domenica 23 luglio 2006

(Βερενίκη)

La forma general di paradiso
Gia tutta mio sguardo avea compresa,
In nulla parte ancor fermato fiso
DANTE, Paradiso XXXI, 52
Ολα είναι οικεία διαυγή

Το βλέμμα σηκώνει η μακρινή βροντή

Η αμυδρή υπόσχεση πως κάτι επιζεί από το όνειρο

Τα είδωλα ακτινοβολούν

Σ’ ένα ξεθωριασμένο φως παλιό

Οπως το μυστήριο η σιωπή η εγκατάλειψη

Ο πόνος σβήνει

Ο οίκτος κινεί την ψυχή

Παράδεισος είναι ό,τι απομένει στη σκέψη

Ο τόπος του αοράτου με παρασύρει

Η πίστη αγγίζει τη λογική στα βήματά μου

Στην αγωνία του κυκλικού χρόνου

Η Βερενίκη θα με φιλάει αιώνια.

Nessun commento: