martedì 31 agosto 2010

Πέντε αράδες σε άσπρο-μαύρο (ΧΙΙ)

Ο λόγος γητεύει, λένε >>> Αναιρεί το διάνυσμα του χρόνου και ταυτόχρονα υφαίνει τη δική του αιωνιότητα >>> Απιθώνει τη μνήμη στο χώμα, γέρνει σαν ερωτευμένος έφηβος, χειρονομεί ενάντια στο Μηδέν >>> Εξαπατά τον ακροατή και παραφέρεται μεθυστικά στον αναγνώστη >>> Ετσι βιώνει ο ποιητής τον παράδοξο ρόλο του: αγγίζοντας το ανύπαρκτο χρυσάφι >>> Με την αειπαρθένο φωνή της Emily Dickinson: Δεν ξέρω πότε ξημερώνει / κι έχω την πόρτα ανοιχτή / να 'χει φτερά ή να φουσκώνει / το φως σαν κύμα στην ακτή;

Πέντε αράδες σε άσπρο-μαύρο (ΧΙ)

Στο πρωινό φως τα λόγια τούτα ακούγονται, άραγε, πιο δυνατά: Μαχμούντ Νταρουίς... >>> Το ζεστό φόρεμα της Μούσας κρεμιέται στον τοίχο, υψώνεται ανάμεσα στους φοίνικες, λατρεύεται καθολικά >>> Το γέλιο ταξιδεύει με τη ζωή - για να φθάσει κάποτε στη σκόνη >>> Πατρίδα ή άγνωστη διαδρομή; >>> Μια πέτρα πάνω σε πέτρα >>> Ο ήλιος καίει την ώρα του θερισμού >>> Κάνε όνειρα, κάνε υπέρβαση >>> Το ακέραιο μάτι θα δώσει την αγάπη >>> Οι λέξεις χτίζουν, δεν θα γκρεμίσουν την απόσταση.

lunedì 30 agosto 2010

Πέντε αράδες σε άσπρο-μαύρο (Χ)

H ποίηση στον κόσμο των φαινομένων... >>> Υπάρχει ο μυστικός πόλος της ψυχής, υπάρχει λυρικά διατυπωμένος >>> Οι ασύνδετες εικόνες, όπως λέν' οι αγνώμονες, είναι τα πολλαπλά σχήματα του λογικού, η μορφή για να υπάρχει η τέχνη, η ζωή ανάμεσά τους, η ενατένιση >>> Το αυθύπαρκτο επιβιώνει, ταυτίζεται με τη Φύση >>> Αυτό το λαμπερό νιώσιμο, τ' ανείπωτο πάντοτε, περιγράφεται ελάχιστα: ορμή και μάγεμα, κάλεσμα ψηλότερα, προτροπή, σαν το κορμί σε διαστολή...

Πέντε αράδες σε άσπρο-μαύρο (IX)

"Δεν έχω κάτι άλλο πέρ' απ' εσένα: μερικές αναμνήσεις και την αυγή χαμένη ανάμεσα στα μάτια..." >>> Ψιθύρισμα στην άλλη γλώσσα, σαν φυλακή, κατευόδιο ή κρυψώνα >>> Η γραφή αναπλάθει την απόσταση >>> Το βλέμμα τη σιγουρεύει >>> Ενα σημάδι με βουλιμία... Μία αναπάντεχη συνενοχή... Ενας ήχος συριστικός από τα στόματα Σειρήνων >>> "Να ελπίζουνε άλλον ουρανό;", ν' αναρωτιέται ο Ελύτης >>> Με αλλιώτικες λάμψεις, με χθεσινά θυμάρια...

domenica 29 agosto 2010

Πέντε αράδες σε άσπρο-μαύρο (VIII)

Δεν υπάρχουν φράσεις και λέξεις φθηνές, ούτε απλές >>> Το νόημα συνθέτει ένα σύμπαν προς εξερεύνηση >>> "Ζωγραφίζεις αυτήν την καρδιά μέσα στην παλάμη, μου την προσφέρεις;..." και "Σε θαυμάζω, καθολικά, σαν αδύναμη φτέρη στη νεροποντή..." >>> Ο κόπος της ύπαρξης, τα συναισθηματικά τινάγματα που ασημίζουν στο βλέμμα, η ανυπόμονη προσδοκία στα χείλη, η προσήλωση >>> "Ποτέ δεν θα καταλάβω εάν έχω πει κάτι διαχρονικό. Το σημαντικό είναι να το λέω σ' εσένα, παντοτινά...".

sabato 28 agosto 2010

Πέντε αράδες σε άσπρο-μαύρο (VII)

Η ύλη κινείται από το πνεύμα >>> Τα σπαθιά δυναμώνουν το χέρι του πολεμιστή απέναντι στον θάνατο >>> Η ευλογία για το σπαθί και το σπαθί για την ευλογία, κραδαίνοντας τη ζωή κατά τον Fernando Pessoa... >>> Σε μια θάλασσα από πελάγη ονοματισμένα αυθαίρετα από τους προγόνους >>> Σε γυναίκες-ταξίδια, σε γυναίκες-προσευχές, σε γυναίκες σκοταδερές >>> Σε αβύσσους >>> Σε θεούς >>> Σε καθρέφτες του ουρανού >>> Σε μύθους απ' αλάτι και μέλι

venerdì 27 agosto 2010

Πέντε αράδες σε άσπρο-μαύρο (VI)

Αναπόληση είναι η παρουσία ποίησης >>> Χωρίς ύπνο το όνειρο >>> Με ηχώ η απουσία και η αναμονή >>> Η επίγνωση της δυσκολίας για τον εσωτερικό έλεγχο τη στιγμή της δημιουργίας >>> Ο ποιητής υποφέρει παθιασμένος, προτιμά. Δυστυχεί στη νηνεμία >>> "Mην με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο..." μουρμουρίζει ο κυρ Νίκος κρυμμένος στ' υπόγειο >>> Ο χρόνος εγκατέλειψε χάρην της αγωνίας >>> Το σημείο αχνίζει >>> Η συγκίνηση είναι ανεπιτήδευτη, λυρική >>> Μοναδική, άρα.

Πέντε αράδες σε άσπρο-μαύρο (V)

Κι έπειτα η σιωπή >>> Το δώρο της εκδίπλωσης, του πλάγιου ήχου για τον έρωτα >>> Η "ριπαρή σχισμή του μηδενός" αναιρείται από τη λησμοσύνη και την επιθυμία >>> Θα συμφωνούσε ο Σολωμός >>> για τους επιγόνους του: χωρίς κρυμμένους άσους στο μανίκι, χωρίς σκληρότητα κι επιτήδευση - ετούτα δεν απαιτεί η ποίηση; >>> Το βλέμμα της στο σκοτάδι, σαν συμφωνία μελωδική, μοναδική κι όμοια με τη μοίρα του μύστη, εύχυμη κι απέραντη σαν τον εύθραυστο ψυχισμό της...

giovedì 26 agosto 2010

Εκτάκτως: Γάμος πρίγκιπα χωρίς βασίλειο...

Η πιο δραματική υπόμνηση του ανατριχιαστικού πολιτικού παρελθόντος αυτής της χώρας συμβαίνει, ωσάν βομβαρδισμός από τα ΜΜΕ, μέσα από τον χλιδάτο γάμο του κυρίου Νικόλαου Γλύξμπουργκ στις... πολύπαθες Σπέτσες, αυτές τις ημέρες.
Δεν είναι αυτό το γελοιωδώς στημένο χαμόγελο μπροστά στις κάμερες, που θυμίζει απ' άλλες εποχές τον πατέρα, τον παππούλη και τη γιαγιά του όταν κοιτούσαν "τάχα μου" φιλήσυχα και πατερναλιστικά το ημιαστικό κι αγροτικό πόπολο της ημεδαπής στα μετεμφυλιακά χρόνια.
Δεν είναι το μπλαζέ ύφος "γαλαζοαίματου" (όρος που ουδέποτε κατανόησα επακριβώς...) που καθόλου δεν πείθει καθότι δεν του το ζήτησε κανένας και άρα δεν υφίσταται αντικειμενικά.
Δεν είναι oύτε η αίσθηση της προπαγάνδας που προσπαθεί να χτίσει ένας ολόκληρος, έστω κι αν λησμονημένος, μηχανισμός βασιλόφρονων κι αναχρονιστών της εκδικητικής Δεξιάς του παρελθόντος.
Είναι κυρίως η διαπίστωση της λογικής της "κλειδαρότρυπας" και του χαζέματος στο θέαμα, τα οποία λειτουργούν αντιθετικά με την ιστορική μνήμη. Την ανάσχεση που προκάλεσε αυτή η οικογένεια στην ελληνική κοινωνία, την επανειλημμένη παραβίαση της συλλογικής βούλησης για δημοκρατία, τις πελατειακές σχέσεις με αντεθνικούς διαύλους, τις καταστροφές που επέβαλαν οι διάφορες αποφάσεις και επιλογές των μελών της. Βλέποντας λοιπόν την "αναστάτωση" των τηλεηλιθίων να "πάρουν πλάνα" από τον περίφημο γάμο ικανοποιώντας το σύνδρομο του Μαζόχ, προκαλείται ο γέλωτας, το κακαριστό γέλιο, το σαρδόνιο χαμόγελο... Ή τουλάχιστον, έτσι πρέπει ν' αντιμετωπιστεί.
Εν τέλει, το ηθικό δίδαγμα: αυτοί οι κύριοι -και οι διαρκείς συνένοχοί τους- αποδεικνύουν ότι τίποτε δεν διδάχθηκαν από τη "θητεία" τους σ' αυτόν τον τόπο: η απόσταση που τους χωρίζει από τους κοινούς θνητούς παρέμενε και παραμένει χαοτική, δυσθεώρητη, απροσμέτρητη - η κοινωνία που σήμερα ζει με λιγότερα από χίλια ευρώ και τον εφιάλτη της ανεργίας δεν θα μπορέσει ποτέ να συνεννοηθεί, ούτε καν προσποιούμενη το αντίθετο, με ετούτους τους ηθελημένα απόντες από τις χαρές και τις λύπες της, τη θετική ή αρνητική εξέλιξή της... Γι' αυτούς ακριβώς τους λόγους δεν θα μπορούσαν ποτέ να γίνουν βασιλιάδες ή έστω "επανερχόμενοι" βασιλιάδες.

Πέντε αράδες σε άσπρο-μαύρο (ΙV)

Τίποτε δεν χάνεται >>> Η τυχαιότητα, η ιεροτελεστία, η απεικόνιση... >>> Σε αυτόν τον κόσμο διαγράφεται ο εαυτός καθώς ωριμάζει, αντιλαμβάνεται τα ένστικτα, τις αισθήσεις, τα νοήματα >>> Ολα είναι σχήματα δύο όντων, αξεδιάλυτα ενωμένων, ανολοκλήρωτων, ασυμμόρφωτων >>> Το μυστήριο να βλέπεις χωρίς μάτια >>> Οι αποστάσεις, οι αναθεωρήσεις, οι αναδεικνυόμενες αλήθειες... >>> Τίποτε, πράγματι, δεν χάνεται κ. Montale

mercoledì 25 agosto 2010

Πέντε αράδες σε άσπρο-μαύρο (ΙΙΙ)

Υπάρχει η φωτισμένη όψη της τραγικότητας >>> Ο πόθος και η συντριβή, η ανάνηψη του εγώ, το ευκταίο της ανθρώπινης φύσης >>> Τα όνειρα αναμοχλεύουν την πραγματικότητα υπέρ ενός μικρόκοσμου που χωράει ελάχιστους διαφορετικούς μύστες >>> Συνομιλούμε δίχως περιττές λέξεις, και μ' αυτές οδεύουμε... >>> Ειδάλλως, επαληθεύεται η μοναξιά..., όσο επίσης η αδήριτη αίσθηση της ματαιότητας, τα δακτυλικά αποτυπώματα μιας ποίησης στεγνής, δυστυχισμένης.

martedì 24 agosto 2010

Πέντε αράδες σε άσπρο-μαύρο (ΙΙ)

Η μάσκα που κρύβει τα σημάδια, ωσάν προσκύνημα κι αποδοχή >>> Ρωτώντας για τους αστερισμούς εκχωρείται η αλήθεια, το προσωπικό σύμπαν: κανένας δεν είναι μόνος, κανένας δεν είναι παρά το ελάχιστο ψιθύρισμα ενός στιλπνού εγώ >>> Ακόμη τα βήματα τριγυρίζουν, δεν συναντιούνται, αργόσυρτα >>> Ο ποιητής Λειβαδίτης αναγιγνώσκει κάθιδρος, παραγκωνισμένος, αυτήν την αυγουστιάτικη νύχτα, τους έρωτες σ' αφετηρία: Kύριε, κανείς δεν ήθελε να μεγαλώσει...

lunedì 23 agosto 2010

Πέντε αράδες σε άσπρο-μαύρο (I)

Πώς δηλώνεται η έννοια του ασυμβίβαστου; >>> "Εχουμε κατακτήσει την αλήθεια ανάμεσά μας..." ή "Απομακρύνουμε το χάος, γιατί το χάος υπάρχει παντού" >>> Δεν απαιτούνται πολλές λέξεις >>> Το ρίγος της ύπαρξης είναι πολύφωνο, χαμηλό, διαπεραστικό, κι αφάνταστα θελκτικό >>> -Η ζωή είναι ιδιαίτατη >>> Ευφορία-διεκδίκηση όπως σε μάχη>>> "Η θάλασσα δεν μου ανήκει, γι' αυτό την αγαπώ παθιασμένα, και με ξεπερνάει σαν αίρεση..."

martedì 17 agosto 2010

Κορωναίικες μπουκιές στο ακρωτήρι...

Nella cucina con lampioni, ieri sera

Μιλώντας για τις γιαγιάδες μας με τον Αλέξη, τον προπαππούλη, και τα γονίδια που "κουβαλάμε" και αναπαράγουμε, το βλέμμα τριγυρίζει στα ίδια σημεία του ορίζοντα: οι ψαρότοποι στ' ανοιχτά του Ακρίτα, τα "μαρανταίικα", η Βρωμόβρυση, το Διάσελλο, το Μπαρκαριό... Με τη σήμανση του παρελθόντος να γίνεται σημαία του παρόντος. Τυπικές υποθέσεις, ομολογημένες.

Κι όταν πέφτει ο ήλιος πίσω από το Βενέτικο, η διάθεση της παρέας γίνεται γαστριμαργική: με αλεύρι, νερό, λίγο ελαιόλαδο, φρεσκοκομμένο βασιλικό, αλλά και 2-3 τομάτες, χοντρό αλάτι, καθώς και αρωματικά από τον κήπο... Οι χειροποίητες κορωναίικες μπουκιές είναι το απόλυτο ζυμαρικό του καλοκαιριού: ο ξάδερφος "κέντησε" ζυμώνοντας και αναδεύοντας υπό το φως κεριών...

Η συνταγή, λοιπόν:

Eνα 1/4 αλεύρι σε σκεύος μαζί με νερό. Ζυμώνουμε ώσπου να "δέσει" το μείγμα προσθέτοντας δύο κουταλιές ελαιόλαδο και τριμμένο βασιλικό. Το ζητούμενο είναι να μην είναι ιδιαίτερα σκληρή η ζύμη. Πλάθουμε μακρόστενα κομμάτια (τύπου σωλήνα), τις "μακαρούνες". Κόβουμε σε τετράγωνα πλάτους μισού δαχτύλου. Βράζουμε σε αλατισμένο νερό για περίπου δεκαπέντε λεπτά. Κατόπιν η σάλτσα - σοτάρουμε στο τηγάνι δύο σκελίδες σκόρδα ψιλοκομμένα. Προσθέτουμε δύο τομάτες κομμένες σε κυβάκια. Ανακατεύουμε και προσθέτουμε τα αρωματικά (μια χούφτα φρέσκια ρήγανι, μέντα, θυμάρι και βασιλικό). Οταν δέσει η σάλτσα τη ρίχνουμε στο σκεύος με τις μπουκιές. Αφήνουμε για 5 λεπτά και κατόπιν σερβίρουμε. Το ούζο "Κωστέας" αλλά και "Χελάς" (μεσσηνιακές ετικέττες) συνοδεύουν το πιάτο...

domenica 15 agosto 2010

Αρθρο: Ποιητικός και αντιποιητικός κόσμος

Epidauro, Agosto (foto di Pupavie)
Αρθρο του υπογράφοντος, περί ποίησης, δημοσιευμένο στο σημερινό φύλλο της "Αυγής της Κυριακής", ένθετο "Αναγνώσεις". Αναδημοσίευση επίσης στο ηλεκτρονικό περιοδικό για την ποίηση (.poema..)