martedì 30 novembre 2010

Ποίηση και ποίηση

Ημερομηνία δημοσίευσης: εφ. "Αυγή", 30/11/2010
Του Βασίλη Ρούβαλη*

* Εκπρόσωπος της νεότερης γενιάς, αυτής που εμφανίστηκε γύρω στις αρχές του νέου αιώνα -και που ακόμη δυσχεραίνει τους φιλολογίζοντες κύκλους στην οροθέτησή της-, ο Σταμάτης Πολενάκης έχει δώσει σαφή δείγματα από την ποιητική του, ήδη με τρεις συλλογές στο ενεργητικό του («Το χέρι του χρόνου», 2002, «Τα γαλάζια άλογα του Φραντς Μαρκ», «Νοτρ Νταμ», 2008). Αυτό που ξεχωρίζει στο ποιητικό έργο του είναι ό,τι αξιοποιείται διασταλτικά στη θεατρική γραφή του. Το θεατρικό που συνέγραψε πρόσφατα, με τίτλο «Βερολίνο», και παρουσιάστηκε στο Θέατρο Φούρνος από τον Θίασο Ωκύπους σε σκηνοθεσία Αθηνάς Στούρνα, αποτελεί ουσιαστικά ένα σχόλιο στο σημερινό παρόν μέσα από την καταγραφή της πολυεπίπεδης, καφκικά αποπροσανατολιστικής δεκαετίας του 1920. Ως προς το κείμενο, ο ποιητής «διεισδύει» στον θεατρικό συγγραφέα εμποτίζοντας την πλοκή με τη δυναμική των λέξεων-συμβόλων και των λέξεων-νοημάτων, αλλά και τη δομή των χαρακτήρων σε συνάρτηση τόσο με το ερωτικό στοιχείο όσο και την περιχαράκωση σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο. Κυρίως όμως, μέσα από τον διάλογο -όπου κυριαρχεί η παρουσία του Φραντς Κάφκα- γίνεται φανερή η αίσθηση για τα πράγματα και τις συντεταγμένες τους στον χωροχρόνο, η συνεχής διολίσθηση του ανθρώπινου βλέμματος. Και ειδικά στην περίσταση ενός επερχόμενου πολέμου, τότε που αποκαλύπτεται η πιο αποτρόπαιη υπαρξιακή έκφανση...

* Ολιγόστιχος, παράφορος εικονοπλάστης κι ανατρεπτικός στη νοητική εκφορά του, εδώ και περίπου τέσσερις δεκαετίες ο Γιάννης Κοντός συνεχίζει την αδιασάλευτη πορεία του στην περιοχή της ποίησης που ορίζεται από τη λεγόμενη «Γενιά του ʽ70». Η νέα συλλογή του «Η στάθμη του σώματος» (Μεταίχμιο, σ. 88, τιμή: 11 ευρώ) διαβάζεται με δεδομένο ότι αποφεύγει τη στοιχειοθετημένη διάταξη εικόνων («Σκιές στο σώμα σου υπάρχουν από παλιά χάδια / Πατήματα ξένων. Δασάκι φιλιών σε περιβάλλει / και μια λιμνούλα είναι ο αφαλός») και προσφεύγει στο «σύντομο μήνυμα» του κάθε στίχου («Σήμερα ο χρόνος απεργεί / Έχω να σε δω πολλές μέρες»), δημιουργώντας ένα μωσαϊκό από δυναμικά σημεία - τα γνώριμα της ποίησής του.

* Μικρό σύμπαν εικόνων, συναισθηματικών αιχμών και λεκτικών σχηματισμών με παρονομαστή το εξομολογούμενο εγώ, αποτελεί η συλλογή ποιημάτων της Λένας Καλλέργη, «Κήποι στην άμμο» (Εκδόσεις Γαβριηλίδης, σ. 48, τιμή: 7,39 ευρώ). Η ποιήτρια, πρωτοεμφανιζόμενη, ώριμη ηλικιακά και κυρίως εκφραστικά, επαναφέρει -με τον δικό της λεπτό τρόπο- το στοιχείο της σύντομης αποκάλυψης ανάμεσα στους στίχους, την προσωπική εμπειρία που δυνητικά μετουσιώνεται σε ποιητικό υλικό, την ελευθεριότητα της έκφρασης (η οποία, συγκεκριμένα, απορρέει από «άγνοια κινδύνου» παρά είναι συνειδητή επιλογή) σε συνδυασμό με τη σιγουριά της λιτότητας και της προσεκτικής χρήσης του θεματικού οπλοστασίου της. Ένα δείγμα: «Αυτό που φανταστήκαμε / αλλάζοντας πόλεις και χώρες / για να σωθούμε / Το κουράγιο της μνήμης / Μεγαλώνοντας / Το μυστικό της νυφικής κρεβατοκάμαρας / Νερό που ήπιαμε κατά λάθος / Κολυμπώντας στο σκοτάδι / Αυτό που κάποτε / Ίσως μοιάζει αρκετό» (από το ποίημα Λίγο).

* Εγκατεσπαρμένα κείμενα σε λογοτεχνικά περιοδικά και επιθεωρήσεις τέχνης, εφημερίδες, αφιερωματικά έντυπα αλλά και ομιλίες σε συνέδρια, συνεντεύξεις, σχόλια επί άλλων κειμένων. Με πολύχρονη παρουσία στα ελληνικά γράμματα, με εστίαση στην κυπριακή εντοπιότητα αλλά και στην ευρύτητα του πνευματικού ελληνισμού. Η δίτομη έκδοση «Ολισθηρός ιστός» (Άγρα, σ.336+352, τιμή: 19.09+19.09 ευρώ) αποτελεί σύνοψη της πολυσχιδούς λογοτεχνικής πορείας που επέλεξε ο Κυριάκος Χαραλαμπίδης, ο οποίος συνεχίζει αδιάλειπτα τη μοναχική πορεία του -ως οφείλει κάθε δημιουργός- στο αμφίβολο κι απαιτητικό «παιχνίδι» της ιδέας και της διατύπωσής της ανάμεσα στις μετρημένες λέξεις κάθε στίχου. Η έκδοση αποτελεί έναν «ενδείκτη», όπως χαρακτηριστικά σημειώνει στο προλογικό σημείωμα, της περιόδου ενασχόλησής του με τον ποιητικό λόγο με την ιδιότητα του μελετητή και εκ του σύνεγγυς παρατηρητή των αισθητικών μετεξελίξεων, των ιδεών σε συνάρτηση με τα ιστορικά δρώμενα, την ανθρώπινη κατάσταση.

* Στην εμβριθή συνέντευξη του Αργύρη Χιόνη στην «Αυγή” της Κυριακής (7/11/2010) διατυπώνεται η άποψη ότι οι ποιητές, και εν γένει οι καλλιτέχνες, οφείλουν να τηρήσουν μια ενεργή στάση απέναντι στην πραγματικότητα του κοινωνικού συνόλου δηλώνοντάς την απτά διά του έργου τους. Σωστά ο Αργύρης Χιόνης αποφαίνεται ότι δεν σιωπούν, όπως τους καταμαρτυρείται, αλλά οφείλουν -όταν το πράττουν ενσυνείδητα- να συμβάλλουν με την «τέχνη τους ως παραμυθία για τον άνθρωπο...» ή, με άλλα λόγια, να προσφέρουν την ηθική τους υπόσταση έναντι της ασυναρτησίας και της θολής πραγματικότητας που βαφτίζεται εσχάτως «κρίση».

*Ο Βασίλης Ρούβαλης είναι ποιητής

ΠΑΡΑΠΟΜΠΗ: http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=584694

sabato 27 novembre 2010

Λιοντάρια στον σύγχρονο ελληνικό πολιτισμό...

Κεραμεικός
Αποκαλύφθηκε ένα πελώριο μαρμάρινο λιοντάρι με χρυσά ψήγματα τριγύρω του... η σημαντική είδηση που δεν θα ακουστεί καν, με θαυμασμό ή απέχθεια >>> από την ανασκαφή στον Κεραμεικό, στο Δημόσιο Σήμα του 4ου αι. π.Χ. >>> γιατί δεν "πουλάει" το προϊόν στο σύστημα των εν ολίγοις περιπαθών πολιτιστικών κύκλων (ζωγράφοι, σκηνοθέτες, ποιητάδες, ηθοποιές, μουσικοσυνθέτες, τραγουδιστάδες, τηλεπερσόνες, σχολιογράφοι κι άλλοι διευθύνοντες-παράγοντες) που διαρκώς οφείλουν ν' ανακυκλώνουν την ύπαρξή τους στο χρηματιστήριο του λεγόμενου σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού >>> Σ' αυτές τις χλομές αποχρώσεις αδιεξόδου και αίσθησης πνιγμού για τον όποιον νοήμονα, τελικά χωρούν φαινόμενα σαν τους μονίμως καλλιτεχνίζοντες μιας "κουλτούρας" τελειωμένης λίγο μετά τη Μεταπολίτευση, σαν τους εκ πεποιθήσεως παρακαλούντες συνδρομή από το κράτος για τα αμφίβολης πιστότητας δημιουργήματά τους, σαν τους εκπαιδευόμενους για τη λήψη βραβείων (εντός και, αλίμονο, εκτός συνόρων) και ρόλων σε ποικίλες επιτροπές και συμβούλια, σαν τους βαλέδες της πολιτικής εξουσίας που εύκολα ξεγυμνώνονται όποτε στηρίζουν (;) τους διάφορους πρωταγωνιστές της δημαρχίας, της νομαρχίας, της περιφέρειας, της πρωθυπουργίας, σαν τους ανύποπτα προβεβλημένους από τα αμόρφωτα ΜΜΕ σε ένδειξη αμοιβαιότητας και αλληλουχίας >>> Ολη αυτή η γραφικότητα δεν χωράει βεβαίως τους νεότερους, τους μη προσαρτώμενους, τους διαφωνούντες ή, έστω, τους αυτενεργούντες - εκτός εάν επανέλθουν από την Εσπερία οπότε θεωρούνται αναγνωρίσιμοι κι αξιοποιήσιμοι... >>> Αυτό το λιοντάρι λοιπόν της πρόσφατης ανασκαφής στην οδό Μυκάλης, σε διαστάσεις 1,5 μέτρου ύψος και 2,00 μέτρων μήκος, ξεπετιέται μέσα από το χώμα με την αβρότητα του αληθινού, του αυθεντικού έργου, του διαχρονικού >>> Και οι απορίες, τα παρεπόμενα ερωτήματα και οι συγκρίσεις προκαλούν όχι την οργή ή τον χλευασμό αλλά τη μελαγχολία...

venerdì 26 novembre 2010

Ηλεκτρικά όνειρα...

Η στιγμή της αναχώρησης με τ' όνειρο σε φάκελο >>> Τα χρόνια που συνεχίζεις να συζητάς στο αυτί, σαν ντροπαλό ψιθύρισμα -όχι "κομπάρσοι της μνήμης" ούτε "λεπτά στρογγυλεμένα συννεφάκια" στην τρυφερή ηλικία και ουρανοί ανέμελης νιότης- και σαν εμπνευσμένη άρνηση και σαν απόπειρα έρωτος πρωτόγνωρου, συσταλμένου ή κατακλυσμιαίου >>> Κι όμως, η μουσική δεν βρίσκεται μακριά, τα δάχτυλα αγγίζουν τους ώμους, τα μπράτσα, τα αφράτα γυναικεία μαλλιά μυρίζουν εξαγνισμένο λάδι, το βλέμμα κατευθύνεται πάνω από την κλειστή πόλη σαν ξεπεσμένα σπουργίτια του Νοεμβρίου >>> Είπες για τα "ηλεκτρικά όνειρα", που ακόμη σε βασανίζουν >>> Αναπολείς τις γιορτές, τα πρόσωπα που δεν συνάντησες τότε παρά μόνον πολύ αργά, όλα όσα δεν έχουν συμβεί ποτέ άλλοτε, τα δέντρα που σχηματίζουν τον φράχτη, τον κόσμο των οποιωνδήποτε άλλων που δεν ξεπερνιέται, τις φλόγες ενός πίνακα που αγνοείς τον τίτλο του, τις δικές σου νύχτες >>> Κι έπειτα, είναι στο βάθος άνθρωποι.., σαν να 'λεγες.

lunedì 22 novembre 2010

Για να μην ξεχνιούνται: Μίλτος Σαχτούρης (11)

βελόνα-καρδιά
πώς να παίξει ένα δίσκο
σπασμένο
σπασμένο
σπασμένο
εδώ και χιλιάδες χρόνια
:::
(Miltos Sacturis)
puntina-cuore
come suonare il disco
spezzaato
spezzato
spezzato
da mile e mile anni
trad.: Silio D'Aprile

domenica 21 novembre 2010

Το (.poema..) προτείνει...

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Το (.poema..) προτείνει...

Οι Εκδόσεις Αλεξάνδρεια σάς προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου της

ΔΗΜΗΤΡΑΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΙΔΟΥ

Προς ανάμματα

την Πέμπτη 25 Νοεμβρίου 2010, 7.00 μ.μ.

στην αίθουσα πολιτισμού των Εκδόσεων Αλεξάνδρεια

(Σόλωνος 133, 2ος όροφος, Αθήνα)

Θα μιλήσουν:

Κώστας Παπαγεωργίου, ποιητής και κριτικός λογοτεχνίας

Βασίλης Ρούβαλης, συγγραφέας και δημοσιογράφος

και η ποιήτρια

Ποιήματα θα διαβάσουν οι επώνυμοι ανώνυμοι αναγνώστες

venerdì 19 novembre 2010

Ιντερμέδια...

[...] Δέτε το ρόδο, το ταχύ, πώς δροσερόν αρχίζει
να φαίνεται στ' αγκάθι του και να μοσκομυρίζει,
κι όμορφο δείχνει το κομπί κι αμάλαγο περίσσα
σαν ένα ευγενικότατο μικρό κοράσον ίσα [...]
από τα Ιντερμέδια της Ερωφίλης ("Η ελευθερωμένη Ιερουσαλήμ"), ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΧΟΡΤΑΤΣΗΣ

martedì 16 novembre 2010

Ποίηση και ποίηση

Ποίηση και ποίηση
Ημερομηνία δημοσίευσης: εφ. "Αυγή", 16/11/2010
Του Βασίλη Ρούβαλη*
* Η επιλογή ποιημάτων εν είδει ανθολόγησης από ποιητές -με όποια εκδοτική αφορμή- αποτελεί μια ενδιαφέρουσα αναγνωστική παρακαταθήκη. Ανέκαθεν οι θεματικές ανθολογήσεις περιέχουν το προσωπικό στοιχείο του υπογράφοντος επιμελητή και θεμελιώνουν μια συγκεκριμένη οπτική: οι αποτιμήσεις του κυριολεκτούν σ' ό,τι αφορά την αισθητική αντίληψη, την εστίαση σε ποιητικές με ενδιάμεσο στοιχείο την αφαίρεση και την επιλεκτικότητα, την πρόσληψη των διαφόρων ρευμάτων μέσα από τη συγκεκριμένη θεματική, την εν τέλει αξιολόγηση των ποιητών και του έργου τους στο συγκεκριμένο παρόν - πάντοτε όμως με υφέρποντα τον υποκειμενισμό που συνήθως δρα καταλυτικά, με θετικό ή αρνητικό πρόσημο στο αποτέλεσμα. Αναλόγως, οι ανθολογήσεις, που με σταθερή γεωμετρική πρόοδο βρίσκουν όλο και περισσότερο χώρο στις εκδοτικές επιλογές τα τελευταία χρόνια, αποτελούν ένα καλό εφαλτήριο για τους αναγνώστες: δίνεται η ευκαιρία γνωριμίας-εμπέδωσης της πρόσληψης της ποίησης επί του παρόντος από τους άμεσα εμπλεκόμενους στο ποιητικό γίγνεσθαι, ενώ «αφουγκράζονται» εν τάχει μια σειρά από ποιητικές φωνές που, γιατί όχι, μπορούν να ανασύρουν βιβλιογραφικά και να επαναθεωρήσουν το έργο τους. Ετούτες οι σκέψεις ανακαλούνται με την πρόσφατη κυκλοφορία της ανθολογίας «Επειδή σ' αγάπησα και σ' αγαπώ ακόμη» με επιμέλεια του ποιητή και μεταφραστή Γιάννη Η. Παππά (εκδόσεις «Μεταίχμιο», σ. 344, τιμή: 15,40 ευρώ). Ο ανθολόγος ερανίζει εν προκειμένω δείγματα από το corpus της ελληνικής γραμματείας. Προσεγγίζει την αρχαία ποίηση (Ανακρέων, Ομηρος κ.ά.) μεταπηδώντας στη βυζαντινή και μεταβυζαντινή δημιουργία (Διγενής Ακρίτας, Κρητική Αναγέννηση, δημοτικό τραγούδι) για να σταθεί ως επί το πλείστον στην ποίηση του 19ου και του 20ού αιώνα. Κοινό παρονομαστή για τις συγκεκριμένες επιλογές του Γιάννη Η. Παππά έχει αποτελέσει η προαιώνια αγωνία περιγραφής του ερωτικού αισθήματος στις πολλαπλές εκφάνσεις του. Αυταπόδεικτα, οι ποιητές γνωρίζουν τον τρόπο, απτά και συγκεκριμένα κατά περίσταση...
* Οι εκδοτικοί κατάλογοι διαθέτουν την ξεχωριστή γοητεία της περιστασιακής κυκλοφορίας τους, όπου εκτός της ενημερωτικής τους διάστασης μπορούν να συνεισφέρουν στον διαρκή διάλογο του εκδότη με το αναγνωστικό κοινό μέσω των συγγραφικών επιλογών του. Στην περίπτωση της «Στιγμής», με την αειθαλή συνεισφορά του τυπογράφου-εκδότη Αιμίλιου Καλιακάτσου, ο κάθε κατάλογος που εκδίδεται σε άτακτα χρονικά διαστήματα (πάντοτε σε λίγα αντίτυπα και με μικρή διασπορά στα βιβλιοπωλεία) αποτελεί μια ουσιαστική κατάθεση για την πνευματική μας κίνηση. Αποσπάσματα από επερχόμενες εκδόσεις, κείμενα λιγότερο γνωστά ή δυσεύρετα, επιστολές, σχεδιάσματα, εικονογραφήσεις: αυτό το ιδιότυπο μωσαϊκό μοιάζει με σπάνιο πολύτιμο μέταλλο που ξεχωρίζει ανάμεσα στις δεκάδες εμπορικές-μιντιακές προτάσεις στις βιβλιοπωλικές προθήκες. Εξ ου και η αληθινή συλλεκτική αξία του (κυκλοφορεί ο «Κατάλογος αρ. 24», σ. 112, τιμή: 5,29 ευρώ).
* Με αφορμή την έκθεση που έχει οργανωθεί στο Λος Αντζελες για τη ζωή και το έργο του Τσαρλς Μπουκόφσκι («Ποιητής στα άκρα», διάρκεια έως τον Φεβρουάριο του 2011), η τελευταία σύζυγός του, Λίντα Λι Μπουκόφσκι, έκανε μια σειρά από δηλώσεις στα ΜΜΕ. Το ενδιαφέρον κερδίζει κατ' αρχάς η χαμηλότονη και αυτονόητη άποψή της ότι ο ποιητής οφείλει να ζει στο περιθώριο της κοινωνικής ζωής, να είναι συνειδητοποιημένος για τον ρόλο του, να αποφεύγει την υπερβολή που γεννάει η αίσθηση της διαφορετικότητας... Στην έκθεση προβάλλονται οι σπάνιες πρώτες εκδόσεις κειμένων του, δημοσιεύσεις σε βραχύβια περιοδικά, δακτυλογραφημένα ποιήματα σε διάφορες παραλλαγές από τον ίδιο, αλληλογραφία με θαυμαστές του, καθώς και προσωπικά αντικείμενα. Η Λίντα Λι Μπουκόφσκι διατηρεί αποστάσεις, ως όφειλε, από τη δημοσιότητα του ποιητή μετά θάνατον λέγοντας ότι «...είναι σαν να ζω πραγματικά μ' ένα φάντασμα. Το σπίτι είναι απαράλλαχτο. Δεν έχω αλλάξει κάτι, το γραφείο του είναι όπως το άφησε πεθαίνοντας, ενώ τα ρούχα να βρίσκονται παντού». Κι αυτό που υπονοεί είναι η πεποίθηση για την ιδιοτυπία της σχέσης, συνάρτησης και συμβίωσης, με έναν δημιουργό. Πώς διαχειρίζεται κανείς την πνευματική του κατάθεση πέραν της όποιας οικονομικής αποδοτικότητας;...
* Η αποδημία του Έκτορα Κακναβάτου αποτελεί κομβικό σημείο ή και χρονική σύμβαση για την πορεία του ελληνικού υπερρεαλισμού στον 20ό αιώνα. Δοκίμασε τη δική του φυγή προς τον γλωσσοκεντρισμό, έπλασε μια ρητορική ιδιάζουσα στο πλαίσιο των ομοτέχνων κι ομηλίκων του μοντερνιστών, υποστήριξε έως τέλους την ατομική και συλλογική κοινωνική εμπειρία σε συνάρτηση με τη φλογώδη διαχείριση της λέξης ως μορφή και περιεχόμενο. Ο Έκτωρ Κακναβάτος (φιλολογικό ψευδώνυμο του Γιώργου Κοντογιώργη) «έφυγε» σε ηλικία 90 ετών. Δεν τιμήθηκε ιδιαιτέρως, εάν υποτεθεί ότι ετούτο οφείλεται σε ζώντες δημιουργούς αυτής της κοινωνίας. Αλλ' ούτε υπήρξε κάποια ξεχωριστή παρουσία του πνευματικού και πολιτικού κόσμου στην εξόδιο τελετή της περασμένης Πέμπτης. Η κηδεία του πραγματοποιήθηκε με ελάχιστους παρόντες, όπως ίσως ο ίδιος θα επιθυμούσε και σίγουρα επέλεγε εν ζωή. Το σχόλιο ωστόσο για τους απόντες -άλλοτε κι αλλού παρόντες σύσσωμοι- παραμένει δηκτικό...
* Ο Βασίλης Ρούβαλης είναι ποιητής

Χωρίς λόγια (τα βότσαλα)

I parenti miei a Coron, disseminati al tempo...
Απόψε άκουσα πως τα βότσαλα έχουν φωνή και μάτια >>> Πως η πτώση των Λεοντιδών στον ουράνιο θόλο είναι τύχη μυστική, και μουσική στα αυτιά το φωτεινό δάκρυ τους μέσα στη θάλασσα >>> Πως τα γαρύφαλλα φυτρώνουν στα στόματα των λιονταριών του παλιού κρεβατιού μου >>> Πως κάθε φορά που σε θυμάμαι σε ξεχνώ για την επόμενη φορά: αλλιώς θα πεθάνω >>> Πως μιλώντας με τη σιωπή συμφωνεί το σύμπαν υπέρ ημών, όχι των εφήμερων >>> Πως τα βήματα των πραγμάτων σκοντάφτουν στα μικρά ψέματα αυτής της στιγμής

venerdì 12 novembre 2010

Senza parole (veglia d'orazione)

Candia, palazzo ducale
Ascolta, le ombre si avvicinano >>> il profeta grida >>> nella profonda parte d'anima, nel desiderio semplice d'essere >>> Persino... persino le parole segrete sono diventate sospiro >>> E quando ti ricordo, rinnego la voce divina, ogni silenzio umano >>> Che leggerezza >>> Senza avere la forza da capovolgere la storia >>> Attaccato sul vuoto >>> I gemelli, passo incauto, il duello, cifra o' lividura, raccolta di suoni degli angeli >>> I miei spazi, allora

mercoledì 10 novembre 2010

Εκτωρ Κακναβάτος (1920-2010)

Η Ποίηση, αν μη τι άλλο, θέλει να ωθήσει τη γλώσσα να βγει από τ' αδιέξοδά της.

Χωρίς λόγια (το θαύμα)

Zitta... (foto di Gia Mi)
Εσύ, Θεέ, πες μου: δικαιούμαι το θαύμα; >>> Με φωνή και κοκκινισμένο το βλέμμα >>> Τα φώτα στις κουίντες >>> Η μουσική με πιάνο μεσοπολεμικό >>> Οι βιολέτες στο θαλασσί δωμάτιο >>> Ο πεθαμένος ποιητής >>> Πες μου, το θαύμα, εγώ; >>> Η οργή και το θράσος >>> Γιατί γνωρίζει. Το θαύμα δεν θα γίνει ή δεν υπάρχει >>> Το ανθρώπινο ον μπορεί να θεοποιηθεί όταν φθάσει στην ανώτερη βαθμίδα στοχασμού >>> (Καντιανή θεώρηση) >>> Η κραυγή αποδεικνύει το αυτό: ο Θεός υπερισχύει >>> Η υποχώρηση ματώνει >>> Τικ τακ, τικ... >>> Ο χρόνος, ο μετρονόμος της σιωπής >>> Ποιος φόβος απέναντι στη σκέψη; >>> Ποιος ήχος απέναντι στα χρώματα;

martedì 9 novembre 2010

"No, I am not scared"

ομάδα MAG, No, I am not scared BIOS Basement από Δευτέρα 1 Νοεμβρίου και κάθε Δευτέρα & Τρίτη για 20 παραστάσεις
Ένα σκοτεινό υπόγειο. Ένας άντρας πεσμένος στο πάτωμα. Αίμα. Μια γυναίκα κλαίει. Ένας σκηνοθετημένος θάνατος.
Το No, I'm not scared είναι μια παράξενη και σκοτεινή ιστορία, που ένας άντρας και μια γυναίκα παρουσιάζουν μπροστά στα μάτια των θεατών. Μια ιστορία θανάτου, που καλεί τον θεατή να γίνει μέρος της, και να την βιώσει προσωπικά.
Η 4η περφόρμανς της ομάδας MAG, εξερευνεί τα όρια ανάμεσα στο όνειρο και στην πραγματικότητα, ανάμεσα στην μαγεία και στον ρεαλισμό. Ποια είναι η αληθινή μας ζωή; Αυτή που ζούμε καθημερινά ή μήπως εκείνη που κρύβεται στα όνειρά μας; Και ποιες βαθύτερες επιθυμίες και φόβοι, γεμίζουν κάθε βράδυ τον ύπνο μας;
Ομάδα MAG
Η ομάδα MAG έχει παρουσιάσει στο Bios τις περφόρμανς Less, Desire και Kόπωση. Τόσο ο τρόπος δουλειάς, όσο και η προσέγγιση που επιχειρείται στηρίζεται στην ομαδική δημιουργία. Η σύνθεση κάθε παράστασης δεν περιλαμβάνει αναγκαστικά μια συγκεκριμένη ιστορία και ερμηνείες ρόλων, αλλά προσπαθεί να αποδομήσει τη συνήθη σχέση θεατή-θεάματος με στόχο να κάνει το θεατή παρόντα στο “εδώ και τώρα” της θεατρικής πράξης. Ιδέα, δημιουργία, ερμηνεία: Κώστας Κουτσολέλος, Έλενα Πολυγένη Σύμβουλος δραματουργίας: Γεωργία Μαυραγάνη παραγωγή: BIOS
***
Διάρκεια παραστάσεων: 1 Νοεμβρίου - 4 Ιανουαρίου
Παραστάσεις: Δευτέρα - Τρίτη
Ωρα έναρξης: 21.15
Διάρκεια: 60’
Είσοδος: 15 €, 10€ (φοιτητικό)

giovedì 4 novembre 2010

Alda Merini - aforismi...

Alda Merini / Άλντα Μερίνι (1931-2009)
Chi regala le ore agli altri / vive in eterno
Οποιος χαρίζει χρόνο στους άλλους / ζει αιώνια
Chi ha due occhi angelici / spesso conduce al male
Οποιος έχει δυο μάτια αγγελικά / συχνά σε σέρνει στο κακό
Il sesso e' sempre stato / il grande puntiglio di Dio
Το σεξ ήταν πάντοτε / το μεγάλο πείσμα του Θεού
La poesia / e' la peggiore disgrazia / che puo capitare / ad un uomo
Η ποίηση / είναι η χειρότερη συμφορά / που μπορεί να συμβεί / σε κάποιον
Quando mi presento nuda / e' come se fossi morta
Οταν εμφανίζομαι ολόγυμνη / είναι σα να 'χω πεθάνει
I veri innamorati / sono quelli che fuggono
Οι αληθινά ερωτευμένοι / είναι εκείνοι που το σκάνε τρέχοντας
:::
trad.: Silio D'Aprile / μτφρ.: Βασίλης Ρούβαλης

martedì 2 novembre 2010

Χωρίς λόγια (ελαία)

Coron/Κορώνη - Oliva coronese/Ελαία κορωναίικης ποικιλίας
Στέκονται ακίνητες, σχεδόν μαρμάρινες στο μεσημεριανό φως >>> Το θρόισμα του μαΐστρου μαρτυράει την άπνοη χορευτική φιγούρα τους, προσεκτικά ειδωμένη από βλέμμα ικανό >>> Σιωπούν μαζί με τα μνημεία, γνωρίζουν το πιο μακρινό σημάδι της πίστης, αναδεύονται με μνήμες, παλιές αμαρτίες, ματωμένες πέτρες και τα λίγα νεανικά χελιδόνια >>> Σε κάθε άγγιγμα αναστενάζουν >>> Το χώμα τριγύρω αλλάζει χρώμα από τις σταγόνες βροχής >>> Ο ήλιος προσδίδει σ' αυτές τις παλιές νύφες τον ερωτισμό, τη ζωογόνο ουσία στις εκκρίσεις τους >>> Εκλεπτυσμένες και κάποτε στοιχειωδώς όμορφες, αδυσώπητες στο σχήμα, τρομώδεις κι άλλο τόσο οικείες στον ελαφρύ ύπνο >>> Το μόνο που δεν γνωρίζουν να πουν με βεβαιότητα είναι η δική μου και η δική σου πατημασιά στο δικό τους χώμα: ποιος θ' αντέξει περισσότερο τ' αντίκρισμα αυτού του ορίζοντα, τη λύτρωση ανεπανόρθωτα...

lunedì 1 novembre 2010

Ο Τσαρλς Σίμιτς στην Αθήνα

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Το (.poema..) προτείνει...
O πολυβραβευμένος ποιητής
CHARLES SIMIC
&
Ο ΝΤΙΝΟΣ ΣΙΩΤΗΣ
συνομιλούν ΣΤΟ MEGARON PLUS
ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΑΘΗΝΩΝ
ΔΕΥΤΕΡΑ, 1 Νοεμβρίου 2010, ΩΡΑ 6:30 μ.μ.
Αποσπάσματα από το έργο του Σερβοαμερικανού ποιητή διαβάζει ο Κωνσταντίνος Τζούμας
ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΜΕ ΔΕΛΤΙΑ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑΣ