Η Παγκόσμια Ημέρα Φωτογραφίας εορτάζεται στις 19 Αυγούστου, ώστε να διατηρείται στη μνήμη η ημερομηνία παρουσίασης αυτής της νέας αλλά και με τόση ορμή εξελισσόμενης μορφής τέχνης: τότε, το 1839, κανείς δεν φανταζόταν ότι μετά την παρουσίαση της πρώτης φωτογραφικής αποτύπωσης (δαγκεροτυπίας) από τη γαλλική κυβέρνηση ως εφεύρεση που απευθύνεται σ’ όλους, ελεύθερα αξιοποιήσιμη, ως δώρο, σήμερα θα ασκούσε πράγματι τέτοιας έκτασης επιδραστικότητα τόσο στην καλλιτεχνική έκφραση όσο και στην τεκμηρίωση πληροφορίας κάθε είδους…
Κάνοντας ένα κλικ και κοιτάζοντας μέσα από το σκόπευτρο, ο χρήστης της φωτογραφικής μηχανής μεταμορφώνεται στιγμιαία –όσο και ο χρόνος που αναλογεί στο άνοιγμα του διαφράγματος στον φακό της– σε δημιουργό μιας προσδιορισμένης πραγματικότητας. Η «θεϊκή διάσταση» του φωτογράφου, εφήμερη ως δράση αλλά και διαρκής ως αποτέλεσμα, μπορεί να υποστηριχθεί με βασικό επιχείρημα τον προσδιορισμό της κάθε αλήθειας που κάνει τη ζωή ορατή, οριοθετημένη και εννοούμενη. Άλλο τόσο, ο φωτογράφος δημιουργεί το απείκασμα του κόσμου, μοιρασμένο σε αμέτρητες και ανεπανάληπτες λεπτομέρειες βεβαίως, και το τοποθετεί μέσα στο κάδρο του – αυτό θα λειτουργήσει, στη συνέχεια, ως καθρέφτης ή παράθυρο της ανθρώπινης ταυτότητας, με συντεταγμένες στον χώρο και στον χρόνο.
Ο παγκόσμιος εορτασμός της φωτογραφικής τέχνης, του δημιουργού και του έργου του, και παράλληλα της ικανότητας του φακού να «εντυπώνει» τα γενόμενα, τα γεγονότα, την ίδια την ιστορική διάσταση για τον άνθρωπο, αποκτάει ακόμη μεγαλύτερη σημασία σχετικά με την κατανόηση της αξίας της στην πορεία του πολιτισμού, των ιδεών, της εμπράγματης διαδρομής των κοινωνιών.
Από τις πρώτες εκτυπώσεις (με τη χρήση πλάκας κασσιτέρου και ασφάλτου ή, κατόπιν, πλάκας χαλκού-ασημιού και ατμών ιωδίου) έως τη χρήση της μεμβράνης φιλμ και, πιο πρόσφατα, της ψηφιακής παραγωγής-επιμέλειας, ο βασικός μηχανισμός παραμένει αναλλοίωτος: το βλέμμα, η σκέψη, η φαντασία, το συναίσθημα και η προθετικότητα, ως «συνεισφορά» στο τρίγωνο (ο λεγόμενος κώδικας φωτογραφικού μηνύματος) που δημιουργούν ο πομπός, ο δέκτης και η εικόνα.
Η μοναδικότητα και η πολλαπλότητα της φωτογραφίας Α έναντι της φωτογραφίας Β, λ.χ., είναι το «μαγικό στοιχείο» που ελκύει κάθε φίλο της τέχνης ετούτης˙ δεν είναι απλή, δεν είναι δεδομένη και σίγουρα απαιτεί πολλά περισσότερα από ένα κλικ… Ασφαλώς δεν είναι φθηνή ενασχόληση και χρειάζεται διάθεση και εργαλεία για να τιθασευτεί» το φως (και όλων όσα διαθέτουν ταυτότητα και ενυπάρχουν) στο φωτογραφικό κάδρο.
Η φωτογραφία αποτελεί δημιουργία, «πώρωση» για κάθε ενασχολούμενο, είτε πιο σοβαρά και μεθοδευμένα είτε πιο απλοϊκά (με συσκευή κινητού τηλεφώνου). Σημασία έχει η κουλτούρα της εικόνας, όπου και η εντυπωσιακή αύξηση των χρηστών της στην ψηφιακή εποχή, η δυναμική της ως εκφραστικό μέσον και ως καλλιτεχνική επίδραση για τους θεατές της.
Commenti