Για εμάς τους γραφιάδες της έντυπης δημοσιογραφίας και για τους αναγνώστες-λάτρεις της καθημερινής χάρτινης συνήθειας προς ενημέρωση και τέρψη γύρω από την καταγραφή της πραγματικότητας, μερικά ονόματα καθώς και μερικοί τίτλοι συντηρούν μιαν άλλη αξιακή σκευή, ακέραιη και ουσιώδη, ενδεικτική μιας ολόκληρης εποχής, που είναι σαφώς ξεπερασμένη κατά πολύ από την παραδεδεγμένη τωρινή των μίντια.
Η είδηση που αφορά τους δημοσιογράφους φαίνεται κάπως αμήχανη ή αδιάφορη... Κι όμως, αξίζει ν' αναφερθεί εδώ (κι ελπίζω κι αλλού) η ξεχωριστή περίπτωση του πολιτιστικού αρχισυντάκτη της «Ελευθεροτυπίας», του Δημήτρη Γκιώνη, όπου μόλις μαθεύτηκε -τώρα το μεσημέρι- η αποδημία του...
Απώλεια με προσωπικά συναισθηματικά κριτήρια (αφού ήταν δάσκαλος και πατέρας), ένα πρότυπο ανθρώπου που γνώριζε να διευθύνει και να ισορροπεί, που αντιλαμβανόταν το σημαντικό και φρόντιζε την ωφέλιμη δημιουργία της είδησης για το αναγνωστικό κοινό. Σχολείο μεγάλο, για την επαγγελματική μου ενηλικίωση.
Απώλεια επίσης για τον κλάδο και την ποιότητα της δημοσιογραφίας που υποστήριξε ακαταμάχητα στα σχεδόν πενήντα χρόνια του στους διαδρόμους των εφημερίδων και των περιοδικών.
Εννοείται πως είχε τα «στραβά» αλλά και τα «ωραία» του, τις εμμονές και τις αδιαφορίες του. Ήξερε τα της πολιτικής, έζησε την πολιτική (Εμφύλιο, ψευδοδημοκρατίες, προοδευτικές απάτες, χούντες και λοιπά), κι ας υπηρέτησε μόνον τον πολιτισμό... Ανθρώπινος, δηλαδή. Κι αυθεντικός Αρκάδας, με ό,τι σημαίνει ετούτο για όλους εμάς του Μοραΐτες...
Commenti