Πώς να το φανταστεί κανείς... Επτά χρόνια μετά την αποδημία του Χριστόφορου Λιοντάκη ήρθε αυτή η τοποθέτηση σε ράφι βιβλιοπωλείου να πλέξει μια μικρή ιστορία σύμπτωσης και παλιάς ωφέλιμης φιλίας.
Ο Χριστόφορος «έφυγε» όπως λένε, άτυχος από τον τρόπο της φυγής του, το καλοκαίρι του 2019. Ιατρικό λάθος, ειπώθηκε. Ο χαμηλός τόνος του λυρισμού του αντιπαρατέθηκε με τη στεγνή αλήθεια του θανάτου.
Το όνομά του λίγο λίγο ξεχνιέται γιατί έτσι γίνεται στην εποχή της «απανωτής επικαιρότητας», με τη βοήθεια βεβαίως των αδηφάγων κοινωνικών δικτύων ή του επιλεκτικού «σταρ σίστεμ».
Ο Χριστόφορος δεν τα 'μαθε όλ' αυτά... Είχε μάλιστα διαβάσει κάποιες δοκιμές των «Παλαιικών» μου (κάποια μοιρολόγια μοραΐτικα, που τελικά δεν μπήκαν στην έκδοση), όπως επίσης είχα διαβάσει τρία από τα κείμενα με τις ανωνυμίες του. Και οι διορθώσεις με αμερικάνικο μπέρμπον ή ρακή από Μεσαρά.
(Έτσι πρέπει οι συγγραφείς μεταξύ τους. Καλυτερεύοντας τα εγώ τους και ίσως βρίσκοντας τους μοναδικούς αναγνώστες τους).
Επτά χρόνια μετά, λοιπόν. Δίχως μελαγχολίες αλλά μ' εξώφυλλα αμφοτέρων, δίπλα δίπλα, μάλλον καμαρωτά...
Commenti