mercoledì 30 gennaio 2008

Ημερολόγια ή δοκιμές γραφής;

Foto: Silio D'Aprile, Aprile 2007 a Praga
Πώς ν' αναπνεύσει το κορμί μετά τον θάνατο; >>> Με το βλέμμα στα πόδια αυτής της γέφυρας που διασχίζει τη ράχη του Δούναβη και με την ανάμνηση ενός βίαιου χωρισμού στους παρόχθιους δρόμους; >>> Μόνο οι μελωδίες από την όπερα του De Falla ξαγρυπνούν έως το ξημέρωμα >>> Δεν μπορώ να ξανα-ξεκινήσω. Δεν έχω διαδρομή >>> Μοιάζει με στίχο του Βύρωνα Λεοντάρη >>> Ο δε J.M. Cootzee διαβάζει με το ίδιο βλέμμα, ανάλογη ψυχραιμία και θέρμη, την πεζογραφία του Jorge Luis Borges >>> Μία ακόμη αφορμή για τη νύχτα, δηλαδή >>> Ο Samuel Beckett τρύπησε το μυαλό (στον όμορφο, νεοκλασικό "Απόλλωνα" της Πάτρας) με τις "παλιές απαντήσεις" του, το τελείωμα των παιχνιδιών, την αποκαμωμένη επιθυμία φυγής από τη φυλακή που ο ίδιος επιλέγει να κλειστεί >>> Κωδικοποιημένο ημερολόγιο ή μικρή επιδίωξη γραφής; >>> Παρατήρηση εξ αφορμής: τα ελληνικά ιστολόγια κλείνουν σιγά σιγά από τους υπογράφοντές τους. Ισως δεν αντέχουν τη συνειδητοποίηση για το βάρος της αλαζονείας που απαιτεί η δημόσια παράθεση, άρα την έκθεση χωρίς ελαφρυντικά και με συνέπειες >>> Οπου να 'ναι, πιθανώς, θα ξεπηδήσουν οι πραγματικοί χρήστες του μέσου αυτού...

giovedì 24 gennaio 2008

Χωρίς σχόλια / Senza commenti

Οι Αλκυονίδες έφυγαν και για φέτος. Ο βορριάς επέστρεψε >>> Σωστά, το υπενθύμισε η Κατερίνα σήμερα >>> Κι όπως το αυτοκίνητο ανέβαινε προς τα βόρεια προάστεια, για πρώτη φορά, με τ' ανάβλεμμα, φάνηκε όμορφος ο λόφος με τις αθηναϊκές πολυκατοικίες >>> Διότι, το έντονο φως του ήλιου ξετρύπωσε από τα γκριζόμαυρα σύννεφα, λαμπύρισε στις άσχημες κατασκευές της προηγούμενης γενιάς, τις ομόρφυνε σχεδόν τραγικά >>> Ανεβοκατεβαίνοντας την πόλη, παρεμπιπτόντως, ανακαλύπτει κανείς την εναλλαγή των μικρών Παραδείσων και των πολλαπλών Κολάσεων: η Αθήνα είναι μια υπέροχη, συναρπαστική πόλη >>> Για τη Ρώμη, τις μνήμες, τις αναμνήσεις και τη δοτικότητά της αδυνατώ να μιλήσω ακόμη... >>> Ενώ, το στέμμα που δημοσιεύεται εν προκειμένω, το επίσημο σήμα του Ruvo Di Puglia παραμένει στο αίμα >>> Οι ημέρες περνούν με δύσφορη απραγία, ωστόσο. Το ποίημα δεν ανθίζει, ίσως δικαίως >>> Το γράμμα δεν γράφτηκε ακόμη >>> Η φωνή δεν ήχησε δυνατά >>> Αναμονές και προσδοκίες >>> Επανέρχεται η ποίηση με τον Βύρωνα Λεοντάρη: "Τα ονόματά μας πού και πού μας βλέπουν στο όνειρό τους" >>> Ενώ, παρατηρώ, οι διάφοροι πολιτικοί (ή πολιτικάντηδες) χρησιμοποιούν τελευταία, όλο και περισσότερο, αφειδώς, τους στίχους ποιητών για να δικαιώσουν τα λεγόμενά τους, να πείθουν και να πεισθούν για τη σοβαροφάνεια και αποδοχή τους >>> Μέσα σε δύο ημέρες, άκουσα τρεις πολιτικούς να ψελλίζουν ποιήματα >>> Μακάρι να ήταν αληθινή αυτή η ωραιοποιημένη ψευδαίσθηση >>> "Θα μας ξεχάσουν κάποτε τα ονόματά μας / δε θα μας ξέρουν ούτε στο όνειρό τους", επανέρχεται ο Βύρων Λεοντάρης >>> Η επικαιρότητα απαιτεί χρόνο ενώπιον της οθόνης - οι αξίες, οι ποιότητες, οι διαδρομές ανάκατες με σημασίες, νόηματα, πεπρωμένα της πολιτικής σφαίρας >>> Αναρώτηση παλιάς ΕΑΜίτισσας: Μα μήπως μας χρειάζεται ένα αντάρτικο πόλης; >>> Εάν ζούσε κάποιος Αρης Βελουχιώτης, ας πούμε...

martedì 22 gennaio 2008

Ιστολόγιο της Λέσχης Ανάγνωσης στην Κορώνη

Η δημιουργία του ιστολογίου για τη Λέσχη Ανάγνωσης στην Κορώνη θεωρήθηκε απαραίτητη από τα μέλη της, καθώς θα συμβάλει στην ανάδειξή της αλλά και στην αναζήτηση επικοινωνίας, ανταλλαγής απόψεων για τη λογοτεχνία, ή και επαφή με άλλες λέσχες πιθανώς, μέσω του Διαδικτύου.
Η λέσχη λειτουργεί από τις αρχές του 2007 με σταθερά μέλη-βιβλιόφιλους και πραγματοποιείται μία φορά τον μήνα στον χώρο της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Κορώνης. Τα προτεινόμενα βιβλία προέρχονται από τα πεδία της σύγχρονης ελληνικής και ξένης πεζογραφίας.
Οι ενδιαφερόμενοι για τη δραστηριότητά της μπορούν πλέον να εισέρχονται στη διεύθυνση http://www.coroni-bookclub.blogspot.com/. Καλώς ήλθατε...

martedì 15 gennaio 2008

Χωρίς σχόλια / Senza commenti

Εκλεισα την τηλεόραση, πάτησα τον διακόπτη του ρεύματος, έκοψα το καλώδιο >>> Oταν ο εχθρός σου πεθαίνει, δεν πρέπει να χαίρεσαι... >>> Λόγια με νόημα του παππού, του πολεμιστή του Σαγγάριου και της ουκρανικής εκστρατείας, 11 χρόνια ανάμεσα σε αίματα και σκόνη >>> Αυτοκτονία Ζαχόπουλου ή θεσμών; Αναρωτιέμαι >>> Ευτυχώς, στο σπίτι ακούγεται μόνον μουσική >>> Κυκλοφόρησε πρόσφατα το σπουδαίο έργο Don Giovanni του Μozart με την υπογραφή του εκπληκτικού Rene Jacobs (στην ετικέτα-διαμάντι Harmonia Mundi), μετά το Così fan tutte και Le nozze di Figaro >>> Τα ποιήματα του Cesare Pavese αναμένουν τις τρεις φωνές, τις διαφορετικές προσεγγίσεις από ποιητές που τον αγαπούν για ό,τι αντικαθρέφτιζε περπατώντας στο Τορίνο >>> Αλλοι ποιητές προτιμούν τη δόξα της ετικέτας, την κενοσοφία, την ιλαρότητα της φιγούρας τους >>> Το χειρότερο: η ματαιόπονη υπογραφή τους, τα ψευδόλογα credo τους >>> Ετσι δεν γινόταν πάντοτε; >>> Η Σοφία Νικολαϊδου μού θύμισε τον Βασίλη Στεριάδη (στο www.e-poema.eu) >>> Αντιπροτείνω, επιπροσθέτω μάλλον, την "κρυμμένη" ποίηση του Μάξιμου Οσύρου: Στις δύσκολες εποχές συνέχισε / ο ποιητής πρέπει να κρύβει την πραμάτεια του / κι αν ρωτηθεί να έχει κάτι απ' το περίσσευμα... >>> Οι γιορτές που πέρασαν επιβεβαιώνουν τη ρήση των μοναχικών - τίποτε δεν αλλάζει με τις φωταψίες, παρά μόνον η ψευδαίσθηση για μερικές αναλαμπές φωτός μέσα στη σκοτεινή ερημιά της ύπαρξης.

mercoledì 9 gennaio 2008

Χειρόγραφα Ι

Σελίδα από την πρώτη έκδοση των Κωμωδιών του Αριστοφάνη (Βενετία 1498)
Λαμβάνοντας ένα δελτίο Τύπου, από τα συνήθη που κυκλοφορούν στα δημοσιογραφικά γραφεία, στάθηκα στο προκείμενο: ο οίκος δημοπρασιών Πέτρος Βέργος (www.vergosauctions.gr) θα δημοπρατήσει ένα αντίτυπο της πρώτης έκδοσης του Αριστοφάνη, που τυπώθηκε στη Βενετία το 1498 από τον περίφημο ελληνιστή και εκδότη αρχαίων κειμένων Αλδο Μανούτιο (Aldo Manutio). Το αντίτυπο της δημοπρασίας είναι πολυτελώς δεμένο από τον Claude de Picques, τοn Γάλλο βιβλιοδέτη πού έφερε τον τίτλο του "βιβλιοδέτη του βασιλιά".
Η τυπογραφική αισθητική συγκινεί, για μία ακόμη φορά, για την εις βάθος κατανόηση της άμεμπτης "μεταλαμπάδευσης" των διαμαντιών του πνεύματος από το παρελθόν στο παρόν (το όποιο παρόν). Ο Μανούτιος, όπως κι οι άλλοι τυπογράφοι στη Βενετία (όσο και σε άλλες πόλεις της αναγεννησιακής Ιταλίας), είναι φορέας κι όχι μεταφορέας... Αξιοζήλευτος και κριτέος εκ του αποτελέσματος - ακόμη και στην εποχή της σελίδας, της λέξης, του διακόσμου, σε οθόνες υπολογιστών.

venerdì 4 gennaio 2008

Κάστρα Μορέως

«…και κατά κράτος νικήσαντες αυτόν οι Ρωμαίοι πολλούς ηχμαλώτισαν, εν οις εις των αιχμαλώτων ο της Πελοποννήσου και Αχαΐας πρίγκιψ, και εις ώνησιν της ελευθερίας αυτού ο πρίγκιψ εδωρήσατο χώρας τρεις τας ισχυροτέρας της Πελοποννήσου τω βασιλεί Ρωμαίων, την τε Μονεμβασίαν και τα Λεύκτρα Μαΐνης, ή και Ταιναρία πάλαι άκρα εκαλείτο παρ’ Έλλησι, και την λακωνικήν Σπάρτην. Και ούτως πάλιν οι Ρωμαίοι εν τοις Πελοποννήσου χείρα επέβαλον, και εξ αυτών των τριών και άπασα η νήσος Ρωμαίοις εγεγόνοι ως και το πρότερον ην, πλην ολίγων φρουρίων και χωρώ ων η αριστοκρατεία των Ενετών εγκρατής εγένετο». [Γεώργιος Σφραντζής - Α, 2]