giovedì 31 marzo 2011

Χωρίς λόγια (Το δέντρο που σκεπάζει)

(φωτό: Φώτης Θαλασσινός)
Υπάρχουν ευτυχισμένοι βιολιστές; >>> Τι εννοούσε ο Οσιπ Μαντελστάμ αποκαλώντας "πανανθρώπινη" την Τοσκάνη; >>> Πώς περπατάς στο δάσος με τα μάτια στερεωμένα στον ουρανό; >>> Γιατί βίωσε τόσο έντονα τη σάρκα της η Αννα Αχμάτοβα; >>> Ποιος θα ρωτήσει το μωρό που θα γεννηθεί για τούτα τα ποιήματα; >>> Γνωρίζετε τη μυστική ζωή μας; >>> Αραγε, αυτοκτόνησε ο Φερνάντο Πεσόα; >>> Εχει άλλο κόστος η υπομονή; >>> Και το δέος της Ιστορίας; >>> Πότε θα πιούμε χρυσό νερό από το φραγκόβρυσο; >>> Πότε θα πάψουν να σκουριάζουν, επιτέλους, οι λέξεις μου;

2 commenti:

ΦΩΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΣ ha detto...

Υπέροχα ποιητικά τα όσα ρωτάς.
οι λέξεις δεν σκουριάζουν μπροστά
σε διάπυρα μάτια. Οι αναγνώστες και οι συγγραφείς σκουριάζουμε, και το πονετικό παιχνίδι της ζωής σταματάει... Περπάτα με τα χέρια μπροστά σε σχήμα αγκαλιάς κι όλα τα δέντρα θα σου δώσουν τον κορμό τους. Εσύ θα κοιτάς τ' αστέρια.

Η φωτογραφία είναι από κάστρο Ενετών σ' ένα χωριό της Κω. Απαθανάτισα μία ελιά τόσο όμορφη όσο αυτά που ρωτάς από κάτω της.

Χαιρετώ
Φώτης

SILIO D'APRILE ha detto...

Φώτη, είσαι υπαίτιος για ετούτες τις αναρωτήσεις...
Η ελιά, το ξέρεις, είναι το δέντρο που μου ψιθυρίζει ανέκαθεν τις λέξεις.
Το κάστρο - άραγε τυχαίο;
Β.