον λεγόμενο "εθνικό" ποιητή. Με τη συνεισφορά του επίσης φίλου και συνεργάτη Παρασκευά Καρασούλου ("ψυχή" της εκδοτικής-δισκογραφικής εταιρείας "Μικρής Αρκτου" και του ηλεκτρονικού περιοδικού "Ηριδανού"), το σχέδιο πήρε σάρκα και οστά. Περισσότερες πληροφορίες, σε πρώτη φάση, είναι δυνατό να αντλήσει κανείς από τις σελίδες του "Ηριδανού (http://www.hridanos.gr/) και προσεχώς από τις σελίδες του poema (http://www.e-poema.eu/). Το αποτέλεσμα είναι κριτέο, σαφώς. Και πάντως, θα υπάρχει ανάλογη εκδοτική συνέχεια, με μέριμνα, θέρμη και προσδοκίες...

6 commenti:

Κάτια Κ. ha detto...

«Στα μάτια και στο πρόσωπο φαίνονται οι λογισμοί τους /
τους λέει μεγάλα και πολλά η τρίσβαθη ψυχή τους...»
Ναι, είναι τεράστιο το έργο και η ποίηση του Σολωμού, και αξίζει να ασχοληθούμε με αυτήν.

Ιουστίνη Φραγκούλη ha detto...

Συγχαρητήρια για την έκδοση , για την προσπάθεια ευαισθητοποίησης για το έργο του Σολωμού μέσα απο την αξιόλογη έκδοση και τις εκθέσεις.
Η εικαστική προσέγγιση θα πρέπει νάναι μαγική. Και τα δικά σου κέιμενα ενισχυτικά στο σύνολο του έργο.
Μπράβο σας.

Eva Eksarhou ha detto...

Διάβασα στην Καθημερινή για την έκθεση και ενθουσιάστηκα! Ως φανατική θαυμάστρια του Σολωμού, περιμένω με αγωνία τον κατάλογο και την έκθεση. Πολύ όμορφο και ξεχωριστό ταίριασμα. Καλή συνέχεια και εύχομαι ότι καλύτερο.

Silio D' Aprile ha detto...

Ας διευκρινίσω ότι δεν πρόκειται για κατάλογο αλλά για μια υβριδική έκδοση, στην οποία περιέχονται τα ιταλόγλωσσα κείμενα, καθώς και οι μεταφράσεις τους, όσο και τα 65 ζωγραφικά έργα που πλαισιώνουν τη σολωμική σκιαγραφία από τον Μάντζαρο. Η έκθεση θα περιοδεύσει σε διάφορες ελληνικές πόλεις (Αθήνα, Κέρκυρα, Ζάκυνθο, Βόλο, Καλαμάτα) αλλά και στη Βενετία (που θα ανακοινωθεί σύντομα). Πράγματι, πρόκειται για ένα ενδιαφέρον συνταίριασμα.

Anonimo ha detto...

εγώ Κ.Ρούβαλη, επειδή ειμαι ανώνυμος, και όπως ακριβώς το λέτε σε προηγούμενη απάντησή σας, ένα μικρό ή μεγαλύτερο μηδέν, ως άγνωστος, ως η εξισωσις του αγνώστου "χι"..σας εύχομαι τα καλύτερα.
Eτσι το αντελήφθην και σας ευχαριστώ πάντα γιά την παρουσία σας σε αυτόν τον ιστότοπο, που κανεις δεν ξέρει γιά άλλους, και πιό πολύ μάλλον όταν είναι ανώνυμος.

Γιωργος Κεντρωτης ha detto...

Αγαπητέ κ. Ρούβαλη, από ετών μεταφράζω το ιταλόγλωσσο έργο του Διονυσίου Σολωμού. Ελπίζω σε δύο χρόνια ότι θα έχω τελειώσει την εργασία μου. Ήδη προ τριών ετών είχαμε δώσει μαζί με τον Νίκο Παπαδόπουλο και τις εκδόσεις ύψιλον σε δίγλωσση έκδοση τη μετάφραση των Rime improvvisate, με τον ελληνικό τίτλο "Ρίμες εξ απροόπτου". Χαίρομαι, διότι υπάρχουν άνθρωποι σαν εσάς που δεν θεωρούν το ιταλόγλωσσο έργο του Σολωμού "ασθενές" ή "ρηχό" ή "άνευ ενδιαφέροντος", όπως το θέλει η -κατά κανόνα άσχετη- άποψη του συρμού.