giovedì 29 novembre 2007

Η μοίρα, ο τόπος, ο χρόνος

Foto da Silio D'Aprile: Il cattedrale cattolico di Siros
Η ΜΟΙΡΑ
Si no te conozco, no he vivido Si muero sin conocerte, no muero porque no he vivido LUIS CERNUDA
Τόσο μακριά
Ταξιδεύω στον ορίζοντα
*
Σπαράγματα από Δύσεις και Ανατολές
Στο μυαλό μου
*
Αναρωτιέμαι γι’ αυτό το ελάχιστο σημαντικό
Τους δημιουργούς της κάθε ημέρας
*
Ανάμεσα στα χρώματα της θλίψης
Η πρόσκαιρη ευδία η αυταπάτη των αντανακλάσεων
*
Τόσο μακριά
Οι ελιές τα κυπαρίσσια της επιθυμίας μου
*
Oι φλέβες μου σφίγγουν
Το τραγούδι που ξεχάστηκε οι αλλόμορφες γυναίκες
*
Πρέπει να ζήσω αυτή τη μοίρα για να κρίνω
Το παιχνίδι με τις ανάσες τις παροξύτονες λέξεις τις προσδοκίες.

venerdì 23 novembre 2007

Πολιτικό σχόλιο: σύνταξη στα 70;...

Η γενιά των "τριαντάρηδων" (αυτή στην οποία ανήκει κι ο υπογράφων) γνωρίζει ότι η συνταξιοδότηση είναι άπιαστο όνειρο. Ωστόσο, όσον αφορά τον επαγγελματικό κλάδο των δημοσιογράφων, είναι σαφής η κυβερνητική επιδίωξη για "κλοπή" του ταμείου που με τόσο μεγάλες-επώδυνες εισφορές συνδράμουν ό-λ-ο-ι οι συνάδελφοι. Η απεργία των ΜΜΕ, αρχής γενομένης από την Τρίτη 27 Νοεμβρίου, στο πλαίσιο της Ενωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (πατήστε εδώ) αντικατοπτρίζει όχι μόνον τον προβληματισμό και το αδιέξοδο του συγκεκριμένου κλάδου αλλά κυρίως τη διαμορφούμενη κοινωνική πραγματικότητα της αμέσως επόμενης δεκαετίας. Η φωτογραφία-σχόλιο που κυκλοφορεί στο Διαδίκτυο αυτές τις ημέρες, πείθει. Οπως και το σύντομο σχόλιο του Γιώργου Κιούση στην "Ελευθεροτυπία" της Παρασκευής (πατήστε εδώ), απέναντι στον παλαιό συνάδελφο Θόδωρο Ρουσόπουλο, δηλώνει την άλλη πλευρά της δημοσιογραφικής αλήθειας...

martedì 20 novembre 2007

ΜΜΕ & Λογοτεχνία: συνέδριο, 28-29 Νοεμβρίου

Σε μια εποχή που η εικόνα αντιπαλεύει με τη λέξη, που η ταχύτητα των γεγονότων αφήνει πίσω της τη σκέψη και την περισυλλογή, ο συγγραφέας συναντά το δημοσιογράφο σε μια συζήτηση εφ’ όλης της ύλης.
Άνθρωποι σημαντικοί από το χώρο της λογοτεχνίας και της δημοσιογραφίας θα συνομιλήσουν για την πολυσήμαντη και πολυεπίπεδη σχέση των σύγχρονων Μέσων Επικοινωνίας με το λογοτεχνικό και πνευματικό χώρο εν γένει, στο πλαίσιο διήμερου συνεδρίου που συνδιοργανώνεται από τη Γενική Γραμματεία Επικοινωνίας-Γενική Γραμματεία Ενημέρωσης και την Εταιρεία Συγγραφέων.
Η διημερίδα, με τίτλο
«ΜΜΕ και Λογοτεχνία. Το παρόν και το μέλλον μιας συμπόρευσης»
θα πραγματοποιηθεί στις 28-29 Νοεμβρίου 2007, στο Κέντρο Τύπου της ΓΓΕ-ΓΓΕ (Φραγκούδη 11 και Αλ. Πάντου, Καλλιθέα),
με χορηγό επικοινωνίας την ΕΡΤ.
Περιλαμβάνει τις ακόλουθες θεματικές ενότητες:
*Τετάρτη 28/11(απόγευμα) «Ο συγγραφέας στα σύγχρονα ΜΜΕ: ο λόγος και η απήχησή του»
*Πέμπτη 29/11(πρωί) «Βιβλίο και Ραδιοτηλεοπτικά Μέσα» «Λογοτεχνία και έντυπη δημοσιογραφία: ένθετα βιβλίου, βιβλιολογικές σελίδες – προσφορές βιβλίων»
*Πέμπτη 29/11 (απόγευμα) « Λογοτεχνικά περιοδικά» «Λογοτεχνία και νέες τεχνολογίες» «Έντυπη κριτική λογοτεχνίας
Το αναλυτικό πρόγραμμα του συνεδρίου αναφέρεται εδώ

lunedì 19 novembre 2007

Karaoke poetry, έτσι απλά και εύηχα...

Ως αποτίμηση της πρωτοβουλίας από την ομάδα into-the-pill για μια διαφορετική προσέγγιση του ποιητικού λόγου, πρέπει να γίνει σαφής η επιτυχία που στο εξής τη συνοδεύει. Είναι η πρώτη φορά που λαμβάνει χώρα μια τέτοια προσπάθεια: κάθε παρευρισκόμενος ανεβαίνει στη σκηνή, διαβάζει ένα ποίημα από τον κατάλογο που έχει το μόνιτορ, χειροκροτείται όχι τόσο για το επίπεδο της ερμηνείας αλλά από τη διάθεση διείσδυσης στον "χώρο" του ποιητή και από την ειλικρινή πρόθεση να μοιραστεί αυτή τη σύντομη εμπειρία. Η ποίηση είναι δοκιμή, εξάλλου. Ο καθένας αντιλαμβάνεται διαφορετικά τα μηνύματά της. Κι αυτό είναι το πιο γοητευτικό στοιχείο που προέκυψε από αυτές τις βραδιές - Δεν χρειάζονται μεγαλοστομίες ούτε υψηλές χρηματοδοτήσεις. Τούτο δηλοί η προσπάθεια της Κατερίνας Ηλιοπούλου, του Γιάννη Ισιδώρου, των υπόλοιπων συμμετεχόντων (των εικαστικών και των ποιητών της νεότερης φουρνιάς). Τα συγχαρητήρια δεν αρκούν. Απαιτείται συνέχεια: σε άλλες πόλεις, στο εξωτερικό, σε φεστιβάλ. Το ιστολόγιο της ομάδας into-the-pill αναφέρεται αναλυτικά. Από κοντά, ως συμπαράσταση και συμμετοχή στο προσεχές μέλλον, και η συντακτική ομάδα του ηλεκτρονικού περιοδικού (.poema..).

mercoledì 14 novembre 2007

Τοπίο φθινοπώρου ΙΙΙ (terza scena d'autunno)

foto: Silio D'Aprile, cimitero ebraico, Francoforte
Ηταν πολύς καιρός που δεν είχα λάβει ένα γράμμα. Λέξεις στη σειρά, με αφορισμούς. Με διάφορες κοινοτοπίες κι ερωτήματα γύρω από την καθημερινότητά μου, μικρές ευχές, πικρόχολες αναμνήσεις >>> Στα δελτία ειδήσεων αναμασώνται οι ίδιες εικόνες της επικαιρότητας: μερικοί πόλεμοι, ο σεισμός στη μακρινή Χιλή, οι κάθε λογής βιαστές, η διπλωματία της ήττας, η προσδοκία μιας Ευρώπης διαφορετικής, αλλόφρονος κι επομένως πραγματικής με όρους Βρυξελλών >>> Ευτυχώς υπάρχει o Αntonio Tabucchi σε μερικά πλάνα θυμίζοντάς μου το μικρό χωριό του, το Vecchiano στην Τοσκάνη, που το αγαπώ για τους δικούς μου λόγους, όπως και τα λόγια του για τη δύναμη του συγγραφέα -ως όφειλε- να αδιαφορεί για το εμπόριο των βιβλίων (όχι της λογοτεχνίας), για την αυτοπροβολή, για την αλαζονεία του Μέσου που ξεζουμίζει το "αξιοπερίεργο" που αντιπροσωπεύει ο συγγραφέας >>> Ο ποιητής, ο πεζογράφος κι ο φιλόσοφος, το επανέλαβε πολλές φορές στην εκπομπή του Ανταίου Χρυσοστομίδη και της Μικέλας Χαρτουλάρη (στην ΕΤ-1), αποτελούν το τρίπτυχο που μπορεί να αλλάξει την πραγματικότητα διότι αυτοί έχουν αυτοδίκαια την ικανότητα και την ελευθερία να την βλέπουν υπό άλλο πρίσμα >>> Είναι τα λόγια που δεν καταλαβαίνουν (φευ, όχι στην πλειονότητά τους...) όσοι δηλώνουν "φορείς" των ΜΜΕ τα τελευταία χρόνια και κομψεύονται ανυπόφορα τους "παράγοντες" >>> Ο νοών νοήτω >>> Το πρώτο αληθινό φθινόπωρο, μετά από 2-3 χρόνια, βρίσκεται σ' εξέλιξη: το εβραϊκό νεκροταφείο της Φρανκφούρτης είναι ήσυχο, αποκρουστικό. Ομως, η βόλτα στον Υμηττό κρύβει πολλές ευωδιαστές εκπλήξεις μετά τη βροχή. Οπως και τα νερά του Σαρωνικού, κάτω από τη "μύτη" του Σουνίου. Οπως ο ορίζοντας με τους γκρι τόνους έξω από το παράθυρο >>> Πέθανε ένας ποιητής που δεν γνώρισα, βέρος Βαλκάνιος. Θα μπορούσε να είναι ο Νίκος Καρούζος της "άλλης γειτονιάς" μας. Εμαθα όμως τα ποιήματά του από την ανάσα γυναίκας μέσα στο στόμα μου. Γι' αυτό την ερωτεύτηκα. Σκέφτομαι: εάν ήταν Ασιάτης μεταμοντέρνος και δη αγγλοτραφής, θα αποσπούσε βραβεία, θα ήταν στην επικαιρότητα των διαφόρων κριτικογράφων οι οποίοι εν αγνοία τους, ως συνήθως, θα έγραφαν για τη σπουδαιότητα του διαθλασμένου ειδώλου που έπλασαν στο κουρασμένο μυαλό τους... >>> Si tratta d'un mondo turbato, carina mia. Un conflitto senza fine. Il vero e potente genio >>> Eppure penso che sposalizio del mar mi manca... >>> Si sta faccendo sempre piu' tardi, ha?

lunedì 12 novembre 2007

Τοπίο φθινοπώρου ΙΙ

foto: Silio D'Aprile, oggi a Coroni

Το ουράνιο τόξο πάνω από το κάστρο. (Στην ίδια ακτή που περπατούσαν τα παιδικά χρόνια). Η μυρ
ωδιά από τα σαπισμένα φύκια. Τα αγριλίδια για να κεντρωθούν, τ' ασπαράγγια που άρχισαν να ξαναφυτρώνουν, το "γιόμα" και τα "αργιολόγια" στο καινούργιο λιοστάσι. Οι αμμουδέρες φτάνουν για πεζούλες και φράχτες. Ο μαϊστρος πήρε τα κεραμίδια. Τα σύννεφα πάνω απ' το νερό (μαβί και λευκό στο μπλε του Λυβικού). Η αλμύρα στεγνώνει στα χείλη. Το ρόδι έχει -επιτέλους- σπάσει. Ενα βλέμμα, δύο φιλήματα, τρεις προσδοκίες...

giovedì 8 novembre 2007

Τοπίο φθινοπώρου

Στην πραγματικότητα κανένας δεν μπορεί να πληγώσει τα αισθήματά μας >>> Το άκουσμα ενός βιολοντσέλλου ανατρέπει τη σιωπή >>> Οπως οι στίχοι ενός ποιήματος, το ζωγραφικό παραλήρημα στον καμβά, το άρωμα μιας γυναικείας ράχης >>> Θαύμασα τον "Μυστικό Δείπνο" του ανατολικογερμανού Volker Stelzmann σε γκαλερί της Φρανκφούρτης πριν από μερικές ημέρες, μίσησα την ιδιοτέλεια παλιών φίλων, θαύμασα τη θέρμη ενός κρυφού βλέμματος την ώρα της βροχής μετά τη βόλτα μου στο κάστρο, μίσησα τη φλυαρία και τα χαμόγελα που δεν γεμίζουν -αυτόν τον καιρό- κανένα από τα κενά >>> Τα έχει πει νωρίτερα ο ποιητής από την Αλεξάνδρεια: Αλλά εμείς της Τέχνης / κάποτε μ' ένταση του νου, και βέβαια μόνο / για λίγην ώρα, δημιουργούμενη ηδονήν / η οποία σχεδόν σαν υλική φαντάζει >>> Ενώ, ο άλλος υπάλληλος ποιητής, εκεί στη Λισαβόνα, συνέχιζε: Καθώς σκέφτεται ακόμη, η λαγνεία που δεν είναι πια / παρά ανάμνηση λαγνείας, ξαναζεί κι αρπάζει / τις αισθήσεις του, η σάρκα του ξυπνά / κι όλα γίνονται πάλι σαν πρώτα >>> Η σιωπή, ωστόσο, μπορεί ν' ανατρέψει κάθε ήχο από βιολοντσέλλο >>> Οπως ο άνεμος, παντοδύναμος και διεγερτικός, μπορεί μεν να ξεριζώσει το ψηλό δέντρο αλλά ποτέ δεν θα καταφέρει να ανοίξει έναν δικό σου φάκελο.

martedì 6 novembre 2007

Οι σφαίρες στα Ζωνιανά...

Οι σφαίρες στα Ζωνιανά πέφτουν σαν βροχή. Και δικαίως. Οταν η ανοχή και η τριτοκοσμική αντίληψη των λεγόμενων διαχειριστών της κοινής γνώμης και των πολιτικών καθοδηγητών της "αυτόνομης" Κρήτης επιτρέπει την κουλτούρα των Καλάσνικοφ, ναι είναι λογικό οι πιστολάδες να ρίχνουν όπου βρουν... Για όλους όσοι έχουν ζήσει στο Ρέθυμνο (από τα τέλη της δεκαετίας του '80, ο υπογράφων) είναι γνωστό ότι οι σφαίρες και οι ντρόγκες είναι σε αφθονία στο νησί, όπως τα τσιμπιδάκια στα συνοικιακά κομμωτήρια. Κι αυτό που είναι πιο εμετικό, σήμερα και μπορεί αύριο στα τηλεοπτικά δίκτυα, είναι η υποκρισία των διαφόρων επικριτών, τιμητών, διαιτητών, που μιλούν για τους "περήφανους Κρητικούς" που δεν ανέχονται τέτοια φαινόμενα ή για την αποφασιστικότητα του κράτους, τις άμεσες λύσεις, την πάταξη των πιστολέρο. Εάν επρόκειτο να δινόταν τέλος σ' αυτή την κατάσταση, θα προηγούνταν η ειλικρίνεια και η δράση. Τα 25 χρόνια "βεντέτας" μεταξύ Ζωνιανών και ΕΛ.ΑΣ. παραμένει η πιο αστεία αναγγελία στα ΜΜΕ των τελευταίων ημερών...

lunedì 5 novembre 2007

Βλέμμα στο ακρωτήριο

Βλέμμα στο ακρωτήριο, πέρα από το Βενέτικο
foto: Silio D'Aprile
Ελεγε: "Ανάμεσα, κι οι δυο στεριές διεκδικούν το σώμα των ματιών, της μνήμης. Ποια απ' τις δυό πιο κοντινή, μέσα σου πιο βαθιά; Ιδρώνουν απορία ρίζες από κομμένα δέντρα. Βουνά τριγύρω φωνάζουν, φωνάζουν μακρινές φωνές, και άνθρωποι που τελείωσαν σαν άνθρωποι, έμειναν σαν φωνές να αντηχούν τη ζωή τους στον θάνατό τους [...]
Απόσπασμα από την ποιητική συλλογή "Καινός διαιρέτης" του Γιάννη Ευθυμιάδη (εκδόσεις "Νεφέλη")