martedì 22 maggio 2007

Δεν γράφω ποιήματα

Ζωγραφικό έργο της Μαρίας Φιλοπούλου
Αναδημοσιεύεται εδώ το κείμενο του Γιάννη Ευθυμιάδη (www.efthymiades.blogspot.com). Από σύμπνοια, συμφωνία, συνενοχή...
Δεν γράφω ποιήματα. Αυτόν τον καιρό δεν πρέπει να γράφω ποιήματα. Το ποίημα πρέπει να είναι μια έκρηξη, μια σεισμική δόνηση. Πρέπει να έχουν συσσωρευτεί δυνάμεις. Να νιώθεις πως δεν μπορείς να ζήσεις ούτε για μια στιγμή αν δεν το γράψεις. Η καθημερινή, διεκπεραιωτική, σχεδόν ημερολογιακή γραφή δεν ωφελεί. Με αποδυναμώνει. Αισθάνομαι να με αφαιμάσσει δίχως αποτέλεσμα. Νιώθω το σώμα μου ισχνό. Και το ποίημα πρέπει να βγαίνει από τα έγκατα του σώματος. Είναι φαινόμενο βιολογικό.Τούτο τον καιρό επιβάλλω στον εαυτό μου μια βεβιασμένη στέρηση, μια νηστεία. Κλείνομαι, ολοένα κλείνομαι και αφήνω τη θέληση να με κατακλύζει. Ακόμα μπορώ να την ελέγχω. Δεν είναι ώρα λοιπόν. Ασκούμαι στην στέρηση, σαν μοναχός. Έχω ποιήματα στα συρτάρια μου που πρέπει να δουλέψω. Ακόμη και η ύστερη επεξεργασία είναι μια πράξη απαράμιλλης συγκέντρωσης, πράξη θεοτική. Δεν πρέπει να μιλάω σε κανέναν, δεν πρέπει να ακούω κανέναν, παρά μόνο εκείνη τη φωνή. Είναι και δεν είναι δική μου. Παλεύουμε. Την διορθώνω και αναδιπλώνεται. Την κολακεύω και με χλευάζει. Στο τέλος αποκάμνω. Έτσι βγαίνει το ποίημα.Τούτο τον καιρό δεν γράφω ποιήματα. Είναι οδυνηρό ν’ ακούς τα λόγια μέσα σου αλλά να μην τα γράφεις. Ποια αυτιά να κλείσεις; Γράφω καθημερινά, μα όχι ποιήματα. Είναι κι αυτός ένας τρόπος να ξεχνάω να γράφω ποιήματα. Να κλείνω τ’ αυτιά μου στις σειρήνες. Γιατί αν γράψω, θα λυτρωθώ μονάχα για μια στιγμή. Μονάχα εγώ. Ξέρω πως γράφω για εκείνη. Κι εκείνη θέλει όχι να την συντροφεύω. Μου λέει να ’μαι δικός της. Να διαλύομαι. Η επανασύνθεση της δικής μου ουσίας να είναι το ποίημα…

6 commenti:

Kafeini ha detto...

Μικρό αντίδωρο στο κείμενο του Ευθυμιάδη, κάποιοι στίχοι του ΝΧ στα 1965:

"Εγκαταλείπω την ποίηση δεν θα πει προδοσία
βρίσκει κανείς τόσους τρόπους να επιμεληθεί την καταστροφή του"

Tην καλησπέρα μου.

Silio D' Aprile ha detto...

και θα σου συμπληρώσω -επίσης αντίδωρο στον Ευθυμιάδη- ότι γράφουμε ποίηση για να λυτρώσουμε το βλέμμα αλλά και το βάθος του ορίζοντα. Τουλάχιστον εγώ βιώνω μ' αυτόν τον τρόπο την εμπειρία από τη γραφή ποιήματος...

Λεία Βιτάλη ha detto...

Η ποίηση είναι εντός. Και πάντα θα εκρήγνυται. Την καλημέρα μου.

Silio D' Aprile ha detto...

Ο ποιητικός λόγος είναι λεπτός και γι' αυτό διεισδυτικός. Οι μυημένοι νιώθουν περισσότερο την αλήθεια της. Καμία μεγαλοστομία, μόνον αίσθηση...

ellinida ha detto...

Νομίζω πως περιγράφει άψογα την συντέλεια που δημιουργείται για να γεννηθεί ένα ποίημα. Η νηστεία και η έκρηξη.

...είμαι παζλ και σκορπίζομαι
απολύομαι και επανέρχομαι...

Καλημέρα! :))

Silio D' Aprile ha detto...

...για όλους τους λόγους που αναφέρονται εδώ (από τον Ευθυμιάδη και τους σχολιαστές), αξίζει να σημειωθεί το γεγονός ότι βγαίνουν διάφοροι στα μίντια δηλώνοντας ποιητές ή περί την ποίηση γνώστες. Αλλ' ουδεμία σχέση έχουν με τον ποιητικό λόγο. Το αποδεικνύει η ζωή τους, οι τρόποι τους, το ψευδολόγο "παρών" τους, τα πρόσκαιρα αποκτήματα που δυσκολεύονται να χειριστούν. Ο χρόνος κρίνει, η ποίηση διατηρεί την ισορροπία μεταξύ παρόντος και μέλλοντος.